Een kleine anecdote over hoe cool ik eigenlijk ben

We schrijven 30 september anno 2009. Vandaag 11 jaar geleden werd D. geboren. Het was een zaterdag en ik had mijn vrouw lunch op bed gebracht. Niet alleen was ze hoogzwanger, het was ook nog eens onze trouwdag.
'Mijn water is gebroken' zei ze en met enige verbazing keek ik in haar kopje thee.
'Nee sukkel' ze ze 'mijn vliezen, idioot'.

Hoogzwangere vrouwen zijn zelden echt vriendelijk. Dat komt omdat ze weten dat geen enkele man het durft een hoogzwangere vrouw te verlaten. Hoewel, ik ken er een, daarover in een later blog meer.

Ik belde de verloskundige. 'Gevalletje vliezen gebroken' zei ik zo cool mogelijk 'kom gerust eens langs als je in de buurt bent'. Bij de oudste was ik een wanhopig nerveus wrak geweest dat de verlos- en de kraamhulp hopeloos in de weg had gezeten. Nu zou ik rustiger blijven, cool, cooler, coolimundo, dat werk. Een kwartier later stond ze op de stoep.
'Koffie?' vroeg ik terwijl ze onze slaapkamer inliep, 'of cappucino, kan ook, we hebben zo'n nieuw apparaat, ik ben er al heel handig mee, hoeveel schuim wil je?'
Ik kreeg geen antwoord. 'Naar het ziekenhuis, ga maar snel' zei ze.
'Ho ho' zei ik 'eerst wat eten'. Bij de geboorte van de oudste had ik veertien uur moeten teren op een Nuts en een zakje paprika chips uit een snoepautomaat die op de gang van de afdeling verloskunde stond. Dat zou me niet nog eens gebeuren. Bovendien was ik totaaaaal niet nerveus namenlijk.
'Rij maar niet over de Hessenweg' zei de verloskundige 'pak de snelweg maar, op de Hessenweg staat file en dat je op dit moment aan eten denkt verbaast me een beetje'
Ik laadde mijn vrouw in de auto en al snel kermde ze al aan alle kanten. Ik kom vast te staan op de Hessenweg, file, een ongeluk. Ik herrinerde me een verhaal van de collega van een buurman wiens vrouw in de auto bevallen was. Het zweet stond me nu op de rug, maar dat kwam natuurlijk omdat ik nog niks gegeten had, ik was nog steeds ape-relaxed, uiteraard.

'Jij daar, help onmiddelijk mijn vrouw, ze heeft hevige pijnen' roep ik als we na drie kwartier eindelijk in het ziekenhuis zijn. De man die ik aanspreek spreekt geen Nederlands en na wat gebarentaal blijkt hij schoonmaker te zijn. Ik vond achteraf dat karretje met die dweil wel opmerkelijk, maar hij had een ziekenhuis pakkie aan en hoe relaxed je ook bent, een mens kan zich vergissen.

Een co-assistent, een verpleegkundige en onze eigen verloskundige hielpen ons wel en al een half uurtje na aankomst werd D. geboren.
'Je was lekker ontspannen hoor' zegt de verloskundige. 'Ga maar lekker zitten, dan haal ik een koffie voor je, of liever cappucino?'

'Gefeliciteerd' zei ik tegen mijn vrouw. 'Met onze trouwdag en met onze dochter'.
'Dankjewel idioot' zei ze 'en fijn dat je zo rustgevend was'.
'Och' zei ik terwijl ik de koffie van de verloskundige aanpakte 'mij krijgen ze niet zo snel gek' en ik stak mijn mes in de koffie om een beschuitje met muisjes te smeren.

Mijn lot ligt in handen van hogere machten

Geachte Staatsloterij,

Middels deze open brief op mijn blog solliciteer ik hierbij naar de positie van winnaar van de hoofdprijs.

U zult in mij een enthousiaste ambassadeur van uw loterij treffen die de positieve effecten en de reclame die uitgaat van een hoofdprijswinnaar ten volle zal uitdragen. Ik zal feestjes geven*) en de hele dag blij kijken en iedereen die mij vraagt wat er met me is gebeurd die zal ik vertellen over wat een geweldige organisatie die Staatsloterij is.

U zult wellicht denken, die Cobben, die heeft een eigen bedrijf, een eigen huis en zelfs een sloep, waarom nou juist hem dat winnende lotnummer toekennen? Inderdaad, ik ontken dit alles niet, echter wil ik er wel op wijzen dat in Loosdrecht veel mensen een veel duurdere sloep hebben, mijn huis slechts bescheiden van omvang is in vergelijking met de huizen aan de andere kant van het dorp en dat de business momenteel zeer zwak is.

Belangrijker echter is dat u, Staatsloterij, een mogelijkheid geboden wordt om Nederlands cultuurgoed te behouden. Volgens mij staat het wel ergens in uw statuten dat u dat doet,

cultuurgoed behouden. Of anders zou het erin moeten staan. Het zit namenlijk zo, ik moet hard werken om mijn aardse bezittingen te behouden en mijn uitbreidingsplannen te verwezelijken. Zo hard zelfs dat het voltooien van mijn manuscript er ernstig onder begint te leiden.

Mijn lotnummer is bij u bekend, mijn lot ligt in uw handen, ik hoop dat u mij niet teleurstelt!

mvg,

Michiel Cobben

*) onder voorbehoud van prijzen lager dan Euro 2,5 mln

Gedachten op een sloep, schat

Ik had al aangekondigd dat de aanschaf van de sloep de beste investering is geweest die ik in mijn korte, vooralsnog moeizaam verlopende schrijverscarriere heb gepleegd. Ik kan daar na afgelopen zondag aan toevoegen dat het de állerbeste investering is geweest. Een uurtje varen met een sloep door de Gooische wateren levert verhalen op waar Simon Carmiggelt 25 kilometer Amsterdamse binnenstad voor door had moeten banjeren.

Zo lag ik gistermiddag voor de Raaisluis te wachten. In de Telegraaf (incognito gekocht bij de benzinepomp) las ik dat Mark Rutte donderdagavond gezegd zou hebben dat Balkenende geen kapitein was maar de dirigent van een orkestje. Dat klopt niet, Rutte zei dat Nederland op een ijsberg was gelopen en dat Balkenende niet de kapitein van de Titanic was, maar de man die het orkestje dirigeerde. Dit voor de geschiedsschrijving. Eigenlijk maar goed voor Mark dat hij verkeerd geciteerd werd, want feitelijk was de bijdrage van die dirigent waardevoller dan die van de kapitein. Het schip zonk toch? Volgens mij deden ze zelfs verzoeknummers. Wat heeft u liever op zo'n moment: een kapitein die in paniek zinloos aan wat hendels staat te rukken, of een dirigent met strijkje die er nog eens een Weense Wals uitgooit? Welke nummer zou ik aanvragen als de Noorderlijke IJszee me nog een minuut gaf? Ik denk de herkenningstune van de Muppets show.

Ik lag daar dus wat te liggen en te lezen en te dromen in die boot, komt er een echtpaar aan in een mooie houten sloep. Man is de kapitein, dat zie je aan zijn pet en de trotse blik in zijn ogen die uitstraalt dat hij die boot eigenhandig gelakt heeft die winter en wee je gebeente als je er een kras op maakt. Een strijkorkestje had deze kapitein niet bij zich, wel een vrouw die vermoedelijk zelf strijkt. En toen hoorde ik plotseling een paar zinnen die het woord schat een nieuwe betekenis gaven. Luistert u even mee naar de conversatie op dat bootje.

'Stuurboord is links schat, dus dat landvast moet links'
'Dat weet ik schat, maar je zei bakboord'
'Nee schat. Ik zei bakboord afhouden, en landvast aan stuurboord schat'
'Nee schat, dat zei je niet schat'

'Jawel schat, dat zei ik wel'
enzovoort...

Het was een heerlijk middagje, vol met ontdekkingen. Ik organiseer vanaf volgend weekend middagjes getiteld 'varen met een amateurschrijver rond Loosdrecht' Je mag gratis mee schat, als je de catering verzorgt. Het strijkje reist mee in de draagbare radio en geen zorgen, mijn boot is onzinkbaar!

Lijsttrekker zoekt vrouw

Hij zegt precies de goede dingen, die Mark Rutte. Dingen die ik ook zou zeggen. Namenlijk dat Balkenenende geen beslissingen durft te nemen, dat Nederland het moet hebben van ondernemers en dat je die niet moet straffen en dat Geert Wilders (u weet wel, wiens dochter zelfs geweigerd werd door een draak) aan angsten appeleert en dat het liberalisme de filosofie van het positieve is en dat de overheid zich niet teveel moet bemoeien met alles en dat Joop den Uyl een leukere socialist was dan Wouter Bos omdat die tenminste een mening had terwijl Wouter Bos cs alleen maar commissies benoemen. Redelijke standpunten van een man die in menig gezin als ideale schoonzoon binnengehaald zou worden. Niet bij ons overigens, maar mijn oudste dochter is dan ook pas 10 (11 a.s. woensdag, heeft u zin in taart, meldt u zich dan zaterdagmiddag bij ons).

Hoe komt het dat hij toch niet populair is, deze Mark Rutte? Ik heb daar even over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat de spreekwoordelijke Tante Truus uit Appelscha niet op Mark stemt omdat hij vrijgezel is. Dat snapt ze niet en dat vertrouwt ze niet. Omdat ik Mark het beste toewens (zie boven) had ik een leuk idee voor een programma format: lijsttrekker zoekt vrouw. Heel Nederland mag meegenieten hoe Mark aan de flirt gaat met zorgvuldig voorgeselecteerde, gewillig soppende blondines. Van liberale huize, uiteraard, laat dat maar aan de NCRV over.

Gisteravond was mijn kans. Mark Rutte sprak voor mijn clubje, de SMA in Hotel Huis ter Duin in Noordwijk. Goed verhaal weer, hij heeft het begrepen, ex-Unilever, een echte bedrijfsleven man. Hij zat een paar meter van me vandaan en ik raakte in gesprek. Ok, laat ik het maar gelijk zeggen, ik durfde niet. Ik complementeerde hem met zijn speech en zijn knappe optreden in de tweede kamer vorige week. Hij bedankte me en liep handenschuddend door. Dus, mijn idee'tje zal niet verder komen dan dit blog. Dom, gemiste kans, maar misschien leest iemand van Endemol dit verhaal en heeft die wat meer lef. Mocht dat zo zijn, ik zou zeggen: succes ermee, over de royalties praten we later wel.

Gymnasiast - fantast - what's the difference?

Er bereikte mij een electronische brief met de uitnodiging Latijnse lessen te volgen aan het Gemeentelijk Gymnasium in mijn woonplaats Hilversum. Sinds ik Pieter Bas van Godfried Bomans las ben ik al jaloers op alle gymnasiasten en blijkbaar weet iemand dat. Heb ik er ooit over geblogd? Ik blader even terug in mijn blog, nee. Al peinzend naar de oorsprong van deze uitnodiging valt opeens de aanhef op: aan alle ouders van alle gymnasiasten uit het eerste jaar. Aha, nu wordt het duidelijk. 'Om uw zoon of dochter te helpen of om nader kennis te maken met dit springlevende vak' staat erbij. Deze aansporing heb ik niet nodig.

Ik blader door de website van het Gemeentelijk Gymnasium en lees dat Kluun niet op de boekenlijst mag en Saskia Noort ook niet. Mijn twee favoriete schrijvers worden genadeloos afgeserveerd door de Primus Inter Pares van de sectie Nederlands, wiens hersencellen gaan stilstaan als hij Saskia Noort leest. Aan wat voor vreemde neurologische aandoening leidt deze man? En daar vertrouw ik mijn kinderen aan toe? Hoog tijd dat ik polshoogte ga nemen, de eerste les is volgende week al.

Met mijn gesigneerde Kluun exemplaar in mijn tas en mijn Saskia Noort button op mijn revers ga ik meedoen aan die lessen. Ik vul het formulier in en stuur het op. Alea Iacta Est. Of was het Iactum Est?

Brand! Help!

Ik kom, sinds ik bezitter ben van een sloep (zie blog van gisteren) op steeds meer verassende inzichten. Zo dacht ik altijd dat het baantje van portier bij kantoorgebouw De Entree in Amsterdam Zuidoost een van de meest vervelende baantjes was die je zou kunnen hebben. De huidige functiebekleder is vermoedelijk 45 jaar, ziet er vijftien jaar ouder uit en heeft als enige afleiding koffie en het gezelschap van iedereen die een rookpauze houdt in het kantoorgebouw dat hij bewaakt. Dat zijn er best veel en ik schat de man in op 17 koppen koffie per dag en 34 sigaretten. Regelmatig wordt hij vervangen door een geeuwende student met een drankkegel. Hij werkt namenlijk part-time vanwege arbeidstherapie, zo vertrouwde hij me ooit toe. 'Hernia, mijn rug' zei hij er ongevraagd bij.

Vandaag was er brandoefening. Dit was al weken vantevoren aangekondigd. De bedoeling was dat er om 8.30 uur een alarm af zou gaan, waarop iedereen die in het gebouw was het gebouw moest verlaten en mijn vriend de portier alle verdiepingen af moest lopen om te zien of er iemand was achtergebleven. De afgelopen week stond hij nog vaker buiten sigaretjes te paffen en zijn lip trilde als hij 'goedemorgen' tegen me zei. Hij was in afwachting van zijn moment. Het moment waarop hij naar buiten zou lopen en tegen de voltallig buiten wachtende bevolking van het kantoorgebouw 'u mag weer naar binnen' zou moeten roepen.

Er waren maar weinig mensen vanmorgen. Ik denk dat velen ervoor gekozen hebben om later te beginnen, gezien dat ze, net koud gestart, toch alweer snel naar buiten moesten om te wachten. Ik kwam een uurtje na het event pas op kantoor.

'Goejemorruge' riep ik tegen de portier.
'Goejemorruge' zei hij terug. Ik zag de ontspanning in zijn ogen, zijn rust. Hij straalde uit dat het goed gegaan was. Niets herrinerde meer aan de jaarlijkse brandoefening, behalve een vinkje op een lijst, ergens. En opeens dacht ik, hij heeft de mooiste baan van de wereld.

Sea Ya - een behouden vaart

Sommige mensen denken dat het hebben van een positief banksaldo alleen maar voordelen heeft. Ooit dacht ik dat ook, nu weet ik beter. Want wat doe je met je geld? En hoe zorg je ervoor dat je het niet weer kwijtraakt? En als je eigenlijk niet weet wat je ermee moet, dan is het leven toch zinloos geworden?

Mijn vrouw heeft daar gelukkig geen last van en wist een leuke investering: een sloep. Zij heeft altijd goede ideeen, meestal over huizen of vakanties en ik deel ze, nu had ik mijn twijfels. Een sloep is een duur woord voor een roeiboot met motor, ligt het halve jaar op de kant en de rest van de tijd vrij waardeloos op een dure ligplaats, heeft onderhoud nodig en wordt steeds minder waard. Door mijn scepsis hebben we al een paar koopjes gemist, maar nu lag de sloep dan toch in Loosdrecht. We hebben hem Sea Ya gedoopt, lekker Ausralisch en Sea in plaats van See. Democratisch door mijn oudste zoon doorgedrukt die naam.

Vrijdag te waterlating, geen champagne, wel blikjes cola en witte wijn. Zaterdag de eerste tocht en zondag de tweede. Het was fantastisch. De kinderen speelden aan boord, J. vond het sturen geweldig, Loosdrecht, de rivier De Vecht en de trekgaten zo mooi dat je je afvraagt of je wel in de Randstad bent en het zonnetje liet mij wegdromen in heerlijke gedachten. Daar gaat u nog veel over horen, in mijn blog en ooit in een boek, over wat ik op die sloep allemaal bedenk. Zo bedacht ik al dat het erg leuk kan zijn om je geld ongegeneerd aan iets onverstandigs uit te geven.

Sea Ya, ik wens u een behouden vaart.

Je maakt wat mee

K. onze halfinwonende buurjongen komt met veel bombarie binnen. Hij komt altijd met veel bombarie binnen en dat is heel prettig. We hebben ook een buurmeisje en die sluipt naar binnen, dat is pas vervelend. Laatst was ik met een klant aan het bellen, onze eigen kinderen waren weg en ik wilde de man net uitleggen waarom ik belachelijke bedragen vraag voor dingen die anderen als vriendendienst verrichten. Dat is namenljk omdat ik in een huis woon waar je een eigen werkkamer in moet hebben om je klant te vertellen dat je belachelijke bedragen vraagt voor wat feitelijk een vriendendienst is. Best een lastig verhaal dus, koppie erbij houden en ik was blij dat ik rustig zat, staat dat kind opeens in mijn werkkamer.

Nee, dan K., die kun je niet missen en dat doen we dus nooit. J. zijn vriend en mijn zoon schreeuwt hard over het doelpunt dat hij deze morgen gemaakt heeft en dat hij nu topscorer van zijn team is (ze verloren overigens met 6-1 ...).
'heb jij nog gevoetbald vandaag?' vraag ik aan K. en hij wordt stil.
'Hij heeft met vijf nul verloren pap' gilt J. 'Van een meisjesteam nog wel!'. Fijngevoeligheid is op die leeftijd te veel gevraagd. K's stilzwijgen is pijnlijk, maar dan begint hij te lachen.

'Weet je wat er gebeurde?' zegt hij 'Toen we de vijfde goal tegenkregen riep onze coach: 'Kom op jongens, voetballen! Jullie zijn toch geen meisjes!' En toen werden al die meiden van de tegenstander hartstikke boos op hem. K. lacht en iedereen in ons huis lacht mee. Ben ik de enige die zich er over verbaast dat een coach van een voetbalteam als aanwijzing roept: voetballen! Wat dacht ie dan dat ze aan het doen waren?

Je maakt wat mee op zo'n zaterdag.

Een gedichtje ter afsluiting van mijn Stop Wilders Week

Er was eens ... een draak
Deze draak, iedereen mag het weten,
had een dure smaak
niet te betalen, al dat vreten!

Per dag veertien hele kazen,
zestien vaten bier
en om na het eten wat uit te blazen
een sigaartje of vier

Het werd tijd om te besparen
men ging er aan failliet!
God zal ons bewaren
zo veel eten is er op de hele wereld niet

'Zeg draak' werd er aan hem voorgesteld
'Wilt u misschien op dieet?
U heeft alweer al die kazen besteld
Niet normaal wat u allemaal vreet'.

'Mijn honger is voor altijd geblust'
zo sprak de vreselijke draak
'als ik door een meisje wordt gekust
maar o jee, ik val bij geen enkele in de smaak'

'Wij weten wel iemand' zeiden de mensen
een meisje van karnaval en retteketet
Zij heeft niet al te veel wensen
en wil vast wel met een draak naar bed'

Het meisje vond het een goed idee,
'een draak is weer eens wat milders'

zei ze met zachte G
'ik ben namenlijk de dochter van Geert Wilders'

Ze werd gepresenteerd aan de draak
maar bleek helaas niet zijn smaak
De draak zei: 'Het vreten van tien karrevrachten per dag is een naar toekomstkader,
maar nog altijd beter dan Geert Wilders als schoonvader!'