Australie, zand erover.

Edel-achtbare,

'de leerplichtambtenaar vindt dat wij de leerplichtwet overtreden hebben en wil ons beboeten. De feiten, edel-achtbare, die de ambtenaar zo ijverig en nauwkeurig in het proces-verbaal heeft genoteerd, die kloppen. Wij ontkennen niets, hoewel een kleine correctie: er staat dat het hier een 'luxe' reis betrof en we zouden het op prijs stellen als de ambtenaar dat door zou willen strepen en het zou willen vervangen door het woord 'superdeluxe'. Voor het overige hebben wij er weinig aan toe te voegen, anders dan wat minder relevante kiekjes. Kijk hier ziet u bijvoorbeeld hoe mijn kinderen een koala beertje knuffelen in een wildpark. En hier ziet u ... excuus edel-achtbare, ik zal tot de kern van mijn betoog komen.

Onze reis naar Australie had alles te maken met werk en dus kan ik niet beboet worden. Ik deed er research voor mijn tweede boek, getiteld 'mijn oom de pornokoning'. Uw opmerking dat research voor een boek ook moet leiden tot een echt boek weerleg ik. Ik snap dat voor u, als hoeder van wetten, dit een relevante opmerking is. Ik als schrijver in wording moet om uw opmerking glimlachen. Ik zal het u uitleggen. Inspiratie, voor een schrijver echt nodig, komt op onverwachte momenten. Ik kan als schrijver slechts voorwaardenscheppend voor mijn creatieve brein optreden en precies dat heb ik in Australie gedaan. Uw aardse vraag om resultaten van mijn arbeid te tonen vind ik onrespectvol en zelfs beledigend. U zet mijn creatieve brein daarmee onder onmenselijke druk, gelijk Rembrandt die om zijn faillisement af te wenden, door zijn schuldeisrs de kwasten in de hand werd gedrukt, schande! En dat is dan rechter!

Omwille van de kunst edel-achtbare, vraag ik om clementie. Bovendien, edel-achtbare, betreft het hier een sleutelroman die pas gepubliceerd kan worden als alle betrokkenen, incluis ikzelf, dood en begraven dan wel gecremeerd zijn. Helaas, edel-achtbare, zijn de Cobbentjes een sterk ras, hoewel u, door zo aanhoudend om mijn geld te vragen vanwege deze kleine zonde, een spoor van gezondheidsklachten teweegbrengt in mijn familiekring.

En dat mijn kinderen van school gehaald werden om mee te gaan lijkt mij doodgewoon. Een creatief brein produceert niets in een liefdeloze omgeving, dat weet u ook. Ik zou zeggen: Australie? zand erover.'

Geef de plot niet te snel weg!

Omdat ik de volgers van dit blog, naast mijn familieleden zijn dit neem ik aan mensen die het pad van een schrijver in wording willen volgen, een stichtend moment gun, hier alvast de plot van het onderstaande verhaaltje: Ik blijf alleen achter en mijn gezin haat me. U zult zien, met deze kennis is de sjeu van het verhaaltje er af. Jammer, wel leerzaam. We leren dat een schrijver nooit te snel de plot moet weggeven, want dan is de spanning er af.

Spelletjesmiddag.

'Wie was de eerste keizer van het Romeinse rijk?' lees ik voor van het kaartje. We spelen Willem Wever, een soort triviant voor kinderen in multiple choice vorm. Als D. het goed heeft mag ze haar pionnetje bijna tot aan de finish schuiven. Maar ook de anderen zijn nog niet kansloos. De kopjes zijn rood aangelopen. Langzaam noem ik de opties.

A - Augustus

B - Trajanus

C - Julius Caesar.

Ze gokt Julius Caesar, want die kent ze van Asterix.

'fout' zeg ik 'het is Augustus'.

'oef' zeggen de kinderen. L. is aan de beurt. 'Pap, volgende vraag graag'.

'Julius Caesar was een Romeinse generaal' lees ik verder van het kaartje. De toelichting staat er namenlijk ook bij, pedagogisch verantwoord spelletje's ben ik dol op, als verstandige vader.

'Pap. Kappen nou, volgende vraag'.

'Ceasar was alleenheerser, maar geen keizer' ga ik verder.

'Pap, kom op nou!'

'Trajanus werd pas keizer in 98 na Christus'

'Paaaap!' roepen mijn kinderen. Ook A. kijkt nu verwijtend in mijn richting. Ik begeef me op glad ijs.

'Ocatavianus werdt in 27 voor Christus keizer en was dus de eerste. Hij kreeg de naam Augustus'

'We kappen ermee' zeggen mijn kinderen en boos lopen ze weg.

'was dat nou nodig?' vraagt A. 'en je moet de keuken nog opruimen'. Ook mijn vrouw loopt weg.

'Augustus was de geadopteerde zoon van Caesar' zeg ik nog. Niemand kan het horen en het kaartje is uit. Ik stop het terug in de stapel en bedenk me dat mijn analyse klopt: Als de ontknoping eenmaal bekend is heeft niemand meer interesse.

Christen Socialistisch Appel

'Michiel, met Wouter Bos. Michiel, ik wil een ...'

'...'

'Jazeker, de echte. De eer wordt je verschaft omdat ik een dringend christelijk socialistisch appel op je wil doen. Ik begrijp dat je een bestseller hebt geschreven. Gefeliciteerd'

'...'

'Nee, hij staat nog in de kast. Maar binnenkort valt dit kabinet en dan heb ik weer wat meer tijd om te lezen. Anyway, mijn appel dus gaat over jouw beloning, die is 15% van de netto prijs van je boek begrijp ik uit je blog van gisteren.'

'...'

'Nee, dit heeft niks met belastingen te maken, Ik bel voor een socialistisch appel. Jij hebt een bestseller geschreven en je bent daar variabel voor beloond. Om precies te zijn, per verkocht boek. Klopt he?'

'...'

'nou, dus, je weet dat er een kredietcrisis is en dat variabele beloningen en bonussen gewoon echt niet meer kunnen. De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten en jouw schouders zijn door dit boek heel sterk geworden. Hoe moet ik dat aan mijn kiezers uitleggen?'

'...'

'Michiel, er is geen enkele reden om boos te worden. Het is gewoon een appel, of je onverplicht je beloning terug wil storten, het rekeningnummer is 5... Hallo, Michiel? Fuck, opgehangen, weer niks. Juffrouw Jannie, wil je me doorverbinden met, uh.. even zien, ja, de heer Kluun'.

Overemmeren en doorfaseren

Ik heb een afspraak met onze accountant, een hele goede trouwens, om te praten over de verdiensten van ons bedrijf in 2008. Een accountant met 10 jaar ervaring, lees ik op een website verdient al snel een ton per jaar. Een schrijver, lees ik in ‘Modelcontract voor de uitgave van oorspronkelijk Nederlandstalig literair werk’ verdient, als je een beetje scheel naar alle staffeltjes kijkt, 15% van de ex BTW prijs van een boek.

Geloof mij of reken het zelf maar na, om net zoveel te verdienen als een ervaren accountant moet een romanschrijver ongeveer 60.000 boeken per jaar verkopen en hij zou daarmee op een knappe 25-e plek in de lijst der lijsten, zijnde de verkooplijst van CPNB terechtkomen. Ter vergelijk, daar stond in 2008 Nicci French met ‘tot het voorbij is’. In de top 25 staan twaalf Nederlanders. Bij het grootste accountantskantoor van Nederland werken 6.000 man, waaronder een paar vrouwen.

Ik schenk onze accountant nog een kop thee in. Of we al wat merken van de kredietcrisis, vraagt hij. Anders moeten we proberen wat winst ‘over te emmeren’ van BV naar fiscale rekening courant, de holding, VPB, IB, aangiften, fiscaal gezien dan. En wat ik van zijn advies vind om ‘de holding fiscaal neutraal door te laten faseren’. Ik noteer snel ‘overemmeren’ en ‘fiscaal doorfaseren’ in het mooie zwarte boekje dat ik voor mijn verjaardag kreeg. Schrijver worden stopt nooit.
‘Prima adviezen, doe maar’ zeg ik tegen hem. Hij drinkt glimlachend zijn thee en vraagt of er dit jaar nog ontwikkelingen gaan komen waar hij, als accountant, rekening mee moet houden. Ik zei al, het is een goede.
Ik toon hem het ‘Modelcontract voor de uitgave van oorspronkelijk Nederlandstalig werk’ en zeg 'Ik werk heel hard om te zorgen dat ik dit jaar een ingevulde versie kan tekenen.’
‘Leuk’ zegt hij. ‘goh. Dat jij dat doet. Wat wordt de titel?’
‘Overemmeren en doorfaseren’ zeg ik hem.
Hij bladert het contract door en pakt een rekenmachientje.
‘Nou ja,’ zegt hij met zijn oog op het kleine display ‘dat beetje emmeren we eventueel dan nog even mee, gefaseerd tegen het IB regime. Als het dan ooit gaat lopen moet je misschien iets omhoog takelen of fiscaal doortrekken richting andere regimes, bel me tegen die tijd nog even.' Hij kijkt nog even naar zijn zakchinees, drukt op nog een paar knopjes en concludeert: 'Het stelt natuurlijk geen ene fluit voor dit contractje’

Overbetaalde bluffers, die accountants.

Cursus debuteren bij Sebes -3- Robinson Crusoe

'is dat een schip? komen ze me redden? Maar het is pas pag. 17'

Goed nieuws van het front, met het streven en het conflict maak ik grote stappen. Ik leg het uit. Een boek schrijven kan heel makkelijk zijn. Je hebt een paar honderd lege vellen papier, 26 letters en tien cijfers op je toetsenbord en daar ga je! Voordat ik de cursus bij Paul Sebes volgde was dat mijn idee over het schrijven van een boek. Inmiddels weet ik beter, het ligt iets gecompliceerder, hoewel niet eens zo heel veel. De belangrijkste ingredienten van een verhaal zijn een streven en een conflict. Heb je die zuiver op de korrel, dan schrijft je boek zich vanzelf. Elk goed verhaal heeft een streven, dat is de wens van de hoofdpersoon en een conflict, dat is de reden waarom hij niet slaagt in zijn streven. Genoeg theorie, voorbeelden.

Donald Duck wil eens een keer succes hebben (streven) maar zijn overmoedigheid zorgt ervoor dat hij toch weer mislukt (conflict). Guus Geluk, Oma Duck, Kwik kwek en Kwak zien het gebeuren en waarschuwen hem (streven) , maar Donald blijft onverbeterlijk (conflict). Baantjer, Agatha Christie, etc willen een moord oplossen (streven), maar de sluwe moordenaar heeft zijn sporen goed uitgewist (conflict). En Crusoe? Die wil van zijn eiland af (streven), maar gebrek aan vervoersmiddelen bomen hem behoorlijk dwars (conflict). En deze blogger? Hij wil schrijver worden, maar zijn gebrekkige vermogen om anderen van zijn talenten te overtuigen en de blindheid van de Nederlandse uitgeefwereld staan tussen hem en zijn doorbraak.

Of geeft u een andere recensie over deze weblog? Laat het me weten, maar hou het vriendelijk, conflicten zijn er al genoeg.

Geen Harley

H., een ouwe schoolvriend en nu ook veertiger, belt me en zegt 'Man, gefeliciteerd! Bijzonder, hoor: geen Harley maar creatief met pen.'

De voordelen van een Harley Davidson tegenover een hobby als schrijven zijn te veel om op te noemen. Ok, toch een voorzichtige poging. Op een Harley maak je indruk op jonge vrouwen, terwijl boeken alleen door ouwe van dagen gelezen worden. Een Harley glimt mooi en een boek kun je niet naar kijken, op die van Saskia Noort na dan. Een Harley geeft de buurman de indruk dat het heel, heel, heel erg goed met je gaat en als je schrijft vraagt iedereen of het wel goed met je gaat. Met een Harley kun je op een motorclub en schrijven doe je, saaiig op een kamertje wanhopig versuft, in je eentje. Meer redenen weet ik niet, ze zijn er zeker. U mag ze kwijt als u wil onder reacties.

'Ik moet wel, ik heb geen mottorrijbewijs' zeg ik tegen H.

Hoera, mijn eerste verjaardag als schrijver

Hartelijk dank, vandaag ben ik jarig. Kado'tjes die niet door de brievenbus kunnen mogen bij de buren afgegeven. Precies een jaar geleden besloot ik schrijver te worden en deze eerste verjaardag voelt alsof ik nog nooit jarig ben geweest. En vandaar, per uitzondering, een blog op zondag.

Een terugblik:

- 22 maart 2008 - ik besloot schrijver te worden

- april 2008 - ik speelde met het idee maar was te druk met andere dingen om te beginnen

- mei 2008 - ik dacht na over de openingszin van mijn roman

- juni -september 2008 - ik besloot met de tweede zin te beginnen en schreef, eigenlijk zonder echt vaak terug te lezen, 95.000 woorden op, een verbale diarree

- september 2008 - ik stuur een bewerking van het eerste hoofdstuk naar de VPRO en win de duizend woorden weekprijs

- oktober 2008 - ik stuur mijn manuscript naar mijn zus en naar een professionele manuscriptbeoordelaar, samengevat hun conclusie: wat een leuk flauwekulboek, waar ging het over?

- november en december 2008 - uitrusten in Australie, idee voor mijn tweede boek ontstaat, een sleutelroman met als titel: mijn oom de pornokoning

- januari, februari 2009: cursus literair debuteren bij Paul Sebes, mijn conclusie: dit had ik een jaar eerder moeten doen. fantastisch leuke en nuttige ervaring

- maart 2009 - herschrijven is overschrijven. Nog een paar maanden ...

Vanaf heden nog slechts vooruitblikken in dit blog.

Ze volgt mijn blog, vandaar

Een van de redenen om schrijver te worden is dat ik een hekel heb aan vergaderingen. Ik vind het veel gemakkelijker als iemand, bij voorkeur ikzelf, een beslissing neemt en dat de rest zich daar zonder reserves aan houdt. Het voordeel van democratie ken ik, maar het nadeel dat het zo ongelooflijk veel tijd kost om het in stand te houden wordt mijnsinziens onderbelicht.

Stel ik was al schrijver, dan had ik de vergadering van vandaag kunnen overslaan. Dan had ik hooguit over een vergadering geschreven waarbij dan de ene deelneemster heimelijk verliefd is op de voorzitter van de vergadering, terwijl een ander een moordplan aan het beramen is tegen de notuliste. Mooie titel voor een boek ook, de vergadering. Ik ga Herman Koch van de troon stoten want een vergadering is een veel beter decor voor een spannend verhaal dan een diner. Op het hoogtepunt van dit verhaal roept dan de hoofdpersoon 'val me niet in de rede, ellendige schoft en waag het niet die cyanide in de koffie te doen'.

'Michiel, rustig aan zeg en cyanide, waar heb je het over?' zegt de voorzitter van de vergadering waar ik, hangende mijn schrijverscarriere, om de andere donderdag verplicht aanschuif. De notuliste kijkt me glimlachend aan, ze volgt mijn blog, vandaar.

Stille armoede

Schrijven werkt blijkbaar inspirerend. Mijn zoon en aankomend gymnasiast J. heeft in zijn ondoordringbare handschrift enige krabbels op papier gezet.
'Wat schrijf je?' vraag ik hem.
'Een werkstuk voor school' zegt hij. 'Je mocht kiezen waar het over gaat. Ik koos voor 'stille armoede''.
Ik complementeer hem met zijn keus. 'goed van je' zeg ik 'dat je je daar eens in wil verdiepen. Onze levensstijl van de afgelopen jaren leek meer op uitbundige rijkdom.'

'Pap,' zegt hij 'ik doe deze omdat alle andere onderwerpen al waren gekozen. En ik moet drie bladzijden en ik heb er pas een.'
Er komt iemand binnen. Klasgenootje en vriendje M. met een bal onder zijn arm. 'Ga je mee naar het schoolplein?' vraagt hij. J. kijkt me vragend aan.
'Weet je wat?' zeg ik. 'schrijf erboven: dit is wat mensen die arm zijn en zich schamen over hun armoede zeggen en dan laat je de rest leeg'
J. kijkt me verheugd aan.
'Durf jij dat?' vraagt M.
'Tuurlijk' zegt J. en voegt de daad bij het woord.

Ook creativiteit valt te leren als je je angsten maar overboord zet. Paul Sebes zou trots op me zijn.