Even over voetbal, sorry hoor

Sinds 1978 volg ik voetbal. De wedstrijden van het WK in Argentinie. Ik kon het maar niet loslaten, moest alles zien en met mij mijn broers. Ik geef eerlijk toe dat ik gehuild heb nadat we de finale verloren. 'S-nachts droomde ik dat Robbie Rensenbrink die bal niet tegen de paal maar in de goal schoot. Sinds die tijd kijk ik op zondagavond om 19.00 uur naar Studio Sport. Inderdaad, bord op schoot, dat werk.

Sinds vier jaar kijk mijn zoon mee. Hij is verslaafd sinds het WK in Duitsland, 2006. Vier keer rood, acht keer geel en een huilend kind op de bank (dit weet u niet als u hem spreekt!!). Een gezamenlijke hobby, elke zondagavond op de bank, borden op schoot.

Zondagavond deed hij niet mee. Hij ging bij een vriendje eten en sport kijken. Jammer, maar de beelden hierboven heeft hij gelukkig niet gezien. De overtreder is een Engels international, ik hoop dat hij uitgesloten wordt van deelname aan het WK in Zuid Afrika, later dit jaar. Ik hoop eigenlijk dat voetbal weer leuk wordt. Ik voelde me zoals de spelers op het veld zich gedragen, belabberd. Is dit onze cultuur. Is dit leuk?