Ik sta niet in de file, het is geen februari 2009, maar 2019 en ik ben thuis.
'ssst' zegt A. tegen de kinderen, 'papa is aan het werk'.
Want schrijvers werken thuis. En werken, dat betekent voor een schrijver dat hij heel veel moet lezen. Boeken van andere schrijvers en boeken over die boeken van weer andere schrijvers. En misschien ook wel weer boeken daarover, al weet ik niet of die wel bestaan, want ik ben nog maar net schijver aan het worden. En al dat lezen, dat doe je als schrijver liggend op de bank. En droom je teveel weg en val je in slaap, dan is dat ook werken, want dat heet inspiratie opdoen. En A., volledig meewerkend compagnon in mijn schrijvelarij business, zorgt voor de rust in huis. Want rust is voor een schrijver wat de mobiele telefoon is voor een zakenman.
Mijn mobiel draait de laatste tijd weer overuren en ook nu gaat hij af. Ik ben vergeten dat ik de ringtone weer heb aangepast. Het lijkt wel een vrachtwagenclaxon. Het is een vrachtwagenclaxon. De chauffeur in de DAF truck achter mij wijst op zijn voorhoofd als ik ontwaak uit mijn dagdroom en weer aansluit in de rij.
