Een Afrikaan heeft genoeg te eten, maar teveel tijd.

Wie meer vrije tijd wil, en wie wil dat nou niet, die stuurt zijn vrouw een week weg. Het mooiste zou zijn om haar een week op kookcursus in Toscane te sturen, maar als dat niet lukt, zoals in mijn geval, verleidt haar dan om met een paar vriendinnen een week op een tropisch eiland rond te brengen. De kans dat ze daar nee tegen zegt is klein en je hebt dan een week tijd voor jezelf. Tijd om na te denken, tijd om te luieren, tijd om te doen waar je zin in hebt. Tijd is het enige schaarse dat wij in het Westen bezitten. Ga maar na, een Afrikaan kan honger hebben, maar hij is niet dood, ergo, hij heeft gegeten en gedronken. Hij heeft vandaag bijvoorbeeld een kommetje rijst en een glaasje water op. Dus eten en drinken is niet schaars, het probleem is de tijd. Zou hij elk uur rijst en water krijgen, dan zou hij zelfs overvoed kunnen raken. Hij heeft dus relatief teveel tijd en te weinig te eten, dat is heel wat anders.

Wij hebben in het Westen te weinig tijd en relatief te veel eten, te veel vertier en te veel van alles. Behalve tijd. Als we zouden willen kunnen we de hele dag eten, tv kijken, lezen etc. Dus een week tijd is het meest luxe cadeau dat je iemand, bijvoorbeeld jezelf, kan geven.

Echter, het mislukt, faliekant zelfs. Ik ben bezig met het wassen van kleren, het bereiden van maaltijden, ik ben taxichauffeur richting sportclubjes en ver weg wonende vriendjes en vriendinnetjes.Ik ruim kots op van een hond en verzorg een kind met koorts. Tijd? Als ik het tien uur journaal haal ben ik blij en werken doe ik 's-nachts. Mijn klanten staan toch al nergens meer van te kijken. Als ze van mij een mail krijgen om drie uur 's-nachts dan denken ze dat ik een workaholic ben en hebben ze medelijden met mijn gezin dat zo'n hardwerkende vader heeft. Ik laat ze in die waan.

Maar tijd? Nee, dat kom ik ruim tekort. Ik heb ergens in dit traject een vergissing gemaakt, maar wat? Ik denk dat ik een week naar een tropisch eiland moet.

De Meteropnemer (deel 2)

'U weer?' vroeg ik.
'Ja, ik weer' zei de meteropnemer. 'Misschien dat we vorige keer allebei, ik kijk hier dus ook nadrukkelijk naar mezelf, communicatief een beetje kort door de bocht gingen. Dat we ondanks ons beider goede intenties toch niet tot een actuele, neutraal vastgestelde meteropname zijn gekomen, dat neem ik ook mezelf kwalijk. In mijn laatste evaluatiegesprek ben ik daarmee geconfronteerd en mijn ogen zijn opengegaan. Hoe is onze laatste ontmoeting bij u bezonken?'
'Wie is die meneer die achter u staat?' vroeg ik.
'Dat is mijn coach' zei de meteropnemer. 'Hij observeert alleen maar, hij begeleidt mij communicatief en hij helpt me om als medewerker van het electriciteitsbedrijf in contact te blijven staan met mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid.  Trekt u zich van hem maar niets aan hoor'
'Dat zou u ook niet moeten doen' zei ik en met een smak gooide ik de deur dicht.

that's showbizz, baby!

Ik kan me moeilijk verplaatsen in het gegeven dat anno 2011 een acteur bewust zijn homofilie verborgen houdt omdat de wereld open zou liggen voor mannelijke, witte hetero's en homo's minder kansen hebben. En dat die acteur een relatie verzint met zijn lesbische agente, voor wie het imagotechnisch ook beter uitkomt om huisje-boompje-beestje aan de buitenwereld te kunnen laten zien. Misschien actueel in USA, maar volgens mij in Nederland geen thema.

'Misschien voor jou niet' vertelde de vrouw van mijn vriend, met wie ik in de Flint in Amersfoort naar 'That's showbizz, baby' had gekeken.'Maar tante Truus uit Appelscha denkt daar heel anders over.'
'Gelul' antwoordde ik. Dat is altijd een sterk argument. Bovendien, wie kan er weten wat tante Truus uit Appelscha allemaal denkt en voelt, als je al zoveel moeite hebt om je eigen emoties te duiden?
Mijn vriend was het met mij eens, onze vrouwen waren het met ons oneens. Vrouwen zijn slecht in het geven van kritiek, dat is een feit. Mooie avond gehad en kritiek op een detail kunnen ze niet, dat snappen ze niet. Een vrouw denkt dat kritiek op een klein punt afwijzing van het geheel inhoudt.
('Heerlijk schat, lekker hoor, hmmmm echt heerlijk gegeten'.
'Echt waar?'
'Ja echt, jammer dat er weinig saus was, ik vond het zó lekker'
'Oh wat jammer, je had veel te weinig. Sorry hoor, ik ben nou eenmaal geen kokkin, volgende keer gaan we wel uit eten, je vond het echt afschuwelijk weinig he, heb je nog steeds veel honger? Sorry hoor... etc).

Terug naar de voorstelling. Die begon wat vaag. Als na drie minuten een man in onderbroek in bed kruipt bij een andere man voel je iets van plaatsvervangende schaamte, als witte hetero zijnde. En we schaamde ons toch al, want er zaten nog geen 150 man in de zaal.
'Amersfoort is echt een hele leuke stad hoor!' wilde mijn vriend roepen om de acteurs gerust te stellen en omdat hij blijkbaar ook last had van plaatsvervangende schaamte, maar dan voor zijn medestadbewoners. Daar had ik dan weer geen last van, ik kom niet uit Amersfoort en bovendien, wíj waren er toch?

Zo vaag als het begon, zo intrigerend werd de voorstelling. Heb je je over je homofobe pathieën heengezet (elke hetero heeft ze, geef nou maar gewoon toe) en ben je gewend aan de dragende, lange zinnen van de scenarioschrijver dan valt er heel veel te genieten Tien punten voor de vier acteurs, wat een klasse, wat een genot om mensen zo in hun rol te zien opgaan. Vier verknipte personages, een homohoerenjong, zijn zwangere vriendinnetje, de genoemde acteur en zijn lesbische agente/fakevrouw. De acteurs behoren tot de absolute Nederlandse top, huilen en lachen op commando en maken het een feest om naar de voorstelling te kijken. Met Judith van den Berg bovenaan, wat een klasse! Waarom een off-broadway stuk met een Amerikaans, in Nederland volstrekt irrelevant thema aan zo'n topcast koppelen? Zijn er geen goede toneelschrijvers in Nederland of hebben ze mijn telefoonnumer niet ofzo? 06-54363986!

Het verdiende een beter scenario, maar zoals gezegd, daar was niet iedereen het over eens. De mening van tante Truus uit Appelscha kennen we niet, die zat thuis op de bank te zappen. En dat is jammer, voor de acteurs die naar lege stoelen keken, maar vooral ook voor tante Truus zelf. Wie vertelt Nederland dat er meer theater te beleven is dan alleen Musicals van Joop?

De Meteropnemer (deel 1)

'Môge Meneer, de meteropnemer'.
'De meteropnemer?' vraag ik. Ik doe alles per internet, bankzaken, ziektezaken, kinderbijslagzaken, bijzondere zaken en zeker mijn gas-,water- en lichtzaken. Wat doet die man hier, net terwijl ik het koffiezetapparaat aan het ontkalken ben? (Ja, de business is nog steeds slow.)
'Ja meneer, de meteropnemer. Ik kom bij u langs, loop de kelder in, schrijf wat nummers op een briefje, hoef geen koffie, u tekent een formulier en vervolgens ga ik naar de buren en vervolg mijn saaie werk. De meteropnemer, met vier essen en twee erren. De meteropnemer, duss...'
'dus wat?' zeg ik 'ik heb mijn meterstanden doorgegeven via Internet. Een balpen komt hier ook niet in huis, al mijn gezinsleden hebben een eigen laptop, wij doen mee aan een experiment genaamd paperless home, duss...'
'kiekeboe meneer, ik fotografeer uw meters, de App leest het getal en bepaalt uw nutsverbruik, de factuur zit over een minuut in uw mailbox, duss...'
'ik heb geen mail, teveel SPAM, ik communiceer per Twitter, duss...'
'ok, meneer, in dat geval laat ik u gaan. Maar volgend jaar sta ik hier weer, duss...'

Balk en Bos.

Aan de orde is de zaak KPMG vs Ernst & Young, inzake Pensioenfonds DZDM 'Diepe Zakken Domme Managers'. Meneer Balkenende, aan u het woord.
'De beschuldigingen van de heer Bos edelachtbare slaan werkelijk nergens op. De suggestie dat ik zijn rolodex met visitekaartjes gekopieerd heb slaat nergens op. Bos is onbetrouwbaar'
'Meneer Bos, u mag niet onderbreken, het is hier geen tweede kamer'
'Maar meneer de rechter, hij noemt mij onbetrouwbaar. Terwijl we in de kroeg afgesproken hadden dat we de uurtarieven van onze diensten nooit onder de 1.200 Euro zouden laten zakken is juist hij aan het prijsstunten bij mijn klanten'
'Niet waar, Draaikont! Jij bent begonnen door je niet te houden aan die prijsafspraak bij dat Ministerie. Ik zou nooit iets doen wat jouw bonus in gevaar brengt, jaloerse macho'
'Macho? Ik? Ik hoefde niet in een F16 boven Afghanistan te stunten, jij wou per sé nog een keer'
'Oh, gaan we zo beginnen. Jij durfde niet eens Bush te bellen, ik ben een paar keer in de Oval Office geweest! En ik verdien nu lekker toch meer dan jij'
'Oh ja? Dan heb je mijn optiepakket ABN AMRO nog niet meegerekend. Als Gerrit die straks naar de beurs brengt, ben ik multimiljonair!'

      enzovoort.

Dromen gaan toch over de toekomst?

... wat valt u op aan miljardair Zuckerberg van Facebook? Een donslipje, hij hoeft zich nog niet te scheren...

Ik slaap de laatste tijd slecht. Ik heb geen last van boze dromen, noch van slaapgebrek of andere ongemakken, maar ik lijd wel aan 'pas-encore-vu's'. Deze lijken op 'deja-vu's' met dit verschil dat je bij de laatste zeker weet dat je iets al eerder meegemaakt, gezien of gevoeld hebt, terwijl je bij een 'pas-encore-vu' ervan overtuigd bent dat dit een unieke eerste keer is. Ik ben weer te vaag en geef twee voorbeelden:

- In mijn studententijd hield ik mijn huisgenoten voor dat het een goed idee zou zijn om allemaal kleine camera'tjes in huis op te hangen en de beelden uit te zenden op een TV kanaal. Mijn huisgenoten verklaarden me voor gek, wie zou er interesse hebben in de katers en kalverliefdes van een stelletje kutstudenten? Toen Big Brother werd bedacht en John de Mol miljardair werd was ik te laat, ik had mijn 'pas-encore-vu' moeten omzetten in actie.
- Toen internet opkwam zei ik tegen mijn e-broertje dat al die websites niets dan brochures op beeldschermen waren en e-mail was electronische post. Het zou pas leuk worden als iedere wereldburger een eigen site had, waarop staat wat hij die dag eet, werkt en met welke andere website-eigenaren hij bevriend is of zaken doet. Facebook, Linked In, Twitter, ik had ze allemaal als 'pas-encore-vue's' en ik had ze moeten omzetten in actie's.

Achteraf is het makkelijk kletsen, zo zult u zeggen. En terecht, ik kan wel zoveel beweren. Maar de afgelopen tijd heb ik weer een aantal 'pas-encore-vue's'. Hele concrete ditmaal en nu ga ik ook echt actie ondernemen. U hoort binnenkort hoe u kan voorintekenen op de IPO! Maar eerst even bijslapen.

Waaraan herken je genialiteit?

Sommige illusies moet je in stand laten. Wat heeft het voor zin een stervende te vertellen dat de wederopstanding van Jezus verzonnen is door een concilie van vroeg christelijke priesters? Laat zo iemand lekker sterven, gun hem of haar het genot van de bijna aanschouwing Gods. Wat boeit het?

Zo heb ik een jeugdheld, Roed Goeliet. Als twintigjarige zat ik in het PSV stadion. Waar tot op dat moment boerenknullen als Berry van Aerle (us Berry) of Harry Lubse (us Harry) toegejuichd werden presenteerde directeur Ploegsma uit het niets Roed Goeliet. Hij viel direct op door een Jamaicaanse muts over zijn Rastakrullen te dragen. Dat hadden we in Eindhoven nog nooit gezien, hoewel eerder al Stanley Menzo er een blauwe maandag rond had gelopen. Goeliet bleek de voorloper van menig ander Eindhovense wereldburger (Ronaldo en ook Romario, die ik ooit stomdronken op het Stratums Eind aantrof, waarover in een latere posting meer) en hij trok mijn geboortestad op in de vaart der volkeren. Een Amsterdamse Rasta koos voor Eindhoven, hij maakte een tegendraadse keuze.

Later wilde hij naar Milaan. Om op een breuk met de Philips SV aan te sturen gaf hij een vuil interview in Nieuwe Revu, waarin hij de PSV fans 'bioscooppubliek' noemde. Niet leuk als je maar een paar jaar jonger dan multi-miljonair Goeliet bent en van je kleine studentenbeurs drie tientjes lapt voor een staanplaats. Maar goed, er moest meer gebeuren voordat mijn held van zijn sokkel viel. Bovendien vingen we 33 miljoen voor hem en dat was zo'n beetje de rekening voor het nieuwe stadion. Goeliet vertrok naar Milaan en maakte weer een tegendraadse keuze.

Hij werd in Milaan voetballer van het jaar. Voor het eerst sinds Cruijff weer een Nederlander. Hij droeg zijn prijs op aan Nelson Mandela, voetbal en politiek? Hij bedankte voor de eer vlak voor het WK in de USA, waar hij volgens mij kans maakte om de bokaal als aanvoerder boven zijn hoofd te houden. Hij ging weg bij AC Milan en ging naar Sampdoria om later bij Milan terug te keren. Hij is aan zijn derde vrouw toe. Alles wat hij doet is tegendraads.
'Waarom moeten we bij de BBC eigenlijk Nederlandse voetbalanalisten hebben?' werd er gevraagd nadat Goeliet zijn actieve carrière had beëindigd en op de BBC de ene tegendraadse analyse na de andere liet horen.
'Die spreken beter Engels dan de Engelse voetballers' antwoordde zijn BBC baas.

Ik volg Goeliet al heel lang. Zelf ben ik een eikelig burgerknulletje en vind het een persoonlijke revolutie dat ik in mijn vrije tijd ben gaan schrijven. Mijn meest tegendraadse keuze was ooit om het loondienstverband vaarwel te zeggen en hetzelfde te gaan doen als wat ik al deed, maar dan voor eigen rekening. Tjonge wat een lef. Ik spiegel me aan mensen als Gullit die in het Casino alles wat ze hebben op het cijfer 17 zetten. Die de held worden als het lukt, maar veel vaker met niks naar huis gaan. Ik zet zelf een klein bedragje op rood of op zwart, 50% winkans, 50% verlies, want ik heb ook nog een gezin, een hypotheek, een bedrijf, verantwoordelijkheden etcetera. Een glaasje champagne? Nee dank u, daar kan mijn maag niet tegen.

Met enige verbazing en toch ook weer niet lees ik dat Goeliet naar Grozny gaat. De Zwarte Tulp zet niet alleen alles wat hij heeft op het spel, hij neemt ook nog een krediet op de rest van zijn leven. Zijn baas wordt een afschuwelijke dictator, zijn club een Tsetjeense middenmotor. Tsetjeens is een taal die lijkt op Russisch, maar dan uitgesproken door iemand met een hap grind in zijn mond. Goeliet, wat doe je nu? Blijf lekker in Amsterdam, vermaak jezelf met Estelle, columpje in een leuke krant of een voetbalanalistenjob en elke maand de rente van je geld natellen, wat is daar mis mee?

Ik droom dat Tsetsjenië over vijf jaar een mooi Democratisch land is geworden met een heerlijke bevolking en een voetbalclub die de Champions League heeft gewonnen, allemaal dankzij Goeliet. Wilt u mij alstublieft niet van een van mijn laatste illusies beroven? Dank u.

Hup Goeliet, Hup Roed Goeliet.

Soms kan de waarheid zo ongeloofwaardig zijn dat je die met gerust hart kunt vertellen.

Vanaf een bepaalde leeftijd ontstaan er als vanzelf gaatjes in de communicatie tussen jou en je kind - we hebben het dan over 10-13 jarigen - , om uit te groeien naar grote communicatiekloven - 13 tot grofweg 21 jaar - en weer te krimpen tot aanvaardbare communicatiemisverstanden - 21 jaar en verder.

'Dan kocht ik kant- en klaarmaaltijden, of patat, of ik ging bij Oma eten' legde ik dit weekend aan mijn dochter (13 jaar) uit. Haar vraag was wat ik at voordat ik haar moeder - die bij ons thuis doorgaans de maaltijden bereidt - leerde kennen. De vraag kwam niet zomaar op, eerder die dag, op weg naar de hockeywedstrijd (uit tegen 't - Gooische) had ik in de auto luid meegeblerd op 'stiekem met je gedanst' van 'Toontje Lager'.
'Pap, jij kan helemaal niet dansen en zeker niet stiekem' had ze me voorgehouden.
'Voordat ik je moeder leerde kennen zat ik elk weekend in de discotheek, op zoek naar een leuk meisje' legde ik haar uit. Soms kan de waarheid zo ongeloofwaardig zijn dat je die met gerust hart kunt vertellen. Ze geloofde me niet.
'Ja, ja' zei ze 'en toen kwam mama in de disco en leefden jullie nog lang en gelukkig zeker'
'Nee' legde ik uit 'want ik wist heel goed dat je de echt leuke meisjes nooit in de discotheek ontmoette'. Zo, deze opvoedkundige tip, waar geen woord van was gelogen, slingerde ik er nog even uit en dochterlief was stil. Ze geloofde me niet en broedde er blijkbaar op door en terwijl we die avond gezamenlijk voor het aanrecht stonden - mijn vrouw lag ziek op bed, vandaar - en ik de veel te kleine lettertjes op de onderkant van de Honig verpakking probeerde te lezen en haar uit probeerde te leggen dat Honig die lettertjes expres zo klein maakt in een complot met Pearle, want beiden zijn grootkapitalistische monopolisten en ik dus geen leesbril hoef, stelde ze haar vraag. Weer antwoordde ik naar waarheid, maar ze geloofde me niet, wilde me niet geloven of dacht dat ik haar in de maling nam.

Hoe dan ook, met mijn dertienjarige schattebout hoef ik de komende acht jaar ff niet meer serieus te communiceren, we begrijpen elkaar niet meer. Ze werd boos.

Met wat oude babyfoto'tjes op schoot nestel ik mij weemoedig op de bank.

ja, ik voel het.

Belachelijk, dit gevoel. Is het echt? Ja, het is echt, het is zelfs oprecht.

Een half uur geleden liep ik met mijn hond naar de hei. In mijn jaszakken zaten plastic opvangzakjes voor de poep, een hondenriem, een fluit, een bal, een tiental hondensnoepjes en een mobiele telefoon die afging waardoor de hondensnoepjes in het zand vielen omdat ik hem uit mijn jaszak trok. Terwijl ik mijn hond wegduwde bij de snoepjes vertelde ik mijn klant dat zijn project mijn niet aflatende attentie had en ik momenteel voor hem onderweg was, wat zeer strict genomen geen leugen was, maar toch zeker een fantasierijke interpretatie van mijn activiteiten op dat moment.

Maar toen, het kon beginnen. Ik liet mijn hond kauwen op een stok, riep los, trok de stok uit zijn bek en verving het door een hondensnoepje, precies zoals ik het las in het boek van Martin Gaus. Hij at zijn snoepje en wilde zich weer wijden aan zijn stok, maar die wierp ik weg. Mijn hond haalde de stok, ik riep 'los' en gaf hem weer een snoepje. Een half uurtje duurde de training en het resultaat was een perfect apporterende hond, die met veel plezier over slootjes sprong en door het bos rende om voor mij stokken terug te brengen.

En nu dit gevoel, ik loop met mijn borst vooruit, mijn hond is inmiddels weer aangelijnd en ik realiseer me dat ik trots ben. Trots, het moet niet gekker worden mensen, we hebben het over een hond! Een SMS van mijn klant: 'krijgen we nog resultaten voor het weekend?' Ik SMS terug. 'terug in je hok jij!'.