Met je tijd meegaan - 6 -

Wat een trut, tjonge wat een tegenvaller.
We werden, vlak voor de ring van Antwerpen, achterhaald door de Vlaamse policier, die ons dringend verzocht uit te stappen en de zakken leeg te maken.
'De zak leegmaken?' zei ik 'daar was ik nog niet eens mee begonnen'. Hij kon er niet om lachen, mijn Porschegenote ook niet. Het was ook een best flauwe grap, eentje uit de categorie 'dat zei mijn vrouw vannacht ook'.
'Dat ging wel heel erg rap' vervolgde de policier.
'Ja, dat zei mijn vrouw vannacht ook al' lachte ik en ik gaf mijn vriendin een knipoog.
We werden een half uurtje bezigggehouden door onze Belgische vriend die ons uitlegde dat we de Porsche mochten houden, ik zou een fikse boete krijgen voor ongeoorloofd hard rijden en mijn vriendin, abusievelijk door de agent eerst aangeduid als mijn dochter, hoe komt zo'n man erbij - moest voorkomen vanwege het weggooien van ongeoorloofde drugs. Ik denk dat hij het volslagen overbodige bijvoeglijk naamwoord 'ongeoorloofd' nog maar pas had ontdekt en hij was er een beetje dol op. Herkenbaar, heb ik soms ook.

'Nog vragen?' sloot hij af.
'Eentje maar' zei ik. 'Komen ze dit verhaal thuis te weten?'
Hij legde uit dat ik het proces verbaal naar een ander adres kon laten sturen, de boete ter plekke met credit card van de zaak mocht betalen, maar als ik borg zou staan voor mijn kennisje, moest daarvoor een bericht aan mijn huisadres gestuurd. Dat zou dan verstuurd worden in een enveloppe van het parket van dienst van de justitiele dienst Antwerpen.
'Dat kan niet' zei ik tot de agent. 'Mijn vrouw begrijpt me nu al niet en dit verhaal zal niet helpen als het tot alimentatie-onderhandelingen komt'.
'Als u niet borg staat voor uw kennisje, zal ik haar ter burele moeten gebeleiden ter verdere identificatie.'
'Gebeleiden?' vroeg ik 'Nou, dan zit er niets anders op'.

Het valt me al vaker op dat de jeugd erg veel moeiete heeft zich te verplaatsen in andermans gevoelswereld. Gebrek aan empathie, ik merk het bij mijn kinderen en nu ook bij dit meisje weer.
'Klootzak' zei ze 'met je dikke buik en je kale kop, je bent een klootzak'.

Ik heb haar bij de agent moeten achterlaten, ik reed terug, parkeerde mijn auto in Amsterdam en liep naar binnen.
'Kan ik u ergens mee van dienst zijn?' vroeg de dame van kliniek 'second youth'.
'Jazeker' zei ik. 'Een liposuctie van mijn voorbuikje en wat haarimplant graag. Accepteert u creditcard?'.

Met je tijd meegaan -3-

'Waar woont je vriendin?' vroeg ik boven het motorgeluid van de Porsche uit. Om even warm te worden waren we eerst een stukje snelweg aan het doen. Ik had haar verteld dat de motor pas echt een lekker geluid maakt als je in zijn vier zit. 'Dit soort auto'tjes zijn meer iets voor de snelweg. Net als gekooide paarden, je moet ze af en toe uitlaten'
'Hoe hard gaat ie?' vroeg ze.
'twee-twintig, twee-dertig max' antwoordde ik.
'Geil zeg' zei ze. Wat bedoelde ze? Werd ze geil van het getril van de motor of vond ze het geil dat de Porsche zo hard kon? Ik besloot het maar niet te vragen, het zou een brevet van onvermogen zijn als ik toe zou geven dat ik van moderne taal evenveel verstand had als van de muziek op haar i-pod.
'Waar woont ze nou, die vriendin?' vroeg ik opnieuw.
'In Antwerpen' zei ze.

Ik parkeerde mijn auto bij een tankstation en haal mijn telefoon uit de handsfree stand.
'Schat, lieverd, het gaat echt uitlopen, Amerikanen, je kent het wel, die willen alles tien keer door hun juristen laten bekijken. Ja, vreselijk, als het echt uitloopt crash ik hier in een hotelbed, geen zin om dan nog terug te rijden.'
'... '
'Weet je lieverd, het gaat om een hele grote deal, echt Mega. Groter nog dan die van vorig jaar, die we toen gevierd hebben met een weekendje New York weet je nog?' Het winkelmeisje stift haar lippen rood in de achteruitkijkspiegel. 'Rood vind je mooi toch?' fluistert ze.
'Ooh, de radio. Schat ik moet gaan, het gaat weer beginnen' Ik hang op en slik even.
'Je hebt wel lef jochie' zegt het meisje.
'Och' zeg ik 'mijn vrouw begrijpt me toch niet' en ik zet een CD aan.

Get your motor runnin'

Head out on the highway

Lookin' for adventure

And whatever comes our way

'Getver, wat een suf clichenummer. Doe effe gezond yoh' zegt ze en ze zet de muziek uit.

Met je tijd meegaan -2-

Ik keek nog een keer op het briefje met het adres dat ik van de bovenbouwscholier had ontfutseld en concludeerde dat de lege winkel, bevolkt door een paar tieners met dopjes in hun oren, de bewuste spijkerbroekenwinkel moest zijn. Ik liep naar binnen.
'Deze graag' zei ik, toen ik aan de wand inderdaad enkele broeken zag hangen. Ik koos het exemplaar met de diepste drollenvager.
'Voor wie is het?' vroeg het meisje. Om mij terwille te zijn had ze een van haar twee oren vrijgemaakt, het oordopje hing ter hoogte van haar borsten. Haar BH was afgezet met kant en stak boven haar topje uit, maar dat was mode wist ik.
'Voor mezelf'' zei ik en tot mijn opluchting begon ze niet te lachen. Het pashokje had spiegels aan alle wanden en de klapdeurtjes begonnen net onder kruishoogte. Ik hielp mezelf in de broek en na een paar stappen in de winkel besloot ik hem te kopen.

'Wat voor riem wilt u erbij?' vroeg het meisje.
'Als je nog een keer U tegen me zegt loop ik zonder iets te kopen de winkel uit' antwoordde ik. 'Dus als u me weg wilt hebben, ga vooral zo door'.
'Wat voor riem wil je erbij' vroeg het meisje. Gelukkig lachte ze. Ze was wat ouder dan de jongens die in de winkel rondhingen, was ze de eigenaresse? Het leek me een type dat in een winkel gaat werken omdat ze even niet weet wat ze met haar leven moet, welke studie of welk werk bij haar zou passen. Niet het type beroepswinkelmeisje, als u haar zou zien zou u het snappen, het is niet uit te leggen.
'Doe maar een rode, ik vind rood een mooie kleur. Mijn Porsche is ook rood' antwoord ik haar.
'Goh, heeft u, ik bedoel heb je een Porsche? Wat leuk. Mag ik wat vragen?' zei ze.

Ik wist het, die Porsche was de beste investering die ik ooit gedaan had. Op die aandelen Randstad na dan, die kocht ik in '92 voor tien gulden, zijn inmiddels honderveertig euro per stuk. Maal elfduizend stuks dus, begrijpt u?

'Vragen staat vrij' zei ik terwijl ik mijn creditcard aanreikte. 'Doe maar tweehonderd' voegde ik eraan toe, nadat ik zag dat de kassa-aanslag op 175 euro bleef steken. Duur broekje trouwens.
'Ik zou zo graag een keer mijn vriendin de ogen willen uitsteken' zei ze. 'kunnen we samen een keer langs haar huis rijden zodat ze me in die Porsche ziet?'
'Kom maar mee' zei ik en we liepen de winkel uit. De jongens in de winkel, hun oren nu allemaal aan een kant bevrijd van hun oorknopjes keken me jaloers na. Ik zag in de spiegel naast de uitgang dat ik dringend vijf kilo moest afvallen, maar de spijkerbroek stond me werkelijk fantastisch.

Met je tijd meegaan

Het leven valt niet mee als je een mid-life crisis hebt. Trouwens mid-life, ik ben 44, verdubbel ik dat, dan wordt ik 88. Dat lijkt me met mijn gestel niet waarschijnlijk, ik noem het vanaf heden een two-third crisis.

Als eerste stap in mijn two-thirder moest ik uiting geven aan mijn creativiteit: schrijven. Vervolgens een nieuwe look: bijna kaal (zie foto's op deze site) en oh, ja de Porsche is nu besteld. Een rode met een sticker op de bumper waarop 'mijn andere auto is ook een Porsche' staat. Nu nog een vriendin, dus hierbij een oproep aan lekkere meiden (<30jr) die het leuk vinden om naast een kalende, dikkige man in een Porsche te zitten: mail me vandaag nog. Alle mails met een foto krijgen zeker antwoord.

Als laatste stap moet ik mijn kleding nog aanpassen. In mijn vrije tijd draag ik gewoonlijk een blauwe spijkerbroek, een t-shirt en als het koud is een vest. Dit draag ik al sinds de middelbare school. Sinds mijn vrouw met me meegaat als ik nieuwe kleren moet, zijn de broeken wat moderner van snit en de t-shirts hebben nu hippe bedrukkingen op de voorkant. Het is niet genoeg. Aan mijn kleding is te zien dat ik een ouwe lul ben, een man van gister, van vorig jaar of eigenlijk van de vorige eeuw. De jeugd lacht me uit, het is onbegrijpelijk. Ik heb toch een Porsche?

Afgelopen vrijdag haalde ik onze oudste van zijn eerste schoolfeest. Daar liepen een aantal bovenbouwers, met hun sigaretten in de mond deden ze hun brommers op slot. En toen zag ik het, mijn spijkerbroek is te hoog. Morgen ga ik naar de Kerkbrink in Hilversum (voor vijf euro ontfutselde ik één van hen het adres waar ze die hippe broeken scoren, voor geld is alles te koop) en vanaf overmorgen ziet u mij in onderstaande broek rondstappen! Wie wordt hier oud? Ik niet, Ha!!