Waarschijnlijk denkt u (ik ken u, jawel, ik ken u en ik weet precies wat u denkt) dat ik lid ben van een Gooisch herenclubje dat zondagochtend even de benen strekt. Duur materiaal, weinig prestaties, grote bek en weinig kilometers, dat werk. Nee, nee en nog eens nee. Mijn fietsgroepje bestaat uit jongens (de gemiddelde leeftijd is slechts 45) die vele uren per week trainen, in de zomer Alpen d'huezzen en Tourmalets beklimmen, die een abonnement hebben op het weekblad 'Fiets' en die zich verheugen op tochten als 'Limburgs Mooiste' (110 kilometer heuvellandschap) of de 'Gerrie Kneteman Memorial' (160 kilometer polders, uitsluitend wind tegen).
Na een kleine trainingsstage op Ameland waar ik de afgelopen week drie keer het eiland op en neer fietste had ik de wekker gezet. Om 07.45 uur piepte hij me wakker. De regen sloeg tegen de ramen, ons huis lag vol met slapende kinderen en A. vroeg of ik op kon staan zonder een lamp aan te doen, want ze sliep nog zo lekker. Wat denkt u? U zit ernaast, ik ben gegaan. Terwijl ik dit typ (borreltijd) voel ik mijn bovenbenen tintelen en weet ik dat ik vanavond vroeg in slaap val. Heerlijk. Deze blog stuur ik als een uitgestelde mail aan mezelf, verzendtijd volgende week zaterdagavond. Dan heriner ik het me en weet ik dat ik geen smoezen moet verzinnen maar gewoon moet gaan!
