Maatschappelijk Verantwoorde Maatschappij

Tijdens het MVO (Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) ontbijt van Net4Kids deel ik mijn ervaringen. Ik ga staan, tik met een mes op mijn glas en het wordt stil.

'Vrienden mede-ondernemers, ik heb geen ervaring met MVO.'
Ik proef enige teleurstelling in de zaal, als ik tenminste de signalen juist interpreteer. De laatste tijd ben ik niet zo zeker meer of ik signalen juist interpreteer of niet. Zeker non-verbale signalen van koele zakenmannen. Maar ik dwaal af.
'Een vriend van mij gelukkig wel' ga ik verder. 'Er was een bedrijf in de bouwwereld en dat ging naar Nepal om daar weeshuizen voor, u raadt het al, Nepaleze wezen te bouwen. Tien dagen lang stonden directeur en metselaar zij aan zij. Emotioneel werd tijdens de laatste avond geconcludeerd dat het een fantastische ervaring was geweest, het bedrijf had zich van zijn allerbeste kant laten zien en iets gegeven aan mensen die het zwaar hadden. Vriendschappen voor het leven werden gesmeedt, ook met de mensen daar. En guess what, het bedrijf draait sinds dat project als nooit tevoren. Snel, efficient en met hoge winst bouwt men de hele omgeving vol met prachtige gebouwen.'
Naast mij geeuwt een man, volgens mij is dat een vrij duidelijk signaal. Ik besluit wat meer pit in mijn verhaal te gooien.
'En nu over die vriend van mij. Die werkte daar niet, maar die was ook aannemer in hetzelfde dorp als waar het bedrijf gevestigd was. Nou ja, aannemer, hij was meer een soort klusjesman. Hij was daarin niet heel succesvol, want hij mistte een hand, wat voor een klusjesman gewoon onhandig is. Door het nieuwe élan van de grote concurrent uit het dorp ging mijn vriend failliet en geen bedrijf wilde hem vervolgens aannemen. Hij was weduwnaar en had een zwaar gehandicapte dochter die hij door zijn geldgebrek niet meer naar de school in de stad kon sturen. En hij moest zijn huis uit, want hij kon de huur niet meer betalen. Toen pleegde hij zelfmoord, maar pas nadat hij zijn dochter op het vliegtuig naar Nepal had gezet.'

Op zoek naar een boek.

Je wordt overspoeld met zelfhulpboeken. Carriere, gezondheid, levensgeluk of het vinden van een partner,  anno 2009 doe je dat soort dingen met een boek. Zelf heb ik ook ambities en dus ga ik op bezoek bij mijn vaste boekwinkel, Voorhoeve te Hilversum.

'Ahum' zeg ik tegen een verkoper. Boekhandelarij Voorhoeve pretendeert verkopers in dienst te hebben die meer kunnen dan een kassa aanslaan of in de computer controleren of een boek op voorraad is. Ik ben benieuwd.
'U wenst?' zegt de verkoper met een brede glimlach. Klasse, deze verkoper. Of zou hij weten dat ik wel eens een borrel drink in Societeit de Unie aan de 's-Granevlandse weg te Hilversum en dat zijn baas, de heer Voorhoeve, daar ook wel eens komt? Het zou mij niets verbazen, slijmballen vind je overal.

'Ik wens een zelfhulpboek' vraag ik hem. 'Heeft u die?'
'Jazeker' antwoordt de slijmbal. 'derde gang links. Had u iets speciaals in gedachten?'
Ik had iets heel speciaals in gedachten, maar ik laat me niet afleiden door hem.
'Iets waarin staat hoe je de Nobelprijs kan winnen' leg ik uit. 'op Google kom ik er niet achter hoe dat moet, toen realiseerde ik me dat nog niet alle boeken gescand zijn door Google, dus dacht ik: ik loop eens bij u binnen.'
'Kijkt u gerust even rond' zegt de verkoper. Zijn glimlach is verdwenen en hij wil weglopen. Ik grijp hem bij zijn stropdas die ik strak om zijn nek trek. Zijn hoofd loopt rood aan, schreeuwen om hulp lukt hem niet en zou ook zinloos zijn, de derde gang links is ver weg van de kassa waar de enige andere verkoper staat.
'Dacht jij, min mannetje' vraag ik hem 'Dacht jij dat Obama en Al Gore hun Nobelprijs hebben gewonnen zonder hulp van een boek?'
Ik geef hem een knietje en vervolgens een stomp in de maag.
'En nu heel goed luisteren vriend' besluit ik 'Jij loopt nu naar het magazijn, haalt het boek 'hoe win ik een Nobelprijs' te voorschijn en verkoopt het me. Zo nee, dan kom ik morgen terug met de politie, begrepen?'

Even denk ik dat het werkt, de verkoper loopt, krom nog van de pijn, naar achteren. Maar dan, een agent in de winkel. 'Meneer, wilt u even rustig met mij meekomen?'

Zie je wel, het is een complot. Het boek bestaat, maar niemand mag het weten.

Een klein college Pedagogiek (voor beginners)

Soms duurt het even voor je tot het ware inzicht komt. Leren is afleren. Iets ondervinden is leerzamer dan kennis tot je nemen. Heeft u nog meer tijd dan kan ik u nog meer dooddoeners voorschotelen, maar ik onderschat u niet. U wilt van dit blog wat leren en dan kan ik maar beter een situatie'tje schetsen in plaats van cliché's presenteren.

Huiswerk Frans, mij wordt gevraagd te overhoren. Als ik niet uitkijk verwordt overhoren tot leren en dat is toch echt wat anders. Zoonlief wordt geacht de stof tot zich te nemen en dan mag hij mij gerust inzetten ter controle. Meer niet, ikke is niet gek.

'Maintenant betekent?' vraag ik.
'Die hoeven we niet' antwoordt hij.
'Jawel' zeg ik 'hij staat gewoon in sjapietre trwa'
'Ik bedoel: dat vragen ze niet' antwoordt hij.
'Je bedoelt: ik heb het niet geleerd' zeg ik.
'Ja dat bedoel ik' zegt hij.

Ik vraag hem hoe vaak ik gezegd heb dat leren een kwestie is van vaak doen, van foutjes eruit halen, van tijd erin stoppen. Hij antwoordt eerlijk dat ik dat vaak heb gezegd.
'Waarom heb je dat dan niet gedaan?' vraag ik en hij antwoord met het enige goede antwoord van de avond:
'Pap, ik heb eigenlijk geen idee'. Ik zeg dat ik het ook niet weet, er zit niets anders op dan een uurtje stampen en hopen op een zes min.

'Hoe deed jij dat vroeger?' vraagt hij nog.
'Stil, het journaal begint' antwoord ik.

Vandaag in de spotlights: Mario Been

Het leven van een zakenman valt niet mee. Om een goed gesprek met een klant te voeren moet je verstand van voetbal hebben. Ik ken iemand en die was het daar niet mee eens. Hij zei, 'als ik met een klant wil praten dan doe ik dat gewoon. Praatje pot over voetbal om het ijs te breken, daar geloof ik niet in. ' Het liep slecht met hem af. Hij is pas voor de derde keer failliet verklaard en zwerft nu door de straten van een provinciestadje in het Noorden. Uit cafe's jat hij bierviltjes en daar schrijft hij krabbeltjes op. Ik vond er ooit een in een prullenbak. Er stond: Mooiste clublied: 'onze club gaat nooit verloren' van Espee A-er Teejaa, oftewel Sparta. Zo probeert hij zijn kennis in te halen. Te laat vrees ik.

Ik zit dus noodgedwongen elke zondagavond met mijn zoon (zie vorige blog, hij wil zakenman worden, ik moet hem er dus wel bij betrekken) op de bank naar Studio Sport te kijken. Dat doe ik al sinds de brugklas, had ik het niet gedaan was ik nu ambtenaar tweede klasse bij de Kamer van Koophandel geweest ofzo.

Afgelopen zondag hield ik dus mijn vakliteratuur weer eens bij en ik zag een interview met Mario Been. Hij zei dat voetballers die voor de poen naar Feyenoord komen beter naar een andere club kunnen uitzien. Koude rillingen, echt waar. Lees maar na. Mario's wieg stond in de schaduw van de Rotterdamse Kuip, dat maakt het extra heroisch.

Na het vertrek van alle sponsors in deze crisistijden heeft Mario een nieuw wapen gevonden in de harde concurrentiestrijd om voetbaltalent: Clubliefde. Briljant! Hoe kom je erop? Als PSV en AJAX bij willen blijven moeten ze met slimme listen komen of hun budgetten ruim naar boven bijstellen. Die dekselse Been, Feyenoord zou volgend jaar wel eens kampioen kunnen worden. Morgen moet ik naar een klant in de haven van Rotjeknor, ik zal hem van harte feliciteren met zijn geniale trainer.

Toen ik weer ging lezen

‘Dit MOET je lezen’ zei A., en ik pakte het boek aan.


‘Komt een vrouw bij de dokter’ las ik hardop voor ‘dat klinkt als een moppentrommel van Max Tailleur. En Kluun, is dat een Zweedse puntdichter?’

Ik was geen boekenlezer, ik kreeg jeuk van het woord literatuur en sprak het uit met lange U. Mijn eindlijst op de HAVO bestond uit de dunst toegestane boeken, mijn lerares Nederlands had lang vet haar en droeg bruine slobbertruien. De enige kunstvormen waar ik me voor interesseerden waren muziek, liefst harde en uiteraard films. Die Hard bijvoorbeeld, gave film, vooral die scene waarin Bruce Willis een dooie terrorist met de lift naar de vijandige verdieping stuurt nadat hij op zijn buik in bloed de tekst ‘Hohohoo, now i have a machinegun’ had gekalkt. Mooie vrouwen die in bikini naast het zwembad liggen, is dat kunst? Zo ja, dan moet ik dat ook meerekenen. Maar boeken?

‘Ik ga niet op vakantie als een wurmpje naar die kleine lettertjes van zo’n Zweedse kunstjongen staren.’ zei ik tegen haar. Ze las een scene voor, Stijn op Ibiza. Goede scene overigens.

Ik ging het lezen, we waren op luiervakantie. We lagen naast het zwembad en onze kinderen logeerden bij Oma. Je kan niet de hele dag alleen maar, dus ik las het boek. Kluun was geen wereldvreemde Zweed, maar een vent van deze tijd. Hij zou een vriend van me kunnen zijn geweest. Hoewel, een vriend, nee, niet dus, hij was een klootzak, een eikel, Jezus man, dat kan je niet maken. Ik las door, zelfs toen de mooiste vrouw aan het zwembad topless ging keek ik niet op. Ik las door, ik lachte en jankte, soms in hetzelfde hoofdstuk. Toen ik het uit had was ik verbaasd. Verbaasd dat een boek dat met me kon doen, verbaasd dat een man zichzelf zo durfde te laten zien en verbaasd dat een verhaal zo goed verteld kon worden dat het geen klank of beeld nodig had.

Een verhaal vertellen is de oervorm van alle kunst, uitgevonden door Neanderthalers bij het kampvuur. Misschien vertelde een van de mannen over zijn vrouw die dood was gegaan. Niet aan kanker, dat woord kende ze toen nog niet, maar na een ontmoeting met een mammoet ofzo. En een andere man, handig met gekleurde aarde, maakte er grottekeningen van. Heel veel ingewikkelder hoef je het niet te maken. Heel veel ingewikkelder heeft Kluun het niet gemaakt, hij heeft zijn verhaal verteld en geen leraar Nederlands die er het etiket Literatuur op wil plakken. Gelukkig maar, want het moet wel gelezen worden.

De kamer

De geneugten van de Kamer van Koophandel zijn te onbekend en ik help ze graag. Ik heb warme gevoelens bij de kamer. Neem alleen de naam al, Kamer van Koophandel. Een kamer, dan denk ik aan de gezelligheid van een woonkamer of aan de intimiteit van een slaapkamer. Een kamer is een postief woord, net als het woord koophandel. Er zijn verschillende soorten handel, foute handel is het verhandelen van gestolen waar, zwarte handel is handel zonder belasting, en er is het hoogste: koophandel. Schone, zuivere handel, koper en verkoper zijn beiden blij met de transactie, het geld wordt netjes binnen de gestelde termijnen overgemaakt, dat soort handel. En daar dan de kamer van, heerlijk. Fijn. Warm.

En ze doen goed werk. Wil je weten met wie je zaken doet? Aardige mensen van de kamer van koophandel hebben het al voor je uitgezocht. Een braderie organiseren samen met de andere winkels in je winkelcentrum? De mannen en vrouwen van de kamer zijn erbij. Sterker nog, ze organiseren het. Moeite je boekhouding elke maand op tijd af te hebben? Hoe werkt een arbeidsovereenkomst? De kamer organiseert cursussen, goed, goedkoop en met een glimlach.

Er zijn mensen die het werk van de kamer niet waarderen en de contributie niet willen betalen. 'Ik heb er niet om gevraagd, dus ik doe niet mee' zo redeneren ze. Gelooft u me niet? Ze zijn er, kijk zelf maar. Ik zelf vind het ongelooflijk, als iedereen zo zou denken zou er in Nederland nooit iets van de grond komen.

Ik denk er over een nieuwe blog te beginnen (de headhunterij trekt nog steeds niet aan) genaamd nameandshamedewanbetalersvandekamer.blogspot.com. Ik twijfel nog, wie duwt me over de streep?

Top vijf verhalen die verteld moeten worden

Als echte marketeer kondigde Dirk Scheringa deze week de verschijning van zijn boek al aan, ruim twee maanden voordat het verschijnt. Ik voorspel dat het boek waarin hij zijn geheimen uit de doeken doet een bestseller gaat worden en Dirk met succes het lezingen circuit in kan duiken. De inside information die hij te bieden heeft is hot. Zo zijn er meer mensen met een verhaal die ik graag in boekvorm zou willen zien...

5: Prinses Mabel van Oranje Nassau, a.k.a Mabel Wisse Smit

Ze verkeerde in mafia-kringen, deed het met diplomaten en trouwde een prins. Knap. Er zijn weinig boeken verschenen van insiders uit het Koninklijk huis. De enige die echt zijn mond open deed was wijlen prins Bernhard zelf, al was het gedeeltelijk postuum. In Engeland wordt het publiek beter bediend, daar schrijven lijfwachten en lakeien aan de lopende band boeken. Tijd voor een Nederlandse insider om ons te verwennen met paleisgeheimen. Mabel, klim in de pen!


4: Rene van den Berg, wonderbelegger en tennismecenas

Het gerechtshof noemde hem een oplichter, witwasser en leugenaar, maar ook een geraffineerde gentleman-fraudeur. Die tekst kan hij zo op de kaft van zijn boek zetten, mocht het ooit verschijnen. Rene nodigde geregeld wat miljonairs uit op een tennisfeestje, liet er een paar glazen witte wijn inlopen, mompelde wat over superrendementen en klopte zo tientallen miljoenen uit Gooische zakken. Rene is de rest van zijn leven failliet, dus aan de royalty’s van zijn boek zal hij weinig overhouden. Toch zullen benadeelden hem geen strobreed in de weg leggen als Rene de pen oppakt. Hoe komen ze anders ooit te weten waar hun poen is gebleven?
 
3: Peter la S., bijgenaamd vieze Peter

Begon al vroeg aan zijn criminele loopbaan en is een van de weinigen uit het kringetje Holleeder c.s. die last kreeg van, naar eigen zeggen, gewetenswroeging. Hij biechtte alles op aan justitie en geniet nu ergens op een tropisch strand van zijn status als beschermde getuige. In zijn sappige verklaringen aan Justitie vertelde hij onder andere dat hij ooit in een maand honderdduizend euro verbraste aan drank, drugs en vrouwen. Details willen we weten en de titel hebben we ook al: ‘alles wat ik niet aan de politie durfde te vertellen’. Hij moet wel opschieten want het lange leven als misdadiger schijnt zijn geheugen aan te tasten. Peter, mik op de boekenweek van 2010, anders kon het wel eens te laat zijn.

2: Charlene de Carvalho-Heineken

Alles waar het woord Heineken op staat is interessant en verkoopt, dus ook op de kaft van een boek. Ze is even mysterieus als onbenaderbaar. Toen ze op 47-jarige leeftijd erfgenaam werd van het op een na grootste bierconcern ter wereld was ze nog nooit geïnterviewd. Karel Vuursteen zei in zijn tijd als topman over haar ‘Charlene heeft wel het grootaandeelhouderschap en de invloed van haar vader overgenomen, maar zij mist de kennis, autoriteit en het gezag’. Dat laat je als beetje moderne multimiljardaire toch niet over je zeggen? Schrijf een boek, laat de wereld zien wie je bent. Alsjeblieft Charlene, doe het voor mij.

1: Volkert van der G.

Van der G. brak met een lange Nederlandse traditie: sinds Balthasar Gerards Willem van Oranje omlegde was er geen politieke moord meer gepleegd in ons land. Wat bezielde hem? Wat vindt hij van de reacties van Nederland na zijn daad? Was er een complot? Dat wordt smullen en nog eens smullen, we kunnen niet wachten op de publicatie. In 2014 komt van der G. vrij. Als hij zijn royalty’s nog op tijd binnen wil hebben kan hij maar beter vast een beginnetje maken. Staat er een PC in zijn cel?

Toch weer die drugs.

Gisteren weer een doktersbezoek, een second opinion. Toch enigzins gespannen kijk je naar al die slangen die ze in je lichaam gaan stoppen en die een voor een aan je voeteneinde uitgestald worden. Gelukkig krijg je drugs daaro, dat maakt het draaglijker.

'We gaan met een camera'tje uw lever en uw galwegen eens goed bekijken' zegt de dok, een lookalike van Andy Gracia.
'Mag ik erbij blijven?' vraagt A.
'Alleen als u ook inwendig onderzocht moet worden' zegt Andy.
'Doe maar niet' zeg ik 'niet terwijl ik slaap'. Dit schijnt een grappige opmerking te zijn, maar ik snap hem niet, stomme drugs ook.

Halerwege word ik even wakker. Het camerateam onder leiding van Jacques Cousteau is op ontdekking in mijn ingewanden. Ze schijnen met felle lampen in grotten en spelonken en ze ontdekken wieren, schelpen en vissen waar nog nooit iemand van gehoord heeft. Ik laat een boer.
'Dat komt van de zuursttofflessen' leg ik uit. 'Aan de bubbeltjes kun je zien waar en hoe diep ze zitten'
Andy drukt op een spuitje en ik slaap weer lekker door.

Een half uurtje later krijg ik mijn zoveelste college maag-darm-leverkunde.
'Nog vragen?' zegt Andy.
'Ja' zeg ik 'Waar kopen jullie je drugs?'

Gerard Joling doet me na, ik ben hip!!

Vraag me niet hoe ik het weet. Iedereen op de wereld is met een paar handdrukken van elkaar verwijderd. Dus wat is de afstand tussen mij en een willekeurige BN-er? Een handdrukje of twee, meer niet. Patty Brard, Jan Smit, Gerard Joling om maar eens een paar namen te noemen, het zit allemaal in mijn directe kennissenkring. Zo prikte ik laatstelijk een vorkje met iemand die weer een bekende is van de buurman van Gordon en die wist mij dus te vertellen dat kaal helemaal hip is, anno herfst 2009. Dat ik met mijn coupewijziging van enkele weken geleden in het kringetje rond de echte Nederlanders waar het eigenlijk om gaat in dit landje, wel wat losgemaakt heb.

Nu komt het: de echte Gerard Joling heeft mij nagedaan. Vraag me niet hoe ik het weet, dat zou lulllig zijn tegenover mijn bron en hoewel bloggers op mogen schrijven wat ze willen en god noch gebod kennen en ik dus aan geen gedragscode of regel gebonden ben, ken ik wel mijn eigen grenzen. Ik houd het dus voor me. Maar echt waar, ik zweer het, spuug tussen mijn vingers door, Gerard heeft het van mij.

'Ik ben misschien te volwassen voor mijn oude kapsel, dat was jongensachtig leuk' zegt hij in de Telegraaf. Toevallig dus letterlijk een tekst van mij, ik had het zelfs bijna op mijn blog gezet. Hoe zit dat eigenlijk met copywrites?