nog 1 nacht

Morgen is het zover, de Jan Janssen Classic, mijn debuut in de wereld van fietstoertochten.

Gisteravond laat nog een mailtje van W., die normaal gesproken de achtehoede van ons pelotonnetje vormt, samen met mij.
'Mannen' zo schrijft hij, want we vinden onszelf heel stoer, 'Het wordt hondenweer. Gaat het wel allemaal door?'
Even heb ik hoop. Misschien dat ik morgenochtend toch gewoon in bed blijf liggen, de regen tegen het raam, de thee die op me wacht, de ochtendkrant en dan met de hond een stukje door het bos lopen. Als ik daar nou meer zin in heb dan in die kl... JJ Classic, waarom haak ik dan sowieso niet af? Mijn droom is kort want ding-dong, een nieuwe mail.
'It Giet Oan' mailt T. met honderd uitroeptekens
'Watje! Pussy! Fietsen en je bek houden' mailt J.

Ik vrees dat ik niet meer terug kan, nog 1 kort nachtje en morgenochtend om half acht verzamelen.

Nog 2 nachtjes

Nog 2 nachtjes en ik zal drie keer de Posbank, twee maal de Grebbeberg en nog wat bergen beklimmen.

Vandaag regent het dat het giet in Hilversum.
'Wat nu valt, valt straks niet meer' zei de buurvrouw van mijn Oma vroeger. Die opmerking stelde mij nooit gerust, straks kan er toch gewoon nieuwe regen vallen? Alsof regen een bepaald gebied overslaat omdat broertjes of zusjes regendruppels daar al geweest zijn, het idee alleen al is te zot voor woorden en toont maar weer eens aan dat je nooit veel waarde aan uitdrukkingen moet hechten. Ze slaan meestal nergens op. 'Waar er twee vechten hebben er twee schuld' wat vind je daarvan? Ik vind het flauwekul, stel de VN haalt Khadaffi en de opstandelingen uit elkaar en stuurt iedereen naar hun kamer met deze opmerking. Dat werkte vroeger al niet met mij en mijn broer, ik had gewoon altijd gelijk. En waren Hitler en Churchill allebei fout in de oorlog? Ze vochten toch alletwee? Of zou Churchill in retrospect zeggen dat hij fout was omdat hij de oorlog niet had kunnen voorkomen en dat hij zich daarom schuldig voelt? In dat geval klopt de uitdrukking toch. Moeilijke materie, als de ene uitdrukking niet klopt, is dan elke andere uitdrukking ook fout? Of is die ene in dat geval de uitzondering die de regel bevestigt? Of klopt die uitdrukking ook niet?

Gelukkig is er buienradar voordat ik echt helemaal gek van mezelf wordt en twee nachten niet slaap. Valt wat nu valt straks niet meer, oh alwetende buienradar? Ik surf en klik en het antwoord is.... fuck, het regent zaterdag.

Twee nachtjes slapen, waar ben ik aan begonnen? Maar ja, wie A zegt moet ook godverdomme B zeggen.

Nog 3 nachtjes

Nog 3 nachtjes en dan wacht mij de Jan Janssen Classic. Hij gaat pijn doen, zoveel is zeker, maar wat nog niet zeker is is hoe ik mij deze laatste dagen het beste kan voorbereiden.
'Vanavond nog een laatste stukje fietsen, niet in het rood maar in de anaërobe zone, en dan rust en goed eten. Rust is om te herstellen en om je voor te bereiden. Rust is de beste training', mailt een ervaren fietsmaat en ik word heel blij van binnen.

Mijn allereerste herrineringen aan mijn opvoeding zijn een vader en een moeder (sorry mam) die mij te pas en te onpas aanspoorden tot activiteiten. 'Ruim je kamer op!' of 'Maak je huiswerk!' of gewoon 'Zet die TV uit en doe iets!' Op het moment dat ik die aansporingen kreeg deed ik er niets mee, maar langzaamaan zijn de zaadjes van toen gaan ontkiemen en wortel schieten. Het werden volwassen bomen, mijn hoofd groeide volledig dicht toen ik als volwassen man lange dagen werkte en van de ene activiteit naar de andere snelde. Pas rond mijn 45-e was ik uitgeraasd en viel het blad van de boom, ik hoefde niet meer. Maar de boom bleef staan. Hangen en niksen zie ik nog altijd als zonde.

Maar na de mail van mijn tamgenoot niet meer. Mijn fiets staat gepoetst in de garage, in de koelkast wachten enkele liters sportdrank om in mijn bidon gegoten te worden en in mijn portemonnee zit mijn inschrijvingsbewijs voor de JJ Classic. En tot die tijd? Rust. Toegestane, legitieme en eerlijke rust. Rust is de beste training. Nog 3 nachten heerlijk pitten zonder enige wroeging, zonder stem in mijn hoofd die me ergens toe aanspoort. Leve de JJ Classic.

Nog 4 nachtjes slapen

Nog 4 nachtjes en dan staat de JJ Classis, aka 'De hel van Wageningen' op het programma. JJ staat voor Jan Janssen, de eerste Nederlandse winnaar van de Ronde van Frankrijk en ik begin bang te worden. Een knagend klein bangetje vreet aan mijn knieholtes en houdt me uit mijn slaap.

Wie denkt dat je in Nederland niet tegen bergen omhoog kunt fietsen haalt zijn kennis niet uit ervaring. De Utrechtse heuvelrug, die van Hilversum naar Wageningen loopt, bewijst mij in deze trainingsperiode een paar keer per week dat de pyramide van Austerlitz en de Amerongse Berg toch echt ruim boven zeeniveau liggen. En Soesterberg en Soestduinen hebben ze niet toevallig zo genoemd. Was het daar vlak geweest dan had het wel Soestervlakte geheten. En voor wie cijfers geloofwaardiger vindt dan mijn persoonlijke waarnemingen: tijdens de Jan Janssen classic ga ik met mijn fietsclub Venga Venga 153 kilometer rechtdoor fietsen en maken wij tijdens die rit ongeveer twee keer de Alp d'Huez aan hoogtemeters. Alstublieft.

Afgelopen weekend de laatste gezamenlijke training van 125 kilometer. Het lijkt vreemd, een training van 125 kilometer voor een tocht van 150 kilometer. Dat zit zo: afgelopen pinksterzondag haalden we wel een flinke lengte, maar voor wat betreft hoogtemeters bedwongen we 'slechts' de toppen van Amerongen en de Grebbeberg en een naamloos, doch pittig hellinkje te Rhenen. Dat wordt volgende week echt een stuk wreder.

Ik ben bang. Al na 50 kilometer waren we in Amerongen en moest ik honderd meter voor de top lossen.
'Je moet er vroeg af, Michiel', zei E. Maakt hij zich zorgen? Vindt hij dat ik te weinig heb getraind?
Ik perste mezelf al weken geleden in een strak trainingsschema, ik heb meer kilometers in de benen dan veel medefietsers en toch bungel ik steevast achteraan het peloton.
'Volgende week om half acht bij mij' zegt buurman T., die mij ooit overhaalde lid te worden van de VV's. Terwijl ik de hele pinksterzondagmiddag voor apegapen in een stoel lag bij te komen en geen teruggekeerde heiland mij eruit had kunnen tongen, was T. de heg aan het snoeien, met zijn kinderen aan het spelen en zijn auto aan het wassen. geen teken van vermoeidheid op zijn fitte gelaat. Soms haat ik hem, al zit er geen druppel kwaad bloed in zijn hele lijf.
'Ik zal er zijn' beloof ik met het lood in mijn schoenen.
'Waarom ben je nou bang?' zegt A. 'Je kan toch onderweg afstappen? Of je inschrijven voor een minder verre afstand?'. Vrouwenpraat.
'Daar ben ik nou juist zo bang voor' leg ik uit, maar ze begrijpt me niet. Ik zal mijn verhaal met jullie moeten delen, misschien dat jullie me wel snappen.

Jong geweest

Er zijn weinig dingen die je zo confronteren met het feit dat je jong bent geweest en het toch echt niet meer bent, dan een buurjongen die gitaar speelt. Hij speelt goed, heel goed. Af en toe stopt er een busje met jongens van zijn leeftijd, ze laden een aantal omvangrijke boxen uit die net zo zwart zijn als in mijn jeugd en nog net zo volgeplakt zijn met stickers en zetten die in de garage van zijn ouders. Een kwartier later gaat de drummer inslaan, dit duurt ongeveer een uur, dan volgt er een uur popmuziek met uiteraard 'i shot the sherrif' prominent in het repertoire en vervolgens gaan ze bier drinken met meisjes die al die tijd hun billen hebben laten trillen op die zwarte boxen.

Zijn moeder vindt dat haar zoon een leuke hobby heeft, alleen is ze het niet eens met al die hasj. Althans, niet in haar garage. Wat ze op die feestjes doen, dat wil ze niet weten. Ik wel. Ik zou het liefst meegaan naar die feestjes. Ik wil precies weten wat ze doen en meedoen. Maar ik ben te oud. De kans dat ik leadzanger mag worden in de band van de buurjongen lijkt me klein. Vreemd, hij zou best kantoorhulpje mogen zijn in mijn bedrijf, ik doe niet aan leeftijdsdiscrimitaie, hij wel.

Een donkere ruimte, de geur van bier en joints, ik loop door de menigte naar voren. Een groupie biedt zich aan, maar ik loop door, het podium wacht. 'And now, life on stage, for the first time in 'T Honk in Kortenhoef, Michiel Cobben and his band'. Het applaus en gegil is oorverdovend en komt nauwelijks boven de SMS waarschuwingstoon van mijn i-phone uit. Een klant. Waar zijn offerte blijft. Ik SMS hem terug:  Sorry, druk geweest. De band weetjewel. Hij zal het wel begrijpen, hij is toch ook jong geweest.

Alleen op de wereld

Ik vraag mijn compaan Pieter hoe dat zit met die managementboeken. Ploeter ik me voor niks een slag in de rondte? Stel ik maak een reken, of erger nog, een denkfout, kan ik me dan niet meer op straat vertonen, lachen mijn klanten me uit en wacht mij het faillisement?
'Niet zo dramatisch' zegt hij 'Managementboeken worden allereerst bijna niet gelezen. Een groot deel is een relatiegeschenk, een groot deel wordt aangeschaft bij een training of cursus en slechts een klein deel wordt gelezen. Wat je schrijft maakt dus niet zo gek veel uit'.

Boem. Ik sta terug op aarde. De lust mij voor de derde keer te storten op het hoofdstuk 'telefonische acquisitie en bezwaren wegnemen bij klanten' vergaat mij een beetje.

Ben ik de enige die boeken heeft en ze ook echt leest? Vanmiddag beval ik mijn middelste dochter - tot heden de enige die nog een beetje besmet is met het familieleesvirus - 'Alleen op de wereld' aan van Hector Malot. Schreef die man eigenlijk nog meer? Ik surf naar Wikipedia en lees daar dat hij 'Meer dan 70' boeken op zijn naam heeft staan. Is de redacteur van Wikipedia te beroerd om even precies te tellen? Is het exacte aantal niet bekend omdat toen de ISBN nog niet bestond? Of zijn het er eigenlijk 71 en is daar van gemaakt 'Meer dan 70' omdat dat nog veel meer suggereert? Ik sta op het punt de betreffende redacteur van Wiki een mailtje te sturen om hem aan te sporen nauwkeuriger te zijn, maar ik laat het maar even na. Ik heb het druk genoeg, hoofdstuk 2 van 'Verhoog je Gunfactor' - dat al wel gekocht kan worden, klik hier rechts, geen verzendkosten! - moet nog op de schop en hoofdstuk 3 rammelt ook nog.

Helaas viel mijn aanbeveling niet in omgewoelde aarde. Ik had nog een oud exemplaar met een paar wazige plekjes op de pagina's waar Remy uit zijn huis wordt gesleurd, waar het aapje Joli-Coeur sterft en ook waar Vitalis zijn laatste adem uitblaast. Ik heb het vroeger meer dan zes keer gelezen en had enige hoop dat niet alleen het papier, maar ook het verhaal de tand des tijds had doorstaan.

'Saai' riep ze na een half uur, ze legde het weg en ging naar iets bewegends kijken op de I-Pad. Ik raapte het boek op en liet het tussen mijn toetsenbord en de aantekeningen van de redacteur liggen. Ga ik vanmiddag de cases uit mijn boek narekenen of lees ik Hector Malots meesterwerk nog eens door? Ik kies voor het laatste, lees geen mail meer en sluit me op. Helemaal alleen op de wereld.

Koste wat kost.

Vanaf nu is het onvolprezen, sterker nog, helemaal nog niet geprezen, 'Verhoog je Gunfactor' te bestellen bij uitgeverij BoomNelissen te Amsterdam. Voor € 22,50 - inclusief GRATIS e-book- zul je nog voor November een exemplaar in bezit hebben. Twee-en-twintig-vijftig? Voordat je denkt dat ik een vuile afzetter ben - wat wel klopt maar dat kun je op basis van deze informatie niet weten - van de eerste exemplaren ontvang ik ongeveer een Euro, beetje afhankelijk van hoe je rekent en aan welk verkoopkanaal de lezer de voorkeur heeft gegeven. De komende maanden ga ik, samen met een redactrice, een en ander herschikken, herschrijven en opleuken, de marketing en verkoop voorbereiden en de bestsellerlijst van managementboek.nl aan mijn favoriete webpagina's toevoegen. De oplettende lezer heeft gezien dat op dit blog rechtsboven al een plaatje met daaraan gekoppeld een winkelwagentje is geïnstalleerd. De kassa is gesmeerd, betalen mag ook per acceptgiro.

Een nog beter oplettende lezer (heb ik die?) heeft misschien gezien dat de ondertitel van dit blog ook is veranderd. Er staat nu:  'Op deze site schrijf ik over mijn persoonlijke belevenissen op weg naar mijn ultieme droom: een Roman uitbrengen. Je helpt me door te reageren en feedback te geven! --- Michiel Cobben ---'.


Het uitbrengen van een Roman is mijn ultieme droom en die is niet verdwenen nu ik in de vorm van een boek een heel dik visitekaartje kan uitdelen aan mijn klanten. Het uitbrengen van een managementboek is leuk, heel erg leuk zelfs, maar de echte artiest, de echte vrije geest, degene die daadwerkelijk iets aan het gedachtengoed van zijn lezer toevoegt schrijft een Roman. Een verhaal zoals de schrijver dat alleen kan vertellen, een verhaal dat de lezer voor enkele uren volledig in zijn greep heeft. Dat verhaal wil ik nog steeds vertellen, koste wat kost. En met koste wat kost bedoel ik niet dat ik € 22,50 wil hebben voor mijn verhaal, maar dat ik opnieuw heel veel moeite, energie en tijd ga steken in een nieuw manuscript. Jullie zijn nog niet van me af.

Denk jong, strak en lippenstift en dan weet je wat ik bedoel.

In de aanloop naar de Jan Janssen Classic, door mensen die hem al eens gereden hebben ook wel 'de hel van Wageningen' genoemd, train ik vandaag op cadans. Rondje Loosdrecht, hoog beentempo, hartslag in de anaerobe zone. Of zoiets.
'Je lichaam moet zich instellen op de fluctuerende belastingen van het fietsen' heeft de fysiotherapeut uit mijn wielrenclub me voorgehouden. Geen idee wat hij daarmee bedoelde, maar de professionele blik die hij erbij opzette en de klinisch klinkende woorden gaven me toch vertrouwen in zijn trainingsschema.

Ter hoogte van Scheendijk, na kasteel Nijenrode, maar nog voor Loenen aan de Vecht kruist mijn weg met twee meisjes, dames, jonge vrouwen, de woordkeuze doet er nu niet toe, maar denk jong, strak en lippenstift en dan weet je wat ik bedoel. Ze fietsen langzaam, gaan aan mijn wiel hangen en ik houd ze een paar kilometer uit de wind. Het zijn studenten, de gesprekken gaan over jongens. 'Waar gaat Piet zijn co-schappen lopen? Als het ook AZL is kan ik samen met hem treinen, dat lijkt me wel geil.' - 'Hoe heet die huisgenoot van Boudewijn, die ene met dat brilletje, zou die hem afzetten in bed?' - 'Het was wel gezellig gisteren, maar die vriend van Jan zat de hele tijd naar mijn tieten te kijken. Ik zei toch dat ik dat witte topje niet aan moest doen' -.

Net als meisje 1 aan meisje 2 wil uitleggen waarom het met haar vorige vriendje niet wilde boteren tussen de lakens moeten zij links richting Vreeland en ik rechtdoor terug naar Hilversum. Jammer. Ik had graag ook de rest van het geprek gehoord en met jullie gedeeld. Ik geniet nog na als J., een ander lid van het fietsclubje, me inhaalt.
'wat heb jij een laag tempo' merkt hij op 'zure benen, of een slechte dag?'
'Nee' leg ik uit 'mijn lichaam moet zich instellen. Fluctuerende belastingen enzo'

Het was zo met haar:

Het was even stil. Althans op dit blog.
Gelukkig gebeurde er vandaag weer iets kleins. De telefoon ging. Een buurvrouw.
'He daar, hoe is het?' vroeg ik.
Het was zo met haar: haar jongste dochter zou gaan spelen bij een vriendinnetje en nu had dat vriendinnetje op het laatste moment besloten bij een ander vriendinnetje te gaan spelen, zodat haar dochter alleen thuis zat. Groot verdriet natuurlijk, maar toen de buurvrouw zei dat ze koekjes gingen bakken en haar dochterje de bakplaat in de oven zou mogen schuiven droogden haar tranen, want het is een lief meisje met heus veel vriendinnetjes en het hoort erbij, dat iemand een keertje andere plannetjes maakt. Met haar zoon was ook alles ok, hoewel die te kleine voetbalschoenen aan had gehad, daardoor beide teennagels van beide grote tenen helemaal blauw en pijnlijk waren en er nu al selectietrainingen voor de C1 gespeeld zouden worden, dus die baalde wel, maar hij hoopte dat hij door zijn prestaties van het afgelopen seizoen toch wel door zou gaan naar de C2 op zijn minst en dan maar verder kijken. Prof zat er toch niet in, met zijn genen. En met haar man ging het goed, hoewel zijn nieuwe baas op het werk een onbenul was en dat hij veel te hard moest werken en dat hij waarschijnlijk geen vrij kon krijgen op hun trouwdag, want dan moest hij naar een beurs in Frankfurt, waar hij altijd sliep in een hotel waar de bedden niet op zijn lengte berekend waren, maar dat hij geen toestemming kreeg voor een upgrade want zo goed ging het niet met het bedrijf, want er was een winstwaarschuwing. Zelf was ze tijdelijk gestopt met voorleesmoeder te zijn. Het was toch te gek dat altijd dezelfde moeders dat deden, ze had zelf niet eens een dyslectisch kind en ze wilde nu wel weer eens betaald werk doen, want de jongste ging alweer bijna naar de brugklas en nu moest ze hangen want haar dochter gilde dat het beslag klaar was.
'Waarom belde je eigenlijk?' vroeg ik, me zeer bewust van het gevaar van open vragen bij breedsprakige types zoals de buurvrouw.
'Oh, zegt ze, maar ik moest jou helemaal niet hebben' en ze hing op.

Kijk, dat was nou een kleine gebeurtenis. Daar valt een blog over te schrijven. Bij deze dus. Morgen weer wat klein nieuws.