The Vancouver Hilton Richmond
Sportanalytici doen het altijd achteraf. Dan krijgt u van die commentaren als 'tja, het Nederlands Elftal miste een afmaker' of 'tja, Erben heeft zijn langste tijd gehad' etc. Ik ben een blogger en geen sportanalyticus, heb dus geen naam hoog te houden in die wereld en nu ik er over nadenk in geen enkele wereld, dus ik mag zo maar wat roepen en doe dat ook geregeld. Sven, onze eigenste Svencouver, gaat vier gouden plakken ophalen. Mijn analyse vooraf is dat dat komt omdat hij niet in het Olympisch dorp slaapt, maar in het Vancouver Hilton.
Weet u wat Sven vorige jaar met zijn Noorse concurrent, Bokko (dus niet Bokito) deed? Hij ging er tot twee rondjes voor het einde vlak achter schaatsen en haalde vervolgens in via de buitenbaan.
'Ik wilde even laten zien wie de sterkste was' zei hij in de NOS microfoon, nog voordat Bokko finishte. Arrogant? Behoorlijk ja. Maar wat gebeurde er na die wedstrijd? Het hele feest moest verplaatst van Hamar naar Heerenveen en Kramer gaf zijn business-class stoel aan de oude vader van de trainer van Bokko. Aardig? Behoorlijk ja.
Sven gaf toen deze boodschap aan al zijn concurrenten. 'Ik ben verschrikkelijk goed, verschrikkelijk arrogant maar ik ben ook een kampioen van Olympisch formaat.'
En dus slaapt hij niet in een verbouwde gymzaal, maar in een Hilton. Die Bokko en al die anderen die worden 's-ochtends wakker, moeten met hun blaadje in de rij voor een bruine boterham met voorverpakte plakjes kaas en drinken melk uit een pak waar op staat dat het tot de volgende Olympische spelen houdbaar is. En dan weten ze dat Sven wakker gekieteld wordt door een serveerster die met een kar vol lekkernijen zijn kamer inrijdt en er zeven Butlers klaarstaan om zijn schaatspak aan te geven. Omdat hij zo goed is. En eigenlijk ook zo aardig. En ze zijn een beetje bang voor hem. Ze kunnen net zo goed niet starten en dat weten ze.
Vier maal goud, gefeliciteerd alvast Sven. En slaap lekker. En graag gedaan voor mijn analyse vooraf. You've heard it here first!
