Een geheimzinnig gesprek

Op veler verzoek een verslag van een geheimzinnig gesprek dat ik had met een Duitse toerist op Ameland. Het was in de strandtent 'Sunset' gelegen op de uiterste westpunt van Ameland. Of er op de uiterste oostpunt een strandtent staat met de naam 'Sunrise' weet ik niet, want dat is een beschermd vogelgebied en daar mag niemand komen. Het zal dus wel niet, bedenk ik me nu.

We waren lekker wat aan het eten, mosselen met bier en patat om precies te zijn. Er zat geen foute mossel tussen en halverwege mijn pannetje wenkte ik de ober voor nog een bier. Zo'n avond dus. Tot het plots begon te regenen. Snel werd alles binnengezet, alwaar de gezamenlijke clientele van de Sunset verder ging met eten en drinken. Het was alleen een beetje lastig met afrekenen, je moest eerlijk zeggen waar je had gezeten, want het was allemaal niet meer te volgen voor het bedienend personeel. Een dergelijke volksverhuizing hadden ze op Ameland niet meer meegemaakt sinds... dat hadden ze op Ameland nog nooit meegemaakt.

In deze verbroederende sfeer had ik een leuk gesprek met een Duiste meneer die net als ik Mosselen had gegeten. Hij met drie bier, maar hij was ook dikker. Terwijl de ober zweetdruppeltjes produceerde om onze rekeningen kloppend te krijgen vroeg hij o.a. naar mijn berufsmassige kosterwinnung. Of zoiets. Ik zei hem dat ik schrijver was, schreiber. Feitelijk ben ik dat ook, dus ik jokte niet. En trouwens, tegenover Duitsers hoef je niet altijd eerlijk te zijn.

'Ach zo' zei hij 'en of ik ook overzetst was in het Duits en of hij al eens wat van me gelezen kon hebben'

'Dass heeft u bestemd' antwoordde ik fluisterend 'maar ik arbeid onder pseudoniem. Ik kan niet zo goed met roem omgaan'

De ober kwam met de juiste bonnen, we rekenden af en de Duitser deed fluisterend relaas aan zijn vrouw over dit geheimzinnig gesprek. Ze keek met ontzag naar me.

Ik zal een pseudoniem moeten nemen

In het studentendispuutshuis waar ik ooit woonde en waar ik veel van mijn inspiratie opdeed kwam op een dag een eerstejaars in het kleine kamertje boven de voordeur wonen.

'Emiel' heette hij. Tegenwoordig is Emiel partner in een duur adviesbureau in Brussel, toen was het een pikkebaas van een eerstejaars. Ik was zelf al derdejaars en dus zag ik dat, dat het een pikkebaasje was.

'Luister eens Pikkebaasmans, dat kan natuurlijk niet' zeiden we. 'In het dispuut zit al een Emiel. Jij moet anders heten'. Die ouderejaars Emiel was al aan het afstuderen, was wat wij een 'ouwe lul' noemde (hij rookte pijp!) en bevond zich nog maar zelden in onze nabijheid, maar dat telde niet. Een naam kan in een bepaald verband maar één keer voorkomen.

Er werd een dispuutsvergadering belegd en na veel bier kwamen we erop om Emiel jr. om te dopen in VW. Dat was een verbastering van zijn achternaam en een automerk, leuk, dubbelzinnig en het voldeed prima. Als we dronken waren noemden we hem ook wel Golf of Passat. We vergaten zijn echte naam en nog steeds ken ik hem als VW. Wie het eerst komt, het eerst maalt, dat geldt ook voor je naam.

Mijn zus, neerlandicus en ervaringsdeskundige op het gebied van kinderen opvoeden heeft een boek geschreven, een kinderboek. Een topboek, ik heb het nog niet gelezen, maar het is mijn zus, dus het moet goed zijn en ze heeft er erg lang over gedaan, dat helpt ook. Zij is de eerste Cobben met een naam op een eigen kaft, de saaie promotiewerkjes van mijn geleerde familieleden (drie keer Dr. in een nest...) en 'Misdaad in het kort' (zie hier rechts) niet meegerekend.

Stel u komt over tien jaar in een boekenwinkel en vraagt:

'De nieuwste Cobben, heeft u die?'

En de boekverkoper moet antwoorden:

'De gouden griffelwinnares of die beroemde romancier?'

Dat kan toch niet? Ik of mijn zus zal een pseudoniem moeten aannemen en aangezien zij de eerste is (hulde, hulde en ja, ik ben jaloers) zal ik dat moeten zijn. Wat vindt u van:

- Michiel Hoofden

- Michiel Coebeen

- Michiel Nebboc

- Michiel Lultmaarwatraakendurfthetopteschrijvenooknog

- Michiel ...

Suggesties graag onder reacties.