Sneeuwballengevecht

Dankzij onze gezamenlijke inspanningen om CO2 uitstoot te reduceren ligt er weer sneeuw. Ik heb daar ook aan bijgedragen door steeds minder in de file te gaan staan. Alles voor het milieu. En door de sneeuw kijk ik nu naar sneeuwbalgooiende kinderen in een voortuin.

Het spel: Als je je in de open ruimte van de voortuin begeeft mag er op je gegooid worden. Sta je op de stoep of tegen een muurtje geleund, dan mag je alleen begooid worden door degene die in de open ruimte staat. In de open ruimte staan biedt dus als voordeel dat je op iedereen mag gooien. De truck zit erin om naast de tuin, in de veilige ruimte,  rustig een bal te rollen (ijsballen zijn uiteraard verboden) en dan met hoge snelheid de tuin in te rennen en je bal af te vuren op een broertje, zusje, buurjongen of buurmeisje. Met als nadeel dat er vol op jou gevuurd wordt, zodra je de vuurzone betreedt.

Tot zover is het simpel. De taktiek om zelf niet geraakt te worden is om heel hard te rennen door de vuurzone. Het nadeel is dat je met die hoge snelheid niet kan richten. Ik doe een belangrijke ontdekking: de dapperste kinderen winnen. Die lopen relatief langzaam door de voortuin, ontwijken de sneeuwballen tot geen van de tegenstanders nog munitie heeft en kunnen dan op hun gemak zelf vuren. Ze richten meestal op kinderen die altijd maar langs de kant staan en die zelf nooit de tuin indurven.

Het is een leerzaam spel. De kinderen leren dat lef hebben lonend is en dat je door te wachten jezelf afhankelijk maakt van anderen. En dan: R. het pikkie van de buurt. Tergend langzaam loopt hij de tuin in. Iedereen vuurt zijn bal op hem af maar mist. R. grijnst en pakt zijn sneeuwbal, hij mikt op een klein meisje. Maar dan struikelt hij en wordt hij van alle kanten bekogeld. Huilend loopt hij naar binnen, zijn zwarte capuchon sneeuwwit. Overmoed wreekt.

Als ik moet voorspellen welk van deze kinderen later het meeste geld gaan verdienen dan is dat R. Met een dikke slee (...) kan hij dan zoveel CO2 uitstoten dat er nooit meer sneeuw komt. Gelukkig hebben zijn kinderen dan altijd nog dit blog om het spelletje ook te leren.

Het spijt me.

Mrs. Robinson(59) en Kirk (19)

Het is tijd voor bekentenissen. Zoals de premier van Ierland onder druk staat vanwege zijn overspelige echtgenote, zo lig ik ook onder vuur. Er is wel een verschil. In het sherry-circuit te Belfast is de vrouw van de premier ongekend populair. Jaloers luisteren al haar vriendinnen naar haar verhalen over hoe ze met een 19-jarige het bed deelde, zelf is ze 59. Haar bridgepartner en hartsvriendin Mrs. Jones heeft al geïnformeerd of Robinson (jezus loves you more then you will know) wil vragen of Kirk een leuk vriendje voor haarzelf heeft en het schijnt - ik kan helaas mijn bron niet bekendmaken, maar het is een heel betrouwbare - dat de vrouw van de premier met applaus werd ontvangen toen ze vorige week haar opwachting maakte tijdens een garden-fair.

Ik daarentegen zal door mijn bekentenis niet populair worden, u zult mij beschimpen, ik zal ver in uw achting dalen. Ik weet het, ik draal, ik rek en ik stel uit. Welnu dan, kaarten op tafel: Ik heb géén affaire met een jonge godin. Gelukkig kan ik u nu niet horen lachen, het zou té pijnlijk zijn. Ik hoor u echter wel denken: schrijver willen worden, zijn artistieke ik aan het ontdekken en géén vriendin. Te lelijk zeker.

Mijn geloofwaardigheid is volslagen verdwenen. Al de onzin die ik schrijf komt uit mijn duim. U dacht mee te lezen met iemand die er toe doet, die wat meemaakt en die een spannend leven leidt. Ik heb u bedrogen. Niets van wat ik schrijf heb ik echt meegemaakt, mijn leven is saai, voorspelbaar en klein, heel klein. En dan nu deze uiterst pijnlijke bekentenis, ik ben de risée van schrijvend Nederland, mocht ik daar uberhaupt al enige rol in spelen.

Mij past nederigheid. Iedereen die ik verdriet heb gedaan met mijn daden bied ik hierbij mijn excuses aan.

Oud nieuws - voor altijd

Nieuws dat eigenlijk vrij onopgemerkt aan mij voorbij is gegaan is het bericht dat Godfried Bomans een planetoïde naar zich vernoemd krijgt. Er is ook zo veel nieuws op het internet, het duizelt me wel eens. Zo las ik dat Michal Jackson de Moonwalk niet zelf heeft uitgevonden, dat wist ik niet, dat stewardessen grappig konden zijn, was mij ook volledig ontgaan (hoewel ik al bijna vijftien jaar op een echte zweefteef aka trolleysnolley aka jetslet verliefd ben...) en dat Jezus getrouwd was weet ik eigenlijk pas sinds Dan Brown.

Dus het nieuws van Godfried is al meer dan een maand oud en nu pas kan ik het presenteren aan de trouwe volgers van mijn blog. Die kunnen mij dit terecht kwalijk nemen. Wat is het nut van het volgen van een blog als zulk belangrijk nieuws niet direct gedeeld wordt? Dan kunnen ze net zo goed zelf het net afstruinen om zich te vermaken.

Wat zou Godfried zelf gevonden hebben van deze eer? Ik moet denken aan zijn commentaar, nadat zijn literaire vriend Simon Carmiggelt zijn verbazing had geuit dat Bomans nooit enige literaire prijzen had gekregen:

'Beste Simon, Met de grootste instemming lees ik in De Nieuwe Linie dat je mij prijzen wilt toekennen, een bericht, dat ook in de kringen der Bloemendaalse leveranciers een zekere ontspanning heeft te weeg gebracht. De kruidenierswaren worden niet meer ruw in de keuken geworpen en ook de melkboer heeft een enkel flesje weer afgeleverd'

Zou dit het kunnen zijn?

Geachte Internationale Astronomische Unie,

Het is met eenige schroom dat ik u aanschrijf, mede ingegeven door uw ontzagwekkende naam. Ik durf het toch aan, aangespoord door mijn echtgenoote die mij verzekerde dat ook van gezelschappen met namen als de uwe heus hele gewoone mensen lid zullen zijn. Ik hoop het maar.

De vernoeming ener planetoïde naar mij doet mij zeer veel deugd en ik ben u onuitsprekelijk dankbaar. Helaas voor sommigen hoef ik ter doop niet ter plekke te verschijnen, het schijnt dat opname in een register voldoende is. Ik lees dat het op Godfried Bomans vrij koud is en met een diameter van slechts 7 kilometer ben je er natuurlijk zo uitgewandeld, toch, het lijkt al met al een aardige planetoide te zijn, het uitzicht vanaf de westpunt moet er alleraardigst zijn. Bezorgt het Haarlemsch Dagblad ter plekke haar avondeditie? ...
etc..

Nee, dat wordt hem niet vrees ik. Grootsheid is slechts weinigen gegeven en dat is maar goed ook, anders zijn straks de planetoiden op.

De vijf mooiste manieren om de laatste dag van je leven door te brengen:

De vijf mooiste manieren om de laatste dag van je leven door te brengen:

1: Geef een groot feest. Nodig iedereen uit die je kent, schrijf vooraf een speech met de erfenis van je leven en laat je ongegeneerd vollopen. Tip: betaal de drank vooraf.
2: Hamster een voorraad viagra, huur Yab Yum af (die zijn nu even dicht, maar voor geld is alles te koop) en orgie er lustig op los. Zonder condoom, maakt niet meer uit.
3: Spuiten en slikken. Heroine, cocaine, neem het gerust en veel. Alijd bang geweest voor verslaving? Nu kan het.
4: Hou je niet van sex, niet van drugs en niet van rock en roll? Dan had je eigenlijk al eerder dood moeten zijn, maar misschien geniet je op je laatste dag van eten. Ga naar een drie michelin sterrentent en bestel alles van de hele kaart. Twee keer. Of drie keer als u op commando kunt overgeven.
5: Ga naar een bejaardentehuis in Weert. U drinkt nog een glaasje port voor het slapengaan, al moet u daar wel altijd van plassen. Zo gaat het dan verder.

De slag om Reijkjavik

IJsland pas op: wij bezitten zeven van dit soort bootjes. En jullie?

Eindelijk, eindelijk, eindelijk betalen de belastingcenten die we uitgegeven hebben aan de defensie van ons land zich uit. Na wat hobbyisme in Indonesie, Libanon, Afghanistan en Srebrenica staat Nederland aan de vooravond van een echte oorlog.

De komende maand gaat allereerst Minister Wouter Bos, samen met zijn Engelse counterpart Darling (zo heet ie echt!) op bezoek in Reijkjavik om onze centjes terug te vragen. Dat mislukt uiteraard en Balkenende en Brown volgen hen de week erna. We zien (op CNN!) beelden van mannen in pakken zonder stropdas die tot diep in de nacht vergaderen. De taal is dan al veranderd van 'onaanvaardbaar' (Wouter Bos, januari 2010) en ' IJsland isoleert zich'  (Darling, jan 2010) tot 'internationaal asociaal gedrag van een stelletje gletsjerglijers' (Wouter Bos, februari 2010) en 'bloody bastards' (Gordon Brown, maart 2010).

In april 2010 legt Nederland beslag op enkele op Schiphol staande vliegtuigen van Iceland Air, de Britten haasten zich ook om geld en goederen in te pikken en in IJsland heeft dan iedereen allang scheurbuik, ze kunnen alleen nog maar vis eten en geen groente en fruit meer invoeren omdat ze geen poen meer hebben.

En dan, ik voorspel mei 2010: Een Rotterdamse vrachtboot op weg naar New York wordt gekaapt door enkele IJslandse walvisvaarders en naar Reijkjavik gesleept. De IJslandse premier weigert medewerking om dit op te lossen. Balkenende en de premier van IJsland ontmoeten elkaar in het geniep op de Shetland eilanden. Een filmpje lekt uit, waarop te zien is hoe Balkenende woedend de IJslandse premier uitscheldt. Dat doet hij op zijn Zeeuws, zunig dus, en daarom extra zwaar. Liplezers die het met een mobiele telefoon gemaakte filmpje bekijken zeggen dat Balkenende 'Jezus will be the judge of your actions' gezegd zou hebben . Auw.

En dan varen er drie oorlogsbodems richting Reijkjavik om onze boot op te halen. Nog een dag en Reijkjavik ligt binnen schootsafstand. In de UN wordt een spoedvergadering belegd waar Maxime Verhagen (meksajm verheguh) zich spijkerhard opstelt: 'Eerst onze centjes en onze boot terug'. In Nederland is alleen de Partij van de Dieren tegen oorlog, omdat er ontelbare IJslandse glimwormpjes zouden sterven bij een aanval.

En wie zei dat 2010 een saai jaar zou worden? OORLOG!! Elke avond urenlang geweld op de TV in real time. Weet u nog van die golfoorlog? Dit wordt veel leuker!!

De echte fantasten werken in het bedrijfsleven

Zo zittend achter je bureau, schrijvend, denkend, bekruipt me wel eens het gevoel dat ik mijn tijd nuttiger kan besteden. Met dingen die geld opleveren bijvoorbeeld, altijd handig. Maar hoe kun je door flauwekul te verzinnen geld verdienen, anders dan met schrijven? En toen en toen en toen, kreeg ik een inval.

Ik verzin dat je van de de resten van een zeldzaam plantensap van de putjes op je bovenbenen afkomt. U weet wel, van die nare cellulitis. Weet u niet wat dit is? Bent u vrouw en boven de 25? Kijk even naar uw bovenbenen. Bent u man? Kijk dan naar de bovenbenen van een vrouw van boven de 25, daar zit het.

Ik verzin dat ik een methode heb gevonden om de werkzame stof van dat plantensap te isoleren en in een creme te stoppen. Als je als vrouw dat elke dag op je benen smeert (dik smeren graag) dan verdwijnt het. Soms pas na vijftig jaar smeren, maar het gaat verdwijnen!

Ik verzin anderhalve meter schapruimte bij de ETOS, een TV spotje met daarin een vrouw van dertig die dankzij mijn creme toch nog een leuke man gevonden heeft en nu niet kinderloos door het leven hoeft te gaan, ik verzin een actie: 3 halen - 2 betalen, ik verzin ... helemaal niks meer, het blijkt dat de firma l'oréal me voor is geweest. Die ellendige Fransen, dit had ik ook kunnen verzinnen. En het blijkt maar weer eens, de echte fantasten werken in het bedrijfsleven en ze schamen zich nergens voor.

Voor de behandeling:

Na de behandeling:

Hoe zeg ik mijn baan op - les 1 -

Stel u heeft het even niet naar uw zin op het werk. Dat kan, uit onderzoek blijkt dat 100% van de mensen dat gevoel herkent. En stel, u denkt erover maar eens te verkassen naar ander vervelend werk. Neem dan deze tips van iemand die er echt heel veel verstand van heeft ter harte:

1 - U begint op tijd met het aanleggen van uw dossier, hoe eerder u begint, deste beter. Geen baas is onfeilbaar, zeker die van u niet. Leg het vast, print mails uit en zorg dat het dossiertje een consistent geheel wordt. Uw baas moet naar voren komen als onmogelijk en onuitstaanbaar. Heeft u te weinig munitie? Treiter hem of haar een keer flink, zorg dat hij u lekker beledigt en tsjakkaa, kassa!

2 - Meld u ziek. Buik- of gewrichtspijnen doen het goed. Heeft u de mazzel van een sportblessure, dan zit u helemaal gebeiteld. Overigens niet treurend thuis gaan zitten, deze tijd kunt u goed gebruiken om te solliciteren of om u bij te scholen.

3 - Zodra u beter dreigt te worden in de zin van de arbo-arts, zeg dan dat u een arbeidsconflict heeft. Leer wat feitjes uit het verzamelde onder 1 uit het hoofd.

4 - Verschijn niet op het werk, zeg dat het zo toch niet langer kan. Met zo'n baas samenwerken kan niet van u verlangd worden. Als u een vrouw bent heeft u misschien de mazzel dat u het zelf ook allemaal gaat geloven en dat huilen u makkelijk afgaat. Gevoelige mannen hebben ook een voordeel. Bent u een recht-door-zee type met stalen ruggegraat, dan wordt er wat meer toneelspel gevraagd in deze fase.

5 - Zorg dat het dossier dik wordt. Een dik dossier helpt: elke rechter denkt dat de waarheid ergens in het midden ligt en zoekt in het dossier naar feiten die zijn vooringenomenheid bewijzen. Een dik dossier staat bovendien voor hoge advocaatkosten bij de tegenpartij, altijd leuk.

Veel succes met deze tips, ze zijn gratis. Typ 'kantonrechtersformule' in op google en u leest wat het u oplevert. Een volgende keer volgt er carriere-advies. We gaan dan in op 'eerlijk duurt het langst', 'echte kwaliteit komt altijd bovendrijven' en 'kijk eerst eens naar jezelf als het niet loopt'.

Mijn afluisterapparaat

heb ik in de nok van de St Servais opgehangen, zodat ik vanaf heden alles kan horen wat er beneden gezegd wordt. Door de uitstekende akoestiek kan ik zelfs de gesprekken volgen die bij de begraven botten van de heilige zelf worden gevoerd, hoewel die enkele meters onder de kerkvloer liggen.

Afgelopen zaterdag, 09.31 uur ving ik het volgende op:

'Meneer Pastoor, kan ik u even spreken' sprak een meisjesstem. Het gesprek was eigenlijk in het Limburgs, maar ik vertaal het, dan is het voor iedereen beter te volgen.
'Wat kan ik voor je doen meisje?'  vroeg een mannenstem, blijkbaar de pastoor.
'Ik wil graag iets opbiechten' zei het meisje.
'Kom maar mee naar de doopkapel' zei de pastoor.

In de doopkapel vertelde ze een lang, onsamenhangend verhaal over kantoor, er was niemand, het was een rijk bedrijf, iedereen deed het en het kostte maar weinig.
'Ter zake kind' zei de pastoor.
'Ik heb een pak kopieerpapier meegenomen van mijn werk, zonder toestemming' zei het meisje met een snik in haar stem.
'Verder niks?' vroeg de pastoor.
'Nee, verder niks' zei het meisje.
'Knoop je bloesje maar eens open en til je rokje op' zei de pastoor.
'Moet het?' vroeg het meisje. 'Vorige maand ook al, het is nu zo koud. Mag ik het niet gewoon met mijn hand doen? Het was maar een pak kopieerpapier. Komende maand zal ik iets uit een winkel gappen, dan kunt u weer uw gang gaan.'
'Vooruit dan maar' zei de pastoor. 'het was inderdaad maar een pak kopieerpapier'.

Zo ziet u maar, wie nu nog denkt dat de katholieke kerk hardvochtig is, die zit ernaast!

Gezelschapsspelletje voor nieuwjaarsdag

Stel, u kijkt naar het schansspringen, of u ligt met een kater op bed, of u denkt melancholisch aan vervlogen jaren, of u heeft spijt van wat u gisteren in een dronken bui gezegd heeft, of u heeft moeite met het verteren van de oliebollen, of u ziet op tegen het traditionele familiebezoek op nieuwsjaardag of u verveelt zich op een van de hiervoor niet genoemde manieren, speel dan eens dit leuke gezelschapsspelletje:

Wacht tot uw partner achter de computer zit en zeg:
'Schat, kijk eens of we wat gewonnen hebben met ons staatslot, http://www.staatsloterij.com'/
Uw partner surft naar de pagina en vraagt ondertussen aan u 'Waar ligt het lot?'
Nu wordt enig toneelspel van u gevraagd. U voelt aan uw zakken, trekt een keukenla open, haalt vervolgens het lot uit uw jaszak en zegt:
'Even kijken, ons nummer is GA 00 46 69'. (vergeet niet dit nummer vooraf te noteren, een goede voorbereiding ... etc)

Als u halverwege het uitspreken van de nummers een geeuw kunt simuleren is dat natuurlijk heel mooi, maar zet het niet te dik aan. Het moet naturel klinken. Ga vervolgens dansen en schreeuwen en geef het staatslot niet te snel af.

Veel plezier en een gelukkig nieuwjaar!