Hopenlijk duurt het even

Na mijn vruchtvolle afspraak in het centrum van Amsterdam slenter ik wat over de grachten. Verderop zie ik twee mannen in donkerblauw en donkergrijs, beiden met bruine schoenen. De een koopt een kaartje bij de automaat om achter de ruit van een BMW te plakken, de ander belt alvast aan bij het kantoor waar ze blijkbaar een afspraak hebben, zo sparen ze een kostbare minuut. Ik loop langs het pand, waar ik op een zilverkleurig plakkaat de achternamen van vier heren lees, met daaronder hun gezamenlijke activiteit. 'strategy consulting en change management'.

Ik ben heel blij dat ik daar niet naar binnen hoef. Het gemiddelde Nederlandse bedrijf doet maar wat, verdient geld doordat er in het verleden iemand iets slims bedacht heeft en wil helemaal niet veranderen, met of zonder consultants in BMW's. De vier heren schrijven hun uren, maken ruzie over de verdeling van de buit en hun huiden worden steeds witter, hun BMW's steeds dikker. Zouden de twee mannen die ik naar binnen zag gaan twee van de achternamen zijn? Of zouden het cliënten zijn (maak in deze business nooit de fout om het over 'klanten' te hebben) op zoek naar een nieuwe strategie of een verandering?

Ik zal er nooit achterkomen, want ik ga op een terras zitten, de zon op mijn huid, de wind in mijn haar. Het valt me op dat er heel lang geen serveerster komt, het maakt me niet uit, ik heb de tijd. Ik declareer mijn tijd aan mezelf en de rekening vergeet ik te sturen, bewust.

Al moet ik het niet te gek maken,  ik ben weliswaar schrijver in wording, ook aan mijn tijd komt een eind en dit duurt wel erg lang.
'wat moet u hier?' vraagt een vrouw. De Amsterdamse horecamedewerkers zijn bot, maar dit gaat wel heel ver.
'Een spa-rood en de lunchkaart alstublieft' antwoord ik stoïcijns. Ik doe met haar mee en antwoord net zo Amsterdams. Voor je het weet denkt ze dat ik uit de provincie kom.
'Meneer, u zit in mijn voortuin' antwoordt ze.

Ik loop terug naar mijn auto. Zie ik daar iemand lachen achter het raam bij het kantoor met de vier namen?

Vet leip

Om redenen die hieronder duidelijk worden, wil ik erop wijzen dat onderstaand verhaal fictief is en elke overeenkomst met de werkelijkheid toevallig.

'Die pa van jou is vet leip' zegt de halfinwonende buurjongen, vriendje van onze puberzoon.

Aan de hand is een cijfer voor een vak dat zoonlief niet al te best beheerst en zelfs een struikelvlak richting drie gym dreigt te worden. Waar normaal gesproken na heel hard studeren een zes min behaald wordt, maar vaker een onvoldoende, is er vandaag een acht mee naar huis genomen. Ik ga op onderzoek uit, ik herriner me dat er de dag voor het proefwerk de hele middag virtuele soldaten zijn neergeschoten op de playstation.
'telt drie keer mee pap' zegt meneer en hij drukt het proefwerk met rechtsbovenin een roodgeschreven, duidelijke 8 in mijn hand. Na drie seconden zie ik wat er aan de hand is. De leraar is vergeten de fouten op de achterkant van het proefwerk in zijn puntentelling te betrekken. Lees aub de cursieve tekst hierboven nogmaals, ik wil geen gezeik.

Hoe ik zelf vroeger was vind ik irrelevant, de bedoeling van het menselijk ras is juist dat elke generatie het weer beter doet dan de voorgaande, dat heet vooruitgang. Ik wijs hem erop dat het niet helemaal eerlijk is en onderdruk mijn grijns.
'Ik zal je leraar wel even bellen' zeg ik en ik loop met het proefwerk in mijn hand richting mijn werkkamer. Een halve seconde pauseren de twee heren met het lawaai op de playstation.... natuurlijk ga ik bellen, ik ben toch vet leip?

Ik was, herstel, ik ben.

Toen ik dertien was realiseerde ik me na een gesprek met de hockeytrainer dat ik nooit een groot sportman zou worden. Als ik bereid was drie keer per week te trainen, was hij bereid me als reserve in de B2 van HTCC te plaatsen. Reserve. B2. Ik kon het gevoel dat ik van die opmerking kreeg destijds niet verwoorden, nu zou ik zeggen: ik was op mijn pik getrapt. Ik wist heel goed dat ik liep als Charley Chaplin, dat ik het balgevoel had van een pop uit de poppenkast en het zeldzame talent om daar in het veld te staan waar de hockeybal nooit kwam. Het was het allereerste definitieve afscheid van een toekomst. De weg naar topsport was afgesneden, definitief. Ik heb nog heren Bier gehaald en ooit won ik met mijn studentenhockeyteam een toernooi in Nijmegen en dat was het.

Toen ik zestien was stopte mijn academische carriere. Tot groot verdriet van mijn ouders bleef ik tweemaal zitten op het VWO. Ik was niet dom maar lui, werd mij voorgehouden en dat klopte volledig. Ik lette niet op in de klas, ik droomde en keek naar buiten. Ik droomde van de dingen die gebeurde in het bos naast de school. Ik droomde dat ik rijk en succesvol was en alle meisjes uit de klas verliefd op me zouden worden, speciaal die ene. Maar ik werd met een vier voor Duits naar de Havo gestuurd. Weer een definitief afscheid van een toekomst, danke schön.

Toen ik 40 was stopte mijn zakenloopbaan. Ik had al wat centjes op de bank, en elke ochtend opende ik mijn excel sheet waar de omzet en winst van mijn bedrijf real time in bijgehouden werden. Totdat ik merkte dat er geen verband bestond tussen het cijfertje onderaan de streep en mijn geluk. Toen er vervolgens de ene crisis na de andere losbarstte en ook het cijfertje tegendraadse oprispingen vertoonde, haakte ik af. Weer een toekomst minder.

Toen ik 45 was werd mijn nieuwe toekomst als romancier direct in de kiem gesmoord. 'Er komen hier dagelijks 25 manuscripten binnen, waarom zouden we die van jou uit de stapel halen?' werd mij gevraagd en ik wist geen goed antwoord. Weer een toekomst eruit.

Vandaag werd ik 46. Hoera, feest. En ik ben in goed gezelschap, want Yolanthe Sneijder-Cabau blijkt gisteravond haar verjaardagsfeestje gevierd te hebben. Hoera voor Yolanthe. Ze likte de champagne van haar Botox lippen en stiffte ze snel weer rood, want de pers was aanwezig. Ze genoot van een 'intiem' feestje met Rene Froger en nog wat artiesten die voor haar zongen. Ze maakte niet de indruk dat ze last had van afgesloten wegen.Wat heeft Yo wat ik niet heb? Ze is 26, ik 46 en ze heeft een excel sheetje waar die van mij wel een paar keer inpast. En een man die op zijn dertiende al bij Ajax voetbalde. Maar meer nog dan dat, ze leeft in het heden, het hier en nu. Haar liefje Wes scoorde de avond ervoor de winnende tegen aartsrivaal Inter, haastte zich naar het champagnefeest en morgen met het Nederlands elftal gaat hij weer door, terwijl Yo voor een 'project' een paar dagen in 'EL EE' bivakkeert . Van privéjet naar persconferentie, ze maken niet de indruk stil te staan bij gemiste afslagen. Hoe doen ze dat? Het is om gek van te worden.

Ik neem me voor vanaf nu niet meer in de verleden tijd te schrijven. Ik blog vanaf vandaag alleen nog over het heden en de toekomst, mijn verleden is slechts bagage en mijn taalgebruik pas ik daarop aan. Het heeft geen zin om op de kaart te kijken welke afslagen je gemist hebt, voor je het weet mis je er weer een. Hoera Feest. Ik was, herstel, ben 46.

Aha, juist ja, goh, nou...

'Intuïtieve therapie' is het antwoord van de blonde vrouw, die ik op een receptie vroeg wat voor werk ze doet.
Mijn ervaring is dat je selectief moet zijn op recepties. Je kunt zomaar verzanden in gesprekken die er niet toe doen, terwijl interessantere gesprekspartners voorbijlopen. Vraag dus nooit zomaar door, tenzij je interesse gewekt is. Mijn interesse was gewekt door de vrouw. Zou intuïtieve therapie wat voor mij zijn?
'Wat is dat, intuïtieve therapie?' vraag ik.
'Nou' zegt ze. 'Dat is een goede vraag'
'Dank je' zeg ik 'ik stel alleen goede vragen, de foute vragen komen als je straks dronken bent en mijn vrouw uit zicht is'
'Intuïtieve therapie' vertelt ze onverstoorbaar 'heeft met energie te maken. Het gaat erom dat ik als therapeut een verbintenis met jou aanga en een therapie aanbiedt op basis van mijn intuïtieve kracht. Wat ik voor je verzorg wordt meer door jou, je energie en je barrières gedreven dan door mijn therapeutische kwaliteiten. En het hoeft niet altijd met energie te maken te hebben, het kan ook door kleuren, of door hele andere dingen opgeroepen worden'
'Aha' zeg ik en ik ben even stil. Zou intuïtieve therapie mijn met enige regelmaat opduikende zingevingsvraagstukken beantwoorden? Zouden mijn besef van het zinloze van het bestaan aan de ene kant en mijn geldingsdrang anderzijds met elkaar in evenwicht komen? Zou ik er leren hoe je doorzettingsvermogen en relativeringsvermogen kunt mengen?
'Juist ja. Goh, nou ... ' stamel ik.
Er valt me even geen vervolgvraag te binnen, maar dat stoort haar niet. Intuïtief voelt ze blijkbaar aan dat ik nog wel meer wil weten.
'Veel van mijn cliënten zijn uitbehandeld in de reguliere zorg. Maar ik coach ook hoge mensen uit het bedrijfsleven. En groepssessies waarbij mensen uit hun dagelijkse rolpatronen stappen vind ik ook heel inspirerend. Wist jij bijvoorbeeld dat veel oervolkeren communiceren door elkaars slapen te betasten en dan gevoelsklanken uit hun kelen op laten komen?'
'Nee, die aflevering van National Geographic Channel heb ik denk ik gemist' antwoord ik.
'En wat doe jij' vraagt ze.
'Goede vraag' zeg ik 'Ik fiets. En ik schrijf. En ik zit op een kantoor. En ik realiseer me dat wat ik doe geen ene fuck voorstelt als je het in de grootheid van het heelal en de oneindigheid van de tijd plaatst'
'Je zou eens op intuïtieve therapie moeten' zei ze.'Ik voel enorme barrieres in je groene energie. Maar ik zeg er eerlijk bij dat we nog niet gedekt worden door je verzekering'

'Sorry' zeg ik 'te druk. 'Mijn trainingsschema voor de fiets. En mijn werk enzo. Maar leuk je gesproken te hebben'
Dan pakt ze met twee handen mijn slapen, doet haar ogen dicht en er komt een geluid uit haar keel dat aan het gehuil van een verdwaalde wolf doet denken. Van schrik laat ik een boer.

Een Oma'tje met grijze lokken en een Opa met een pet op.

Ze fietsen nu nog steeds vijftig meter voor me. Het is toch godverdekolerekloten niet te fucking geloven hoe langzaam ze dichterbij komen. Vanaf deze afstand zie ik zelfs dat ze met elkaar aan het kletsen zijn. Een Oma'tje met grijze lokken en een Opa met een pet op. Ik zit al drie minuten achter ze te stoempen op mijn dure fully suspended All Terrain Bike.

Ik kwam ze in het zicht nadat ik een half uur door het bos gegaan was, drie keer de Bosberg op was geklommen (goed voor de kuitspieren, die vergeten veel wielrenners te trainen, maar ik niet) en toen brak de zon door, dus een rondje Loosdrecht ingepland. Lekker over de dijk, in de zon, het riet, het water, het is mijn ochtend, wie maakt me wat. Eigenlijk ben ik Lance Armstrong, maar dat weet verder niemand.

En dan, de hoek om vanaf vliegveld Hilversum, een rood jack en een zwart jack, twee oudjes. Ze hebben een aardig tempo. De wind is recht op de kop, maar daar lijken zij geen last van te hebben. Of heb ik mezelf op de Bosberg opgeblazen? Of heb ik gisteren - we waren naar Lenette van Dongen in de Flint, recentie volgt, als ik tijd heb, eerst die van het boek van Kluun nog, waarom zit er maar 24 uur in een dag? Dat stomme fietsen koste me teveel tijd, ik weet het - een biertje teveel gedronken en had ik teruglopend geen sigaretje moeten bietsen? Feit: twee oude van dagen fietsen mij er bijna uit. Zouden het voormalige wielerkampioenen zijn die nog dagelijks trainen? Dat ik dadelijk als ik ze inhaal en even omkijk in het gelaat van Joop Zoetemelk staar?

Ik vrees dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb. Kanker, Aids of allebei, dit slaat werkelijk nergens op. Mijn hartslag stijgt, mijn benen verzuren en mijn longen staan op springen, als ik ze eindelijk inhaal. Zijn ze aan het zingen? Het moet niet gekker worden. Nee, ze zingen niet, als ik ze inhaal zijn ze nog steeds met elkaar aan het kletsen. Maar wat is dat dan voor gezoem?

Ik kijk naar hun fietsen en dan zie ik het. Hulpmotoren, behoorlijk grote zelfs. Hun achterassen draaien op motorkracht en ze trappen bij voor de show. Je reinste competitievervalsing, ga terug naar je bejaardentehuis en laat het fietsen aan mij over ja!

Apenland

Ameland, we zijn er als gezin nu zo vaak geweest dat het ons al niet meer opvalt dat we het 'Apenland' noemen en dat dat niet de echte naam is. Als je iets maar vaak genoeg bij de verkeerde naam noemt dan wordt dat de echte. Bij de manege, waar onze dochters elk jaar een keer mogen paardrijden, zoonlief vindt het niet interessant, is al jaren KlukKluk, een bruine pony, favoriet. 'KlukKluk is het mooiste paard van Apenland'.

Ik ken het 20 kilometer lange fietspad van de vuurtoren naar Het Oerd op mijn duimpje. Er staat meestal Oostenwind, ideaal. Ook deze week, de terugreis is dan makkelijker dan de heenreis, die eindigt bij Het Oerd, een zeer passende naam voor het verboden woeste duingebied ten Oosten van de laatste strandpaal. Het fietspad eindigt bovenop een duin en bovenop dat duin kun je nog naar een uitzichtpunt doorstijgen, met een plaquette waarop de bezienswaardigheden (Dokkum, Schiermonnikoog en een boortoren) uitgelegd worden. Er is nu alleen maar mist, maar dat maakt niet uit, ik fiets er toch naar toe. De laatste tien meter zijn stijl omhoog, eigenlijk alleen bedoeld voor wandelaars. Waarom die laatste meters met mijn verzuurde benen toch nog doortrappen? Alleen omdat ik me het voorgenomen heb? Ik kan toch ook onder het duin stoppen, daar mijn bidon leegdrinken en dan wind in de rug naar huis? Maar dan had ik ook bij Buren of bij Nes al kunnen omdraaien, dat kan natuurlijk niet? Waarom niet? Ik had ook niet kunnen fietsen en in het hotel kunnen blijven. Ik had ook niet naar Ameland kunnen gaan, ik had van alles niet of wel kunnen doen, wat boeit het?

Terug in het hotel spuit ik mijn fiets af bij het kraantje achter de keuken van het hotel. Een serveerster komt naar buiten, gelukkig blaast ze haar nicotine niet in mijn richting, mijn longen staan wijd open.
'Lekker gefietst?' vraagt ze. Gezien de stompzinnigheid van haar vraag vermoed ik dat ze het ware antwoord niet aankan, dus mummel ik iets bevestigends.
'Lekker he, het gevoel dat je wat gedaan hebt' voegt ze er aan toe en ze neemt een lange teug van haar stinkstok.
'Ik heb het erg koud, mijn vingers zijn bevroren, ik krijg mijn rits niet open en mijn pikkie is gekrompen tot maatje pink. Zou jij hem even willen vasthouden, ik moet namenlijk ontzetten pissen' had ik willen zeggen en als ze dan boos was geworden had ik gezegd: 'Ik bedoel mijn fiets hoor!'. Maar dat zeg ik allemaal niet, ik eindig ons gesprekje met: 'Ja, lekker'.

p.s. heeft er iemand interesse in een leesverslag van de nieuwe Kluun? Bij drie stemmen voor staat het er deze week nog op.

Mijn held

Hij schijnt bij de weinige vrienden die hij heeft af en toe op een matras te mogen crashen, en anders slaapt hij bij zijn moeder in het bejaardentehuis. Hij bezit nog maar één jasje en één stropdas, hij is brodeloos en loopt overdag zielloos op straat, een doktersrecept voor Prozac in zijn grote vuist gekneld. Hij mocht de prinsen van Oranje tutoyeren, was een geziene gast in talkshows en had de mobiele nummers van vele hooggeplaatste mensen onder zijn snelkeuze toetsen, maar hij is het allemaal kwijt.

Hij kon de weelde niet aan. Dolverliefd was hij op zijn prinsesje. De emotie's werden hem even teveel en vlak na de sprookjesachtige huwelijksvoltrekking liet hij zich, een kort momentje, gaan. 'Bek houden' riep hij tegen zijn bruid, net op het moment dat de camera's van RTL Boulevard hem filmden. Eén moment van zwakheid en voor altijd was hij getekend. Vanaf dat moment ging het fout. Er wordt gefluisterd dat de Keunegen zelve het complot tegen hem is begonnen. Bernard kan het niet zijn geweest, die kon er wel om lachen. Maar misschien was het Claus, of Pieter of PWA die ermee begonnen is. Zijn telefoon werd getapt, zijn zakenvrienden ingeseind dat ze bij hem weg moesten blijven en zijn e-mail gehackt. Arme, arme Edwin de Roy van Zuidewijn, hij was geen partij voor ze. Eerst vocht hij nog terug, maar nadat zijn vrouw hem onder grote druk van zijn schoonfamilie verliet, zijn geld op was aan advocatenrekeningen en zijn vrienden zich van hem hadden afgekeerd ging het snel bergafwaarts en moest hij, noodgedwongen, de strijd staken.

U zegt dat Edwin een grove, idiote Bullebak is die zijn vrouw tot waanzin dreef? Die sowieso gedoemd was te mislukken? Die met iedereen ruzie maakte, regardless? Dat hij en zijn ex paranoïde waren en in complottheorieën geloofden? En hoe weet u dat zo zeker? Stel, er was wel een complot?

Vandaag werd bekend dat Edwin in een ander onderzoek onderwerp van studie is geweest van de blauwe petten, uitroepteken. Terwijl voormalig MP Balkenende zei dat hij van niks wist, twee uitroeptekens. Heeft u daarvan terug, uitroepteken, vraagteken.

Edwin is murw, hij zegt dat hij nu eerst de rest van het onderzoek afwacht. Edwin, wachten wij af? Zijn wij niet strijdbaar meer? Edwin?

Edwin, je bent mijn held, jarenlang vocht jij tot er niets meer van je over was. Ik zal mijn advocaat vragen jou bij te staan en je mag in de logeerkamer wonen. Kan je gelijk onze hond verzorgen, dan kan het co-ouderschap met de hond van Margarita opgezegd. Edwin, wat ben je toch verkeerd begrepen al die tijd.

De Meteropnemer (deel 3)

'Nee'
'....'
'Nee'
'.....'
'Alweer nee. Het begint eentonig te worden, vindt u ook niet?'
'....'
'Nou vooruit dan. Misschien als u uw voeten veegt, rubberen handschoenen over uw vieze vingertjes aantrekt, mij complimenteert met mijn mooie inrichting, mijn kinderen een knipoogje geeft, de hond aan uw kruis laat ruiken en bloost als u mijn vrouw ziet, dat u dan, heel even, naar de meter mag kijken en een stand mag noteren.'
'...'
'Nee, echt blozen. Wat u nu doet is uw adem inhouden en bloed naar uw hoofd pompen door uw buikspieren te spannen. Dat telt niet. Ja, dat is al beter. En nu opgehoepeld, mijn huis uit!'
'....'
'Nee, ik zei misschien. Luisteren is niet uw beste eigenschap. Ik heb duidelijk misschien gezegd. Ik zou nu een stapje terug doen als ik u was, anders klapt de voordeur tegen uw hoofd. Goedemiddag.'

Een Afrikaan heeft genoeg te eten, maar teveel tijd.

Wie meer vrije tijd wil, en wie wil dat nou niet, die stuurt zijn vrouw een week weg. Het mooiste zou zijn om haar een week op kookcursus in Toscane te sturen, maar als dat niet lukt, zoals in mijn geval, verleidt haar dan om met een paar vriendinnen een week op een tropisch eiland rond te brengen. De kans dat ze daar nee tegen zegt is klein en je hebt dan een week tijd voor jezelf. Tijd om na te denken, tijd om te luieren, tijd om te doen waar je zin in hebt. Tijd is het enige schaarse dat wij in het Westen bezitten. Ga maar na, een Afrikaan kan honger hebben, maar hij is niet dood, ergo, hij heeft gegeten en gedronken. Hij heeft vandaag bijvoorbeeld een kommetje rijst en een glaasje water op. Dus eten en drinken is niet schaars, het probleem is de tijd. Zou hij elk uur rijst en water krijgen, dan zou hij zelfs overvoed kunnen raken. Hij heeft dus relatief teveel tijd en te weinig te eten, dat is heel wat anders.

Wij hebben in het Westen te weinig tijd en relatief te veel eten, te veel vertier en te veel van alles. Behalve tijd. Als we zouden willen kunnen we de hele dag eten, tv kijken, lezen etc. Dus een week tijd is het meest luxe cadeau dat je iemand, bijvoorbeeld jezelf, kan geven.

Echter, het mislukt, faliekant zelfs. Ik ben bezig met het wassen van kleren, het bereiden van maaltijden, ik ben taxichauffeur richting sportclubjes en ver weg wonende vriendjes en vriendinnetjes.Ik ruim kots op van een hond en verzorg een kind met koorts. Tijd? Als ik het tien uur journaal haal ben ik blij en werken doe ik 's-nachts. Mijn klanten staan toch al nergens meer van te kijken. Als ze van mij een mail krijgen om drie uur 's-nachts dan denken ze dat ik een workaholic ben en hebben ze medelijden met mijn gezin dat zo'n hardwerkende vader heeft. Ik laat ze in die waan.

Maar tijd? Nee, dat kom ik ruim tekort. Ik heb ergens in dit traject een vergissing gemaakt, maar wat? Ik denk dat ik een week naar een tropisch eiland moet.