Nog niet jarig...

Eindelijk, die vreselijke smurrie is van mijn vel. Het stinkt niet alleen, het begon ook nog eens verschrikkelijk te jeuken. Als ik degene te pakken krijg die me dit geflikt heeft... Oh ja, ik ging u mijn levensverhaal vertellen. U moet niet denken dat ik een dom blondje ben, die vergissing maken er wel meer en dat is volslagen onterecht. Ik heb echt een eigen wil en ik snap meer dan je zou denken als je alleen op mijn uiterlijk afgaat. Ik ben geboren - zo heet dat toch als je uit de verpakking van je schepper wordt gehaald? - nu ongeveer drie weken geleden. Van mijn schepper weet ik niet veel, behalve dat hij uit China komt. Na mijn conceptie heb ik een lange bootreis gemaakt, ben ik in mijn verpakking gezet en kwam ik terecht in de Durban Sports & Fun shop. Daar had ik een week of twee een aardig uitzicht, tot mijn nieuwe ouders me kwamen halen. Ik werd in een winkelwagentje gekwakt met 24 broers en zusters en sinds die tijd woon ik op de cricketclub.

De eerste twee dagen werd ik goed verzorgd. Soms werd er op me gespuugd en over me gewreven voordat ik uitgelaten werd, maar dat vind ik niet erg. Mijn huid is daar speciaal voor gemaakt. Als ik maar elke dag schoon en droog gewreven wordt. Tot de derde dag leidde ik een zorgeloos leventje zoals iedere andere Zuidafrikaanse cricketbal. Tot ik werd vergeten. Het was Jacques Rudolph zelf die me naast de bruine bak gooide in plaats van erin. Dus in plaats van warm en droog lag ik in het natte gras. En ja hoor, daar kwam hij, vet, volgevreten en stinkend dampte hij zo een halve liter smerigheid uit zijn achterste over mijn vel, ik bespaar u verdere details. Tot vanmorgen heb ik daar gelegen. Ik denk dat de cricketjongens mij wel zagen, maar me niet wilde pakken. Logisch, de stank was niet te harden. Pas vanmorgen ben ik opgetild door iemand die een plastic zak over zijn hand had aangetrokken, zo vies was ik. De duif die me dit gedaan heeft is voorlopig nog niet jarig. Hee, ik ben aan de beurt, lekker...

Ja spuug me maar onder jongen, mik me maar zo hard als je kan. Yes, wat een lekker tik onder mijn kont, ik schiet het verreveld in, Pak me maar op Jacques, gooi me weg. Heee, wat vliegt daar.......

Iedereen kent elkaar

Stilte. Mijn gedachten produceren niets meer. Is het eindelijk zo ver? Staakt na al die weken bloggen mijn productie hier en nu? Is dit wat ze writers'block noemen? Nee, als je last hebt van geestelijke blokkades, zo lees ik op psychologische zelhulpsites, gaat dat gepaard met gevoelens van lusteloosheid, onbehagen en twijfel aan eigen kunnen. Daar heb ik geen writers block voor nodig, dat heb ik elke dag. En toch lijkt het er verdacht veel op dat er vandaag geen stukje op het scherm verschijnt. Gelukkig heb ik in deze noodgevallen altijd een hot-line met de man die in de afgelopen weken een hele goede vriend is gebleken, ons aller Jacques Rudolph. Ik heb inmiddels zijn mobiele nummer gekregen van een gemeenschappelijke kennis van een gemeenschappelijke kennis. Wist u dat iedereen over de hele wereld via maximaal vijf contacten met elkaar is verbonden? Zo ook Jacques en ik.

'Jacques, how are things?' vraag ik en wat blijkt, Jacques spreekt Nederlands.

'He, Michiel, ik heb begrepen dat ik in Nederland beroemd ben door jouw blog' zegt hij 'te gek man, echt heel leuk'

'Jacques, snij de rommel af ' zeg ik (ik ga van schrik letterlijk engels-nederlands spreekvertalen, ik bedoelde 'cut the crap') 'ik weet niks meer te schrijven, help!'

'Michiel, dat is verschrikkelijk' antwoordt Jacques en ik voel onze onderlinge verbondenheid door die opmerking groeien. Jacques is begaan met mijn lot, al is het uit eigenbelang, als ik niks meer weet te bloggen, zal hij terugzakken in de anonimiteit.

'Niet getreurd' zegt hij, 'ik weet nog iets over onze duif, een leuk nieuwtje wat de lezers van jouw blog nog niet weten'. Mijn hart maakt een extra klopje...

'Jacques' zeg ik 'het mag niet meer. De lezers van mijn blog, ze zijn het zat, ze...'

Jacques onderbrak me en vertelde het werkelijke verhaal. Hij had het van een duif die weer bevriend was met een andere duif en nou ja, alle duiven kennen elkaar en zo wist Jacques het. Het is een ongelooflijk verhaal, morgen op deze site vertel ik het...

Ruiende taal

Voorzitter: 'het woord is aan de geachte afgevaardigde Wilderveer'
Wilderveer: 'Meneer de voorzitter, bedankt dat u mij de gelegenhied geeft te reageren op de eerdere sprekers. Ik vind dat het witte gevaar onderschat wordt. Mij is vaak populisme verweten, dit keer denk ik dat we toch allemaal inzien dat we hier niet te maken hebben met vredelievende ronde witten, maar met een agressor zoals we nog niet eerder kenden.'
Grijskop: 'bewijzen, Wilderveer, waar zijn je bewijzen?'
(geroezemoes)
Voorzitter: 'Afgevaardigde Grijskop, orde graag, het woord was aan de heer Wilderveer'
Wilderveer: 'Meneer de Voorzitter, Grijskop vraagt om bewijzen. Hij wil wachten tot de agressor daadwerkelijk toegeslagen heeft. Hij wil passief toezien hoe onze duivencultuur en alles waar we hier voor staan en generaties lang hard voor hebben gewerkt door de ronde witten wordt afgebroken. Ik pleit ervoor om niet af te wachten, maar het initiatief te nemen,voordat we overspoeld worden door een tsunami van ronde witten. Actie meneer de Voorzitter, het is tijd voor actie! Nu!'
Voorzitter: 'Meneer Grijskop, nu mag u'.
Grijskop: 'Dank u meneer de voorzitter. Ik erger me al jaren, en velen met mij aan de agressieve, opruiende taal van de heer Wilderveer. Er is geen enkel bewijs dat de ronde witten ons slechtgezind zijn. Ze ruiken anders, ze vliegen anders en ze zijn bevriend met mensen. Ik geef toe, het is ook niet mijn stijl, echter meneer de Voorzitter, ze hebben ons geen kwaad gedaan. Als ze niet met de mensen spelen liggen ze in een bruine bak die verschrikkelijk stinkt naar rubber. Het is anders, het is nog wat wennen voor ons, maar het is nog geen reden om ze van ons veld te weren of aan te vallen.
Wilderveer: 'Lafaard! Schijtlijster!'
Voorzitter: 'Orde meneer Wilderveer, het woord schijtlijster wil ik in deze til niet meer horen'
Wilderveer: 'Excuses meneer de voorzitter, ik liet me gaan. Ik, meneer de voorzitter, zal het bewijs leveren. Ik heb een van mijn fractiemedewerkers gevraagd een vriendelijke toenadering te zoeken tot een der ronde witten. Ik heb hierbij uitdrukkelijk de instructie te geven uitsluitend geweld te gebruiken indien de andere partij daarmee begint. Ik stel voor dat we gezamenlijk even de til uitgaan om te aanschouwen wat er gebeurt. U ziet, een van de ronde witten gaat nu spelen met Jacques Rudolph, mijn fractiemedewerker ziet u links boven de dug-out vliegen. Kijkt u nu zelf'

Papa, je had gelijk. Hoewel...

Spijt. Ik had naar mijn vader moeten luisteren. Mijn vader was een van de grotere aannemers van de streek. Elke dag als ik naar het trainingsveld ga rijd ik langs de zaak. "Rudolph & Son" staat er in grote gele letters op het dak. Hij heeft dat '& Son' er nooit af willen halen. Hij wist toch dat cricket geen bevlieging voor me was, hoe vaak heb ik hem verteld dat ik geen interesse had in bouwen? Ik word misselijk van de geur van cement en ik heb welgeteld één keer gelunched in een schaftkeet. Buikpijn kreeg ik. Maar de laatste tijd heb ik steeds vaker spijt. Mijn cricketcarrière zit hopeloos op slot. De laatste keer dat er een scout van een van de grote profclubs kwam kijken is jaren geleden en ik ben al tijden niet meer geselecteerd voor het provinciale team, laat staan dat ik ooit nog bij het nationale team in beeld kom. Er zijn heel veel goede cricketspelers in Zuid Afrika, wie ben ik om te denken dat ik ooit naam zou maken met mijn cricket? Mijn enige sterke wapen is mijn gerichte afstandsworp, Wilhelm Tell is er niets bij.

Toen mijn Pa zo oud was als ik nu ben, woonde hij al in een kast van een huis en tracteerde hij elk weekend op een braai voor de hele familie. En ik? Mijn bezittingen bestaan uit een klein appartementje, een derdehands auto en een verzameling antieke kaartjes van vooroorlogse cricketspelers, zoals van Jehanqir Khan, een middelmatige speler die uitsluitend aan de vergetelheid is ontrukt omdat hij in 1936 op de Marylebone Cricket Club een mus uit de lucht gooide.

Ik kan nooit meer tegen Pa zeggen dat hij gelijk had, dat de meeste cricketspelers in anonimiteit een armoedig bestaan leiden. Hij is dood. Op zijn begrafenis zei Tante Victoire op haar eigen bemoeizuchtige wijze 'Je vader was een geslaagd man, maar jouw tijd komt ook nog wel'. Dieper had ze me niet kunnen beledigen. De waarheid zo onverbloemd in mijn gezicht, ik kon het niet verdragen. Gisteren heb ik mezelf gegoogled. Frank Rudolph, 11 hits, alleen maar wat onbelangrijke cricketuitslagen. Ik ben mislukt, niemand zou mij herrineren als ik nu zou sterven, geen schrijver of dichter zal ooit geinspireerd raken door mijn zielige levensverhaal.

Was ik maar zoals die duif, vrolijk zwevend, zich van geen kwaad bewust. Alle mislukkelingen op een stokje, hij vliegt precies in mijn richting.

Met dank aan J. uit de UK voor de research.

Duivensport

Nog een uur. Ze wacht op me, natuurlijk wacht ze op me. Die lelijkerd die me meenam in de vrachtwagen weet dat ik daarom zo hard vlieg. Mijn instinct heeft me niet in de steek gelaten, nog een uur en ik ben er, geen meter teveel gevlogen.
Zou ze het gemeend hebben? Zou ze werkelijk met mij een nestje...? Ik kan het bijna niet geloven, ik gloeide helemaal van trots toen ze zei dat ik zo mooi kon zweven. Als die tegenwind boven de Nairobische woestijn er niet was geweest, dan zou ik er al zijn. Nog maar een uur.

Nog een half uur. Gelukkig is het lekker weer. Niets is zo killing voor een weerzien met je geliefde als regen. Bij een thuiskomst moet het lekker weer zijn. Het zonnetje is heerlijk nu, ik voel mijn vleugels bijna niet meer, zo lekker.

Nog tien minuten. Wat zou ze aan het doen zijn? Natuurlijk, vrijdag half drie, ze is cricket aan het kijken. 'Zo sierlijk als de ballen van Jacques Rudolph door de lucht zweven, zo zweef jij ook.' zei ze en ze meende het. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Ik ben kapot. Wat heb ik een zin om naast haar te landen en lekker te koeren.

Nog een minuut. Ik vlieg lekker laag door het stadium, dan ziet ze me niet aankomen. Op een paar uur na heb ik een hele week gevlogen en nu ben ik er eindelijk. Als ik eerst langs huis ga moet mijn wedstrijdring eraf en in de klok, daar heb ik geen zin in. Ik vlieg rechtsreeks naar het cricketveld. Kijk daar zit ze op de dugout. 'Schatje, joehoe!! Ik ben thui...'

Heet nieuws: de duif was een terrorist

Dankzij intensieve samenwerking tussen Scotland Yard, de KGB, FBI, CIA, PSV en Ajax is een complot ontmaskerd om de Engelse Koningin (eng: queen) te vermoorden. Op Internet, in de bestanden van een handlanger die zich voordeed als amateurschrijver, is een brief opgedoken van een Al Qaeda duif:

'Dit is mijn afscheidsbrief. Allah heeft me geroepen tot de Jihad. Mijn gehoorzaamheid aan Allah is grenzeloos en mijn oppoffering staat niet ter discussie. Onder mijn veren heb ik de lading verstopt, cyanide, een klein beetje maar. Het zal moeilijk vliegen worden, maar ik hoef maar een klein stukje. Aan de andere kant van het cricketveld staat het koud buffet opgesteld. Het derde bord links is van de koningin. Ik ga, 70 jonge maagd-duifjes wachten op mij'.

Geheim agent Jacques Rudolf, buitenvelder met een messcherp oog en een loepzuivere gooitechniek, was net op tijd ingeseind en wist de aanslag te verijdelen. Dankzij knap acteerwerk leek het allemaal een grote grap (zie filmpje), kon Rudolph incognito het cricketspel hervatten en hoefde hij zijn Uzi niet te voorschijn te halen (zie filmpje en let op: nergens ziet u een Uzi). Rudolph doodde de duif en gaf het lijk aan de collega's van Scotland Yard die verdekt opgesteld stonden achter de reclameborden en het daar verder onschadelijk maakten. De Britse koninklijke familie is direct na het incident ingelicht, De Koningin en Prins Charles hebben hun bezoek afgelegd conform vastgestelde agenda en hebben het buffet op het cricketveld genoten. Prins Charles verslikte zich hierbij in een aardbei en zei 'My Goodness, what a large strawberry'.

Tot zover onze correspondent uit Zuid Afrika.