Het zal de voorpagina van de dagbladen niet halen en toch was het heet nieuws, althans voor mij. Jeugdvriend en schrijver Viktor Frölke kondigt op zijn blog aan minder intensief te gaan bloggen. Hij belooft af en toe nog een drol achter te laten, maar zijn dagelijkse diarree zal ik moeten missen. Ik begrijp het, maar accepteren, dat gaat nog wat lastiger.Mijn eigen blog is opgezet omdat ik er van geniet een losse, soms rare gedachte verwoord te krijgen op een manier zodat anderen me kunnen volgen. En om te amuseren en te relativeren, het leven is al zo serieus. Is dat genoeg raison d'etre voor een blog? Er bekruipt me regelmatig het gevoel dat deze blog volslagen zinloos is. Die gedachte eindigt meestal in de conclusie dat het hele leven zinloos is, dus dat ik net zo goed door kan bloggen. Een voordeel: mijn blog heet schrijver worden. Zodra ik schrijver ben heb ik een legitieme reden deze blog te stoppen en een soap op tv te gaan volgen of een andere zinlose hobby op te pakken. Punniken, wie weet.
Mijn teller staat inmiddels op 91 blogberichten. Ik tel op Victor's site 558 blogberichten sinds juni 2006, een fantastische prestatie. Ze werden beter, herkenbaarder. Ik hoop dat ze voor Viktor zijn werk gedaan hebben. Zijn kinderen en andere leven trekken nu harder dan de drang om dagelijks te bloggen. Nogmaals, ik begrijp het. En toch, partir. c'est mourir un peu.
