Gevalletje dode goudvis

'Pap, het gaat niet goed met Polly'

Als een huisdier doodgaat worden je opvoedkundige krachten pas echt aangesproken. Een kinderziel kan onherstelbaar beschadigd worden als je het rouwproces verkeerd aanvliegt. Ik zie de tranen biggelen op haar wangen. Laten we het wel in het juiste perspectief zien: Polly is een goudvis, of eigenlijk was een goudvis. Hij ligt op zijn rug en hapt naar adem. Op zijn ruggetje liggen enkele korreltjes goudvissenvoer die mijn dochter hem als troost toegestrooid heeft.

'Het is rot, maar hij is wel heel oud geworden' zeg ik en ze huilt. Het gaat dus om een goudvis, ik knuffel haar en probeer niet te lachen, dat zou echt verschrikkelijk zijn.

'Mag ik mijn boterham eten bij Polly?' vraagt ze.

Ik denk na. Het valt niet mee, ouder zijn, al die beslissingen en wie helpt je erbij? Ik krijg een beeld van een huilend meisje dat naar een lelijke (sorry Polly) stervende goudvis kijkt met een boterham met pindakaas in haar hand.
'Nee, lieverd, laat Polly maar even. Misschien is ze straks wel beter en was even je handen'.

'Ze is niet straks weer beter, leugenaar'. Ze huilt nu hardop en terecht, ik loog. Dom, zeggen alle ouders en alle opvoeders en toch doe ik het, dom.

Na het eten wordt ritueel afscheid genomen van Polly. Op een bedje van wc-papier kolkt ze het riool in. Dochterlief is inmiddels wat bedaard, maar met een sip gezicht loopt ze de deur uit.

'Als ze vragen waarom ik verdrietig ben en ik zeg dat mijn goudvis dood is, dan lacht iedereen me uit' zegt ze. Dat denk ik ook, maar een oplossing weet ik niet. Ik ben overvraagd, ook aan mijn pedagogische kwaliteiten komt een eind. Bovendien moet ik nog een goudvissenkom poetsen.

'Ga maar lekker naar school' zeg ik en ze stapt op haar fiets. Als er een buurmeisje langsfietst lacht ze alweer.

Een advies aan de rechter die over het lot van Laura Dekker beslist

Vandaag beslist de rechter of Laura Dekker solo rond de wereld mag zeilen. De kans is aanwezig dat de rechter, waarschijnlijk een zwaarbelast man met weinig tijd voor verpozing, mijn blog leest. Die staat namenlijk garant voor een snelle, efficiente en (hopelijk) amusante blik op het alledaagse, iets waar rechters dol op zijn. (mijn buurman is rechter, vandaar dat ik mezelf expert mag noemen).

Edelachtbare: doen! Gewoon wegsturen dat kind. Laat even controleren of het meisje geslaagd is voor haar zwemdiploma's, een tweetal tandenborstels bij zich heeft (voor het geval ze er eentje kwijtraakt) en zwaai haar met gerust gemoed uit. U vindt in de wet of in vergelijkbare zaken vast wel ergens een rechtvaardiging voor uw besluit. Voor het geval u nog heel even heeft, ik weet dat u druk druk druk bent, hierbij de motivatie voor mijn advies:

Zelf ben ik ervaringsexpert. Onze oudste is (bijna) 13 en sinds deze week leerling van een middelbare school. In deze eerste week is hij kwijt: een wiskundeboek, een trui en een fietssleutel. In een week. Ook was hij een keer te laat bij zijn afspraak om samen met een vriendje te fietsen. Maar dat kwam omdat wij zijn brood te laat hadden gesmeerd, zijn veters niet hadden gestrikt, hem te laat uit bed hadden geschopt of zijn tas niet hadden ingepakt, ik ben even vergeten wat het precies was.

Edelachtbare, als u Laura Dekker rond de wereld stuurt, dan zal op de kade van Hoek van Holland vlak voor vertrek een klein blond jongetje aanmonsteren, rugzakje open zodat alles eruitvalt en twee verschillend gekleurde sokken aan zijn ongewassen voeten. Wij sturen hem met alle vertrouwen mee met Laura Dekker op wereldreis. Ik weet niet wat haar ouders gedaan hebben met haar, maar het is zoveel beter dan hoe wij het aangepakt hebben dat de jaloezie mij soms te veel wordt. Ik hoop dat haar zelfstandigheid besmettelijk is en wij over een jaar uit de zorgen zijn. En een zeilende schoondochter, ja dat lijkt me ook wel wat.

Dus edelachtbare, in het belang van een gezin in wanhoop, neem vandaag het juiste besluit!!

Nog meer dood

'Of ik nog foto's of anekdotes van T. heb?' vraagt C. mij over de mail.
T. is twee maanden geleden overleden. Ik fietste af en toe op zondag met hem door het bos of over de Utrechtse heuvelrug, samen met een stuk of vijftien andere mannen. Ik wist vrij veel van T., want wij hielden onszelf altijd lekker uit de wind achter in het groepje. Wie geen conditie heeft moet slim zijn. Ik wist zijn hartslag op het rechte stuk, bergop, na een uur, voor en na de koffie etc. Ik wist van zijn spierpijn als hij gerend in plaats van gefietst had, ik wist van de vreemd korte benen waardoor zijn fiets een aparte afstelling had, ik wist van zijn gigantisch grote longen, waardoor hij mij na een paar uur fietsen ondanks het leeftijdverschil zijn achterband liet zien (merk Vredestein).
'Ik zal blij zijn als ik jouw leeftijd heb en nog zo kan fietsen' zei ik tegen hem.
'Ik zal blij zijn als ik dan nog mee kan' zei hij. Nee dus. Ik wist ook van zijn koppijnen en dat ze niks konden vinden. Toen vonden ze toch iets, een hersentumor, een maand later was hij dood.

De begrafenis dan. T. was vroeger hippie geweest met lange haren en bloemenshirt. Wist ik niet. Hij was gepromoveerd psycholoog, iets met kinderpsychologie. Wist ik niet. Hij had een zoon die erg veel op hem leek. Wist ik niet. Een begrafenis is een intiemere terugblik op je leven dan je tijdens je leven ooit is overkomen. T. deugde helemaal en ik had eens wat langer met hem moeten kletsen. Dat wist ik eigenlijk wel.

En nu verzamelt C. voor zijn lieve vrouw foto's en anekdotes. Ik stuur mijn blog in.

Albert Verlinde is homo!

Kent u Albert Verlinde? Zo nee, koop een TV en zet hem op een willekeurig net. Binnen een uur komt hij een keer langs, als musicalbobo, society-journalist, BN-er uit de categorie algemeen of zoals gisteravond als gast in een praatprogramma.

Hij vertelde hoe hij lang geleden aan zijn ouders vertelde dat hij homo was. Erg lief van hem dat hij had gepland om tijdens zijn coming out zijn ouders gerust te stellen dat hij geen rose tuinbroek zou gaan dragen. Hij had er erg mee gezeten, jong Albertje en het viel mee. 'Het is jouw leven' zei zijn vader. Verstandige man en trouwens wat kon hij zeggen? De dag erna ging hij shoppen met zijn moeder voor een rose pak, voor de rose zaterdag in zijn stad.

Waar is de tijd gebleven dat ouders van schaamte de straat niet meer opdurfde, Pa zijn zoon niet meer wilde knuffelen en er pilletjes van kwakzalvers door het eten van zoonlief geprakt werden om hem van zijn ziekte te genezen? Die tijd ligt achter ons en is daar wat aan te doen? Jazeker, switch naar Net5, Pride and Prejudice, gekostumeerde Engelse (hetero~)antiek uit vervlogen tijden. Ik vlucht in het romantische verleden, het heden is niet meer spannend. Zucht...

Een snoeshaan, een echte.

Juf E. - blond of geblondeerd, zomerjurkje, lacht altijd - legt ons uit dat de juffen en de meesters nog steeds met U aangesproken worden op deze school en dat er des ochtends na het binnentreden van het lokaal verwacht wordt dat de juf of de meester een hand krijgt. Op 'hè?' wordt niet gereageerd, ons kroost wordt geacht 'Wat zegt u?' te formuleren. Ik luister met veel plezier en constateer met blij gemoed dat ik mijn kinderen niet hoef op te voeden, dat snacken ze gewoon tussen de schrijf- en rekenlessen mee.

'Hoe zit dat met de Mexicaanse griep?' vraagt een vader. Ik weet dat hij iets is dat eindigt op ~oog, maar ik ben vergeten wat. Hij is iemand die je wel zou mogen omschrijven als een 'snoeshaan'. Hij noemt melk en suiker steevast 'koffieverdunners' en bij het voorstellen zei hij niet: 'ik heet Jan' (zo heet hij niet, maar voor het voorbeeld) maar: 'wil je me spreken, roep dan Jan'. Dan ben je toch een snoeshaan, of niet?

'Hoe bedoelt u?' vraagt Juf E. op haar allercharmantst. Vorig jaar tijdens het eindfeest van groep acht wilde onze zoon niet met zijn moeder dansen, maar wel met juf E. Ik zie opeens waarom.

'Nou' zegt hij. 'Met dat handen geven, de Mexicaanse griep, precies wat ik zeg. Kijk, ik verwacht van de school dat ze daar wat aan doen. Zelf zit ik al een half jaar preventief thuis' en dan begint hij te lachen, het lijkt op hinneken en hij rammelt er ook nog met zijn sleutels bij.

'Lachen hè?' zegt hij tegen zijn buurman. Snoeshaan toch? Ik ben blij dat niet iedereen in het Gooi is opgevoed.

Deja Poetskatoen - de vak- en de buurman gebruiken het

Buurman is dood. Toen ik de grijsgerande enveloppe in de vakantiepost zag wist ik het. A. - soort van medisch geschoold - had het al voorspeld: het kon wel eens snel gaan. Dat was een paar weken geleden toen hij vertelde over het voortdurend weghalen van vocht achter zijn longen.

Vorig jaar wist hij al dat de kanker hem zou vellen. Hij hoopte de kerst te halen, dus zijn bonustijd is lang geweest. Ik en een andere 40-er (onze buurt bestaat uit oude van dagen en veertigers met gezinnen, vreemde combinatie maar het is hier heel gewoon. Je verhuist pas als je kinderen het huis uitgaan of als je in je kist ligt. Je erven verkopen vervolgens je huis dan weer aan 40-ers) luisterden tijdens de zomerbarbecue beleefd naar de stervende. Waarom laat je een stervende netjes uitspreken? Moet je eerst doodgaan voor je respect van de jeugd krijgt?

'Ik geniet nog erg van lezen' zei hij tegen ons 'de verhalen van Victor van Vriesland, heerlijk'

'Daar ken ik nog een versje over' zei ik en ik kon wel op mijn tong bijten. Nu moest ik het zeggen en na enig aandringen deed ik dat ook.

'Stik' zei ik 'Stik, zei de pik van Vic van Vriesland en ging van de naai- in de piesstand'

Buurman, altijd in pak met stropdas, keurige, trotse man van de oude stempel keek me een seconde aan en begon zo hard te lachen dat het de hele straat opviel. Zijn vrouw keek me even aan en gaf me een knipoog.

Een paar dagen later stond hij aan de deur. Of onze kinderen zijn tafeltennistafel wilde hebben. Hij vroeg het in het bijzijn van onze oudste.

'Jaaa' riep deze.

'Ik wil er wel voor betalen' zei ik en dat mocht.

'Het is een echte Cor-Du-Buy wedstrijdtafel' zei hij 'En de batjes zijn driedubbel gelijmd.' Hij haalde een roodgekleurde uit de doos. 'Met deze ben ik nog tweede van het district geworden, lang geleden.' Hoorde ik een traan in zijn stem? Hij schraapte zijn keel.

Hij had er ook een doosje bij (zie foto). Ongeveer 40 jaar hebben zijn batjes, het netje en de balletjes in dit doosje gezeten. Wat vindt u van de tekst: 'De vakman gebruikt het' ?.

'Kijk toch hoe zuinig de buurman geweest is' zei ik tegen mijn kinderen, die het presteren om elk stuk speelgoed, als onbreekbaar verkocht, binnen mum van tijd toch uit elkaar te krijgen.

Heerlijk weer vandaag, de kinderen spelen buiten, ze proberen zo hard mogelijk te smashen en regelmatig stuitert de ping-pong tafel op zijn poten. Aan de overkant van de straat rouwt een weduwe, zou ze het kunnen horen? Dag buurman.

Onderliggend lijden

Nou, mooi is dat. Komt straks die griep, ben ik een van de sukkels die er aan gaat. Wil een van jullie dit boven mijn open graf voorlezen? Dat ze niet denken dat ik het zelf niet doorhad. Ik noem even de volgende feiten:

1 - Ik pik elk griepje op. Dat heeft weinig te maken met jonge kinderen in mijn huis, dat heb ik gewoon altijd gehad.
2 - De Mexicaanse griep gaat een op de vier Nederlanders ziek maken.
3 - Slechts weinigen gaan er aan dood.

Er werd vanmiddag melding gemaakt van de tweede dode door Mexicaanse griep. Gecondoleerd overigens aan de familie, mochten ze meelezen. Ik hoorde het op de radio, een man van middelbare leeftijd. Net als bij de eerste patient was hier sprake van iemand met 'onderliggend lijden'. Mijn mond werd droog en ik voelde een migraine-aanval opkomen, 'onderliggend lijden'. Het was alsof ik opeens, na jarenlang zeuren tegen familieleden en vrienden (de paar die ik over heb), dokters en collega's, de juiste diagnose hoorde: onderliggend lijden. Ik krijg te weinig aandacht, ben altijd ziek en vind dat alles mislukt. Onderliggend lijden dus en het ergste is, er zijn geen pilletjes tegen onderliggend lijden, anders dan verslavende drugs die alleen op recept, in het centrum van Amsterdam of op houseparty's te krijgen zijn.

Nou, adieu dan maar.

Circus Renz op Ameland

Op niemands verzoek een verslag over mijn belevenissen als assistent clown in het circus te Ameland.

Het Circus heette Renz. Ik kende ooit iemand met een hele dikke buik die Renz met zijn achternaam heette en leraar was op een HTS. Hij gaf werktuigbouw, maar dat doet er niet toe. Door iedereen werd hij de circusdirecteur genoemd, ook door mij. Pas bij het zien van de naam van het circus op Ameland begreep ik waarom.

Alle artiesten in dit circus hadden de achternaam Renz, niet alleen de Directeur. Er was trapeze-artieste Mariska Renz, olifantentemmer Oscar Renz en natuurlijk clown Otto Renz. Otto wilde een geheimzinnige goocheltruck doen en moest daarvoor zijn bolhoed afzetten. Dit ging met veel hilariteit gepaard en het werd nog leuker toen hij een sterke man uit het publiek haalde, want dat was ik. Mijn kinderen gilden en mijn vrouw hield zich gedeisd, in de vrees dat ze ook mee naar voren moest.

In de piste aangekomen moest ik mijn mouw opstropen, mijn spierballen laten zien en na goedkeuring van mijn kracht door de clown moest ik mijn hand uitsteken. Tot hilariteit van iedereen hing de clown zijn jas en bolhoed aan mijn hand zodat hij zijn handen vrij had voor zijn kunsten. 'Goed gedaan, het publiek vond je geweldig' zei hij na het applaus tegen mij. Ik wed dat hij dat tegen al zijn assistenten zegt. Hij had een Fries accent, waardoor ik me opeens realiseerde dat hij misschien helemaal geen Renz telg was, maar gewoon een uitzendkracht ofzo. Of een andere sterke man uit het publiek. Of een grappige.

Echt een aanrader zo'n circus en komen ze bij u in de buurt, dan adviseer ik: ga achteraan zitten!

Lunch

Ik ken hem niet, maar in de vijf minuten dat we hier zitten heeft hij me toevertouwd dat hij ondanks de crisis een bonus heeft gekregen ter hoogte van een ander zijn jaarsalaris, dat de leasetermijn van zijn BMW over drie maanden afloopt en hij nu in een hogere categorie mag leasen en dat hij een zeiljacht heeft waarvan de havenmeester zei dat hij nu in de grootste box moest. Het zijn feitelijke mededelingen, hij hoeft er niets mee te bedoelen. Hij antwoordt gewoon op mijn vraag hoe de zaken gaan. Had ik hier maar niet moeten gaan zitten.

Ben je allergisch voor mensen met eigenschappen die je van jezelf herkent maar onderdrukt? Ik krijg ook kromme tenen van Patty Brard. Misschien heb ik meer overeenkomsten met Patty en met hem dan ik zelf zou willen. En dan, moet ik me daar dan voor schamen?

Mischien moet het er gewoon eens uit, zoals je vroeger als je een korstje op je knie had gewoon moest krabben, ook al ging het dan opnieuw bloeden. Ik denk dat ik anoniem in een restaurant ga zitten, tegenover een willekeurig iemand ga opscheppen en als hij een grap vertelt ga ik gillen in plaats van lachen en daarna ga ik huilen en vervolgens vraag ik of hij een klisma wil, want dat ruimt zo lekker op.

Gelukkig niet op mijn stropdas gemorst.