Oscar voor beste filmscript

'Ha, huisman'
Aan het woord is een andere vader die, net als ik, verdacht vaak bij de hekken van het schoolgebouw te zien is. Het is kredietcrisis, een tijd waarin een part-time verpleegkundige meer verdient dan een haedhunter met vijftien jaar ervaring. Eindelijk gerechtigheid, inderdaad. Mijn tijd komt nog wel, binnenkort belt er een rijk Amerikaans bedrijf met de vraag of mijn hut te koop is. 'Net nu we zo lekker draaien zeker!' zeg ik dan, maar dat moet u niet serieus nemen, dat is onderhandelingstaktiek.
'Ha huisman' antwoord ik terug.
'Druk?' vraagt hij.
'Jazeker' antwoord ik. 'Zondag is het zover. De uitreiking van de Piet Paaltjens prijs. Maar het voelt niet als druk, meer als oefening voor de later nog te winnen literaire prijzen en, uiteraard, mijn Oscar voor beste filmscript. En jij?'
'Och,' zegt hij, 'het gebruikelijke middagje met een kinderfeestje, een hockey- en een voetbaltraining, tandartsbezoek en aansluitend ortho en huiswerk overhoren. En dan moet ik nog drie wassen draaien, koken en een kado voor de juf kopen, die is morgen jarig en nog biebboeken terugbrengen.'
'Zeg hoeveel kinderen heb jij eigenlijk?' vraag ik.
'Twee, hoezo?'

Gelukkig ging de bel.

Droom zacht

Ga in een makkelijke stoel zitten. Gebruikt u een laptop? Dan niet op schoot nemen, maar op een tafel zetten, met een gemakkelijke stoel erbij. Kijk naar onderstaand plaatje. Kijk gedurende een minuut volledig geconcentreerd naar dit plaatje. Probeer u volledig te ontspannen. Uw spieren mag u af en toe even aanspannen, als u daarna maar weer volledig ontspant.

Val niet in slaap, maar probeer die toestand te bereiken die men ook wel sluimeren noemt. Niet slapend, niet echt wakker, ergens zo er tussenin, als u maar uw ogen op het plaatje gercicht houdt. U gaat het lezen, uiteraard, maar doe dit langzaam. Blijf kijken en ontspan. Houd dit drie munuten vol.

Lees de volgende tekst hardop voor.
'Ik heb 27,5 miljoen euro gewonnen'
Herhaal deze zin 17 keer. Vervolgens gaat u zich weer ontspannen. Belangrijk: blijf naar het plaatje kijken.

Herhaal dit ritueel ongeveer een uur lang. De kans is groot dat u uzelf op Neuro-linguistische wijze heeft geprogrammeerd en u daadwerkelijk overtuigt bent dat u de winnaar bent van de Staatsloterij van gisteravond. Blijf uit de buurt van anderen. Met een beetje mazzel duurt het gevoel de gehele dag. O, ja zet ook uw mobiel uit. Droom zacht.

Het aftellen is begonnen, nog 4 dagen!

'Met Jansen, goedemiddag'
' Ha meneer Jansen, u spreekt met Michiel Cobben, kent u mij?'
' ...'
'Van VPRO's de avonden waarin ik een verhaal van duizend woorden voorlas of van mijn website schrijverworden.blogspot.com of van uitgeverij Pamac'
'...'
'Pamac, dat zit in Groningen, die publiceerden een verhaal van mij in een boek. Of natuurlijk van het event zondag'
'...'
'Hoezo, wat voor event? U bent toch voorlichter bij de NS? Nu begrijp ik waarom er bij de NS meer voorlichters zijn dan treinen die op tijd rijden. Ik doel uiteraard op de uitreiking van de Piet Paaltjens schrijfwedstrijd in de bibliotheek van Schiedam deze zondag. Dat event dus, begrijpt u?'
'...'
'Ik moet het echt spellen voor u geloof ik he? Ik ben op vooronderzoek gegaan en heb het treinstation van Schiedam bestudeerd. Ik denk zelf dat er met de nodige tijdelijke voorzieningen wel wat van dit station te maken valt en daar bel ik dus niet voor. Ik bel om te vragen of u zondag gewoon wat extra treinen inzet of dat u de dubbeldeks van stal haalt.'
'...'
'Laat het denken nou maar aan mij over, dat scheelt ons allebei een hoop energie. De triple-dekker, is die al operationeel of zijn jullie nog steeds aan het vergaderen? Zo ja, stop daarmee en alle hens aan dek, Schiedam is nog maar vijf dagen weg. Iets anders, wie denkt u dat er wint? Mag ik u mijn inzending eens voorlezen? Hallo? Hallo?'

Hij heeft opgehangen, goed dat ik even gebeld heb, hij is waarschijnlijk meteen aan wat touwtjes gaan trekken. Ik ga nu de ANWB bellen, misschien kan de ring zondag beter even exclusief gereserveerd worden voor alle bezoekers.

Mijn imago is gered, op het nippertje.

De auto start niet.
'Kom, we lopen naar school' stel ik mijn kinderen voor 'beter voor het milieu en voor je eigen gezondheid, dus, uitstappen maar'.
'Niet' zegt de middelste, 'je hebt geen benzine meer. Oooh, papa'
Ze hebben me door. Eens in de zoveel tijd sta ik zonder benzine. Dat komt omdat onze straat onderaan een steile heuvel ligt, ik mijn auto op de helling parkeer en dan staat de vloeistofspiegel in de benzinetank scheef. Hilversum ligt op de Utrechtse heuvelrug, dus dan kan het voorkomen dat je niet kan starten omdat de benzine niet bij de motor kan komen. Ik stond dus niet zonder benzine, beter is om te zeggen dat ik met iets te weinig benzine stond en ik daar, na het passeren van een oude landijstong (zie plaatje boven) last van had.
'Wat is het hondje van de buren toch lief, he meiden?' vraag ik. De afleidingsmanoeuvre werkt, de benzinekwestie wordt niet meer besproken. Met een beetje mazzel zijn ze het incidentje na schooltijd vergeten. Ik moet om mijn imago denken.

Ik fiets met een vaatje vers getapte Euro Loodvrij van de pomp terug naar huis. Daar fietst D. Even overweeg ik de benzine in de struiken te gooien voordat ze mij ziet. Te laat.
'Hooi' roept ze.
'Hooi' roep ik terug.
Ze kijkt vragend naar de benzine op mijn stuur.
'Deze fiets heeft een verbrandingsmotor en in de buizen van het frame stop ik de benzine. Ik ga nu een lange tocht maken, dus ik hebt wat extra voorraad bij me' smoes ik en ze trapt erin, vrouwen hebben gelukkig in het algemeen niet zo'n technisch inzicht. Maar ze kan nu niet rondvertellen dat ik weer eens niet getankt had, mijn imago is gered, op het nippertje!

Met je tijd meegaan - 6 -

Wat een trut, tjonge wat een tegenvaller.
We werden, vlak voor de ring van Antwerpen, achterhaald door de Vlaamse policier, die ons dringend verzocht uit te stappen en de zakken leeg te maken.
'De zak leegmaken?' zei ik 'daar was ik nog niet eens mee begonnen'. Hij kon er niet om lachen, mijn Porschegenote ook niet. Het was ook een best flauwe grap, eentje uit de categorie 'dat zei mijn vrouw vannacht ook'.
'Dat ging wel heel erg rap' vervolgde de policier.
'Ja, dat zei mijn vrouw vannacht ook al' lachte ik en ik gaf mijn vriendin een knipoog.
We werden een half uurtje bezigggehouden door onze Belgische vriend die ons uitlegde dat we de Porsche mochten houden, ik zou een fikse boete krijgen voor ongeoorloofd hard rijden en mijn vriendin, abusievelijk door de agent eerst aangeduid als mijn dochter, hoe komt zo'n man erbij - moest voorkomen vanwege het weggooien van ongeoorloofde drugs. Ik denk dat hij het volslagen overbodige bijvoeglijk naamwoord 'ongeoorloofd' nog maar pas had ontdekt en hij was er een beetje dol op. Herkenbaar, heb ik soms ook.

'Nog vragen?' sloot hij af.
'Eentje maar' zei ik. 'Komen ze dit verhaal thuis te weten?'
Hij legde uit dat ik het proces verbaal naar een ander adres kon laten sturen, de boete ter plekke met credit card van de zaak mocht betalen, maar als ik borg zou staan voor mijn kennisje, moest daarvoor een bericht aan mijn huisadres gestuurd. Dat zou dan verstuurd worden in een enveloppe van het parket van dienst van de justitiele dienst Antwerpen.
'Dat kan niet' zei ik tot de agent. 'Mijn vrouw begrijpt me nu al niet en dit verhaal zal niet helpen als het tot alimentatie-onderhandelingen komt'.
'Als u niet borg staat voor uw kennisje, zal ik haar ter burele moeten gebeleiden ter verdere identificatie.'
'Gebeleiden?' vroeg ik 'Nou, dan zit er niets anders op'.

Het valt me al vaker op dat de jeugd erg veel moeiete heeft zich te verplaatsen in andermans gevoelswereld. Gebrek aan empathie, ik merk het bij mijn kinderen en nu ook bij dit meisje weer.
'Klootzak' zei ze 'met je dikke buik en je kale kop, je bent een klootzak'.

Ik heb haar bij de agent moeten achterlaten, ik reed terug, parkeerde mijn auto in Amsterdam en liep naar binnen.
'Kan ik u ergens mee van dienst zijn?' vroeg de dame van kliniek 'second youth'.
'Jazeker' zei ik. 'Een liposuctie van mijn voorbuikje en wat haarimplant graag. Accepteert u creditcard?'.

Met je tijd meegaan - 5 -

'Ik vind dat je een hele hippe broek hebt' zei mijn verovering en ik groeide een beetje. Complimentjes doen het altijd goed bij mij, zeker als ze van jonge vrouwen komen. Sommige zeggen dat mannen simpel in elkaar zitten, als dat zo is, waarom gedraagt niet elke vrouw zich daarna?
'Mijn ouders zijn zo ouderwets, die dragen van die suffe kleren, ze luisteren naar suffe muziek en ze lezen boeken, bwaah. Boeken, zo vorige eeuw, ik walg ervan. En ze willen dat ik ga studeren, ik ben al 22, waarom zou ik nog studeren?' zei ze.
Ik realiseerde me dat ik dubbel zo oud was, zou daar de term mid-life-crisis vandaan komen? Dat je geinspireerd raakt door vrouwen die de helft van je leeftijd zijn?
'U rijdt wel een beetje hard' zei ze. Ik gaf extra gas, de teller klom naar 160.
'Elke keer als je u zegt doe ik er tien kilometer bij' zei ik.
'Dat durft u toch niet' - 170
'Vindt u dat niet gevaarlijk?' - 180.
'U, U, U'   ze ging nu helemaal los en ik, of eigenlijk mijn Porsche, ook.
'Wat is dat voor licht daar achter ons?' vroeg ze.

In de achteruitkijkspiegel zag ik een Belgische politie-auto verschijnen die pogingen deed me bij te houden.
'Als ze die joints en die pilletjes die ik bij me heb maar niet vinden' zei het meisje en ze gooide een doorzichtige zak met marihuana uit het raam.

Met je tijd meegaan -3-

'Waar woont je vriendin?' vroeg ik boven het motorgeluid van de Porsche uit. Om even warm te worden waren we eerst een stukje snelweg aan het doen. Ik had haar verteld dat de motor pas echt een lekker geluid maakt als je in zijn vier zit. 'Dit soort auto'tjes zijn meer iets voor de snelweg. Net als gekooide paarden, je moet ze af en toe uitlaten'
'Hoe hard gaat ie?' vroeg ze.
'twee-twintig, twee-dertig max' antwoordde ik.
'Geil zeg' zei ze. Wat bedoelde ze? Werd ze geil van het getril van de motor of vond ze het geil dat de Porsche zo hard kon? Ik besloot het maar niet te vragen, het zou een brevet van onvermogen zijn als ik toe zou geven dat ik van moderne taal evenveel verstand had als van de muziek op haar i-pod.
'Waar woont ze nou, die vriendin?' vroeg ik opnieuw.
'In Antwerpen' zei ze.

Ik parkeerde mijn auto bij een tankstation en haal mijn telefoon uit de handsfree stand.
'Schat, lieverd, het gaat echt uitlopen, Amerikanen, je kent het wel, die willen alles tien keer door hun juristen laten bekijken. Ja, vreselijk, als het echt uitloopt crash ik hier in een hotelbed, geen zin om dan nog terug te rijden.'
'... '
'Weet je lieverd, het gaat om een hele grote deal, echt Mega. Groter nog dan die van vorig jaar, die we toen gevierd hebben met een weekendje New York weet je nog?' Het winkelmeisje stift haar lippen rood in de achteruitkijkspiegel. 'Rood vind je mooi toch?' fluistert ze.
'Ooh, de radio. Schat ik moet gaan, het gaat weer beginnen' Ik hang op en slik even.
'Je hebt wel lef jochie' zegt het meisje.
'Och' zeg ik 'mijn vrouw begrijpt me toch niet' en ik zet een CD aan.

Get your motor runnin'

Head out on the highway

Lookin' for adventure

And whatever comes our way

'Getver, wat een suf clichenummer. Doe effe gezond yoh' zegt ze en ze zet de muziek uit.

Met je tijd meegaan -2-

Ik keek nog een keer op het briefje met het adres dat ik van de bovenbouwscholier had ontfutseld en concludeerde dat de lege winkel, bevolkt door een paar tieners met dopjes in hun oren, de bewuste spijkerbroekenwinkel moest zijn. Ik liep naar binnen.
'Deze graag' zei ik, toen ik aan de wand inderdaad enkele broeken zag hangen. Ik koos het exemplaar met de diepste drollenvager.
'Voor wie is het?' vroeg het meisje. Om mij terwille te zijn had ze een van haar twee oren vrijgemaakt, het oordopje hing ter hoogte van haar borsten. Haar BH was afgezet met kant en stak boven haar topje uit, maar dat was mode wist ik.
'Voor mezelf'' zei ik en tot mijn opluchting begon ze niet te lachen. Het pashokje had spiegels aan alle wanden en de klapdeurtjes begonnen net onder kruishoogte. Ik hielp mezelf in de broek en na een paar stappen in de winkel besloot ik hem te kopen.

'Wat voor riem wilt u erbij?' vroeg het meisje.
'Als je nog een keer U tegen me zegt loop ik zonder iets te kopen de winkel uit' antwoordde ik. 'Dus als u me weg wilt hebben, ga vooral zo door'.
'Wat voor riem wil je erbij' vroeg het meisje. Gelukkig lachte ze. Ze was wat ouder dan de jongens die in de winkel rondhingen, was ze de eigenaresse? Het leek me een type dat in een winkel gaat werken omdat ze even niet weet wat ze met haar leven moet, welke studie of welk werk bij haar zou passen. Niet het type beroepswinkelmeisje, als u haar zou zien zou u het snappen, het is niet uit te leggen.
'Doe maar een rode, ik vind rood een mooie kleur. Mijn Porsche is ook rood' antwoord ik haar.
'Goh, heeft u, ik bedoel heb je een Porsche? Wat leuk. Mag ik wat vragen?' zei ze.

Ik wist het, die Porsche was de beste investering die ik ooit gedaan had. Op die aandelen Randstad na dan, die kocht ik in '92 voor tien gulden, zijn inmiddels honderveertig euro per stuk. Maal elfduizend stuks dus, begrijpt u?

'Vragen staat vrij' zei ik terwijl ik mijn creditcard aanreikte. 'Doe maar tweehonderd' voegde ik eraan toe, nadat ik zag dat de kassa-aanslag op 175 euro bleef steken. Duur broekje trouwens.
'Ik zou zo graag een keer mijn vriendin de ogen willen uitsteken' zei ze. 'kunnen we samen een keer langs haar huis rijden zodat ze me in die Porsche ziet?'
'Kom maar mee' zei ik en we liepen de winkel uit. De jongens in de winkel, hun oren nu allemaal aan een kant bevrijd van hun oorknopjes keken me jaloers na. Ik zag in de spiegel naast de uitgang dat ik dringend vijf kilo moest afvallen, maar de spijkerbroek stond me werkelijk fantastisch.

Met je tijd meegaan

Het leven valt niet mee als je een mid-life crisis hebt. Trouwens mid-life, ik ben 44, verdubbel ik dat, dan wordt ik 88. Dat lijkt me met mijn gestel niet waarschijnlijk, ik noem het vanaf heden een two-third crisis.

Als eerste stap in mijn two-thirder moest ik uiting geven aan mijn creativiteit: schrijven. Vervolgens een nieuwe look: bijna kaal (zie foto's op deze site) en oh, ja de Porsche is nu besteld. Een rode met een sticker op de bumper waarop 'mijn andere auto is ook een Porsche' staat. Nu nog een vriendin, dus hierbij een oproep aan lekkere meiden (<30jr) die het leuk vinden om naast een kalende, dikkige man in een Porsche te zitten: mail me vandaag nog. Alle mails met een foto krijgen zeker antwoord.

Als laatste stap moet ik mijn kleding nog aanpassen. In mijn vrije tijd draag ik gewoonlijk een blauwe spijkerbroek, een t-shirt en als het koud is een vest. Dit draag ik al sinds de middelbare school. Sinds mijn vrouw met me meegaat als ik nieuwe kleren moet, zijn de broeken wat moderner van snit en de t-shirts hebben nu hippe bedrukkingen op de voorkant. Het is niet genoeg. Aan mijn kleding is te zien dat ik een ouwe lul ben, een man van gister, van vorig jaar of eigenlijk van de vorige eeuw. De jeugd lacht me uit, het is onbegrijpelijk. Ik heb toch een Porsche?

Afgelopen vrijdag haalde ik onze oudste van zijn eerste schoolfeest. Daar liepen een aantal bovenbouwers, met hun sigaretten in de mond deden ze hun brommers op slot. En toen zag ik het, mijn spijkerbroek is te hoog. Morgen ga ik naar de Kerkbrink in Hilversum (voor vijf euro ontfutselde ik één van hen het adres waar ze die hippe broeken scoren, voor geld is alles te koop) en vanaf overmorgen ziet u mij in onderstaande broek rondstappen! Wie wordt hier oud? Ik niet, Ha!!