Help, ik ben een vrouw.

Boy George kwam erachter toen hij verliefd werd op een man terwijl hij geen homoseksueel was, hij was dus een vrouw. Bij mij heeft het langer geduurd. Een echte macho ben ik nooit geweest: ik houd niet van auto's, drink liever wijn dan bier, lees boeken, vindt het belangrijk om ruzies uit te praten en ik lees psychologie magazine. Anderzijds, ik kijk graag voetbal. Opgeteld zijn dat toch genoeg signalen waardoor ik er al veel eerder achter had kunnen komen dat ik eigenlijk een vrouw ben, van binnen dan, van buiten zit ik strak in mijn vel en moet ik me gewoon elke dag scheren.

Een bericht dat in Nederland veel te weinig aandacht gekregen heeft, onze journalisten nemen gewoon de ANP berichten over en de rest van de dag vergaderen ze, is het bericht dat vrouwen meer spijt hebben van tattoo's dan mannen. Ik las het en toen wist ik het zeker, ik ben eigenlijk een vrouw. Ik heb geen enkele tattoo, maar stel, ik zou een tattoo hebben dan zou ik daar namenlijk ook spijt van hebben. Tenzij ik een tattoo zou hebben van de Hell's Angels dat ik een moord heb gepleegd in bijzijn van andere Angels, dat zou ik wel een coole tattoo vinden, maar ik heb het ontwerp niet. Maar van alle andere tattoo's zou ik zeker spijt hebben. Ook herken ik me helemaal in de drie belangrijkste redenen die vrouwen in het onderzoek opgeven.

1 - De mode is veranderd en nu is opeens de tattoo zichtbaar geworden (naveltruitjes!). Zou ik ook hebben, ja.

2 - De reden voor de tattoo is verdwenen, bijvoorbeeld het is uit met de naamgever van de tattoo en een vriendje zoeken met dezelfde naam is moeilijk, tenzij die Jan of Piet heette, maar wat doe je als je bijv. 'property of Micky J.B. Co.' onder je bikinilijn hebt laten zetten? Juist ja, spijt hebben, zou ik ook hebben, ik kan me er echt helemaal in verplaatsen.

3 - Het past niet meer bij hun vroegere imago. Herken ik helemaal, je groeit op in Adam Noord, je staat elke dag langs het trainingsveld bij Ajax tot je opgepikt wordt door een A-1 jochie die je tattoo zo geil vindt, je wordt snel zwanger, nog voordat hij prof wordt en dan ben je jaren later een Gooische vrouw. Wat heb je dan nog aan een tattoo? Zo invoelbaar voor mij, ik leef helemaal mee.

Het kan dus niet anders dan dat ik eigenlijk een vrouw ben. Geen zorgen, ik ben wel een vrouw, maar ik hou het stil. Deze website ben ik net lekker aan het pluggen en dan moet ik hem zeker omdopen tot schrijfsterworden.blogspot.com. No way, trek zo hard als je wil aan mijn paardestaart, maar de naam van mijn site blijft wat hij is!

Geert, ouwe kompel, in je HOL

Ik begrijp Geert Wilders wel, dat ongenuanceerde. Ik reed laatst door Amsterdam en zag een kale grote neger met veel bling bling in een Mercedes cabrio, de muziek hard en naast hem een veel te zwaar opgemaakte blondine. 'Wat een pooier' zei ik tegen mijn collega. En toen ik vorige week met hemelvaart in de jachthaven voor miljoenen aan bootjes ongebruikt zag liggen zei ik tegen mijn vrouw 'allemaal zwart geld'. En als ik een wijntje of twee teveel op heb dan kan ik pas echt goed ongenuanceerd redeneren. Dan begin ik, als ik nog nuchter ben , met de stelling: 'er staan de laatste tijd meer files' en ik eindig in dronkenschap met 'Wie het meest belasting betaalt moet het eerst doorrijden en als je werkloos bent mag je niet tijdens de spits in de auto en als je niet belangrijk bent en godverdomme mijn weg loopt te versperren dan ga je maar met de trein. En er moet veel meer asfalt komen, bomen planten ze maar waar geen mensen wonen, die klootzakken van de milieuhobby'. Behalve dat ik steeds minder vrienden heb, heeft er verder niemand last van als ik doordraaf.

Geert Wilders echter - u voelt hem aankomen he? - is politicus, die moet zich toch een beetje inhouden zou je zeggen? Maar dat doet hij niet, en ik weet waarom, ik zei al, ik begrijp hem wel, ik als brabander beschouw Geert de Limbo toch een beetje als mijn buurman. Toen ik in Eindhoven woonde en op de HTS zat was het altijd de limbo's tegen de rest. Het knorde daar van de limbo's dat het een lieve lust was en toen heb ik op een gegeven moment, het was laat en ik was weer eens dronken (zie boven) samen met C. en R. het genootschap HOL opgericht. HOL stond voor Hekken Om Limburg. 'Nederland is vol' riepen we en 'Limburgers, blijf waar je bent, wij hebben geen zin in een tsunami van zachte G's en het katholicisme is een achterlijke godsdienst.' Dat werk.

Heeft u Geertje tekeer zien gaan in de tweede kamer? Hij maakt zich boos dat een door de Taliban verkrachte journaliste zich niet boos maakt. Ik pleit voor een heroprichting van genootschap HOL, en nu ga ik voor een landelijke beweging. Ik zoek die pooier uit Amsterdam op, vraag er wat homofiele moslims bij (die hebben zich vast wel ergens georganiseerd) en een paar extreem gewelddadige terroristen, die laatste weet ik niet te zitten, maar dat komt wel goed.

En dan gaan we naar Geert, de waterstofperoxideverkoper in Venlo wijst ons de weg, en dan gaan we Geert een uitgebreide HOL ervaring geven. Wat denkt u dat Geertje dan doet? Ik weet het, want ik begrijp hem. Hij zegt 'he, he, eindelijk, waar bleven jullie nou?' Ik denk dat hij daarna een boek gaat schrijven en daarin bekent dat hij het eindelijk snapt. Dat hij nooit politiek asiel in Nederland krijgt maar in Limburg moet blijven. Gingen de mijnen nou weer open? Geert, ouwe kompel, werk aan de winkel jongen, terug in je HOL.

Wat is er leuk aan schrijven?

Wat is er leuk aan schrijven? Heeft u even? Ik kan wel de nadelen snel benoemen. Het is niet nuttig, levert geen geld op, leidt af, kost tijd, energie en inkt, of in mijn geval megabytes en je hebt geen idee voor wie je het doet. Een blik op de statistiekmeter leert dat er enkele tientallen volgers van mijn blog zijn en er op sommige dagen, met name via good old google, wat los bezoek bijkomt. Dus ik doe het voor mezelf. En voor jou, als je dit leest. Lezen is namenlijk veel leuker dan schrijven. Waarom? Een lezer heeft geen idee waar hij mee naar toe genomen wordt, hij gaat op avontuur, droomt mee met een ander en geeft zich over. Een schrijver moet wel enig idee hebben, anders loopt het giga mis.

En een blogger? Heeft die enig idee waar zijn verhaal naar toe gaat voordat hij begint? Ik ken niet zo heel veel bloggers die net zo veel flauwekul aan het internet toevertrouwen als ikzelf, ik spreek dus voor mezelf. Ik kan het alleen mezelf vragen. n=1, voor de wat meer wetenschappelijk onderlegden onder u. (ik kom uit een familie waar je pas hardop mag praten als je een doctorsbul hebt. Ik als HBO'er moet schreeuwen om gehoord te worden. Of bloggen trouwens nu ik er over nadenk).

Mijn eigen ervaring dus. Ik heb geen idee waar mijn gedachten heengaan voordat ik ga bloggen. Bij mijn boek kom ik daar niet mee weg, bij het bloggen wel. Daar draai ik aan het eind van het stukje een ringetje richting het begin en hopselakidee, rond is het verhaaltje. Duurt een paar minuten. Des avonds nalezen en hopselakidee (dat woord heb ik vandaag ontdekt) het staat erop. Vandaag las ik mijn blogs van februari en maart door (inderdaad, business is flauw tot zeer flauw momenteel) en ik dacht, wat een flauwekul, waar haalt hij het vandaan? En dat is dus het leuken van schrijven, je vangt gedachten om later dezelfde droom opnieuw te dromen. Ooit wakker geworden met het idee dat je je droom opnieuw wil doen, maar na een paar seconden is hij vervlogen? Ga schrijven, of nee beter, ga bloggen!

Peter la S.- we wachten wel op het boek

Stel, je wordt misdadiger - niet dat je daar voor kiest, zoiets overkomt je na een ongelukkige jeugd en diverse tegenslagen waardoor je even geen andere uitweg ziet - en je loopt tegen de lamp, dan kom je in de krant. Om dan je privacy te beschermen wordt je achternaam veranderd, je houdt nog maar een letter over en daarachter een ferme punt. Zo blijf je onbekend. Tot je promoveert naar de buitencategorie, dan ben je zo bekend dat het verbasteren van je achternaam geen zin meer heeft. De bekende ontvoerder en afperser Willem H., kennen we die? Dacht het wel ja. En hoe lang duurde het voordat iedereen de echte naam van Volkert van der G. wist?

Nederland is in de ban van Peter la S. Die is begonnen in de buitencategorie, door dat mysterieuze 'la' in zijn achternaam en omdat hij na zijn aanhouding wel gekletst heeft met de politie maar nu in de rechtbank zijn criminele smoeltje dicht houdt. La S. heeft geen volledige achternaam meer nodig. Wat is die jongen uitgekookt! Dit gaat er gebeuren, let maar op: de druk op hem gaat opgevoerd worden, speculaties en complottheorieen vliegen over het internet en heel Nederland wil binnenkort zijn geheimen weten. En dan? Wat verschijnt daar een weekje voor Sint en Kerst? Juist, het boek.

Ik voorspel: over een half jaar verschijnt Peter la S. - wat de rechter niet mocht horen!. 29 euri 95 centen en daarvan verdwijnen er een paar per exemplaar in zijn grijpgrage handjes en een paar in de handen van een medeplichtige ghostwriter, misschien wel Peter R. Wat een te gekke gast die Peter la S.! Van niets op een in de CPNB lijst gaat hij komen, wedden?

Are we human? Or are we dancer?

Ik was ziek en nu ben ik beter, dus geen smoesjes meer, de sportschool in. Daar hebben ze gedurende mijn afwezigheid niet stilgezeten, terwijl ik schrijver aan het worden was en uitziekte, hebben ze de spinfietsen vervangen en er is ook een nieuwe spinningleraar, Kevin genaamd.
'Het verschil tussen mij en een pitbull is dat een pitbull geen killer is en soms loslaat' zegt hij bij aanvang van de les. Ik heb geen idee wat hij ermee bedoelt, maar het klinkt alsof ik een van de ergste sportuurtjes uit mijn carriere ga beleven.

Groot is daarom mijn verbazing als Kevin de Killer een langzaam nummer opzet. 'Are we human or are we dancer?' klinkt er, een tenor begeleid op akoestische gitaar, denk ik, want ik weet niets van muziek. Terwijl we de weerstand van de fiets steeds hoger moeten zetten vraag ik me af of het niet allebei tegelijk kan, zowel human zijn als dancer. Ikzelf ben geen van beiden, dus voor mij geldt die gezongen vraag ook al niet. Het tempo van het lied gaat omhoog, het zweet staat op mijn rug, de dopamine en andere ines die bij sporten vrijkomen stromen op volle snelheid door mijn warme lichaam. En wat is die muziek mooi. De kracht van een boodschap is de inhoud maal de perceptie van de ontvanger, herriner ik mij van een ooit gevolgd college communicatiewetenschap. Ik vraag me af of de muziek echt zo mooi is, of dat mijn geest hoog perceptief is, gezien de natuurlijk aangemaakte drugs in mijn lichaam.
'Vet cool nummer, te gek chill' roept Kevin (hij is nog geen dertig) 'ik kreeg hem gemaild van een maat van me die echt alles van ze heeft'. Hij is de enige van de groep die nog adem heeft.

Er is maar een manier om erachter te komen of dit echt mooie muziek is bedenk ik me als ik, bijna dood, van mijn fiets stap. Ik ga het in nuchtere toestand naluisteren, thuis als alle drugs uit mijn lichaam zijn verdwenen. Ik heb wel eens gehoord dat Lennon en McCartney dat ook deden, als ze af en toe niet stoned waren gingen ze hun verzinsels terugluisteren. Meestal gooiden ze de helft weg. Wordt gezegd dan hè, do not quote me please.

Thuis zoek ik het nummer op google. Het is van The Killers. Leuke naam voor een band. Klinkt alsof ze hem verzonnen hebben toen ze nog schoolband waren en in garages oefenden. Of toen ze op de spinfiets zaten bij Kevin de Killer, dat kan ook. Overigens, blijft een lekker nummer, hard zetten!! Je mag het filmpje van youtube niet overnemen, maakt niet uit, het gaat om de muziek.

Hemelvaartperikelen

'Ik neem ook een hobby dat ik niet aanspreekbaar ben en achter mijn labtop kruip en en dan mag jij in mijn plek hotelmanager spelen' roept A., niet geheel onterecht.

'Hobby!' roep ik, even hard als zij, want je moet nooit de vergissing maken redelijk te blijven als de tegenstander onredelijk wordt. Voor je het weet zit je in de onderhondse rol.

'Dat is geen hobby!' roep ik, op volle sterkte nu 'binnenkort wonen we in een kasteel dankzij mijn bestseller. Als je niet uitkijkt ga ik alleen'. Oeps, die laatste was over de heuvel, te laat, gezegd is gezegd.

'Je komt nu achter die k..labop vandaan of ik sleur je erachter vandaan'. A. zou het slecht doen in vredesmissies. Ze dreigt al met geweld als er nog niets aan de hand is. Het wordt nu buigen of barsten, achter de labtop weg of ...

Mijn blog is kort deze maandag. Ook heb ik niet kunnen controleren op speelfouten.

Wat vinden we van ik?

Lees het volgende...

‘Hij doet het niet’ zei ik.
De conciërge zette zijn wijsvinger op de krant, draaide zijn hoofd in mijn richting en vroeg ‘Hoezo, hij doet het niet?’.
‘Er komt geen koffie uit’ zei ik ‘zijn er nog meer dingen die een koffie-automaat niet zou kunnen doen?’
‘Vreemd’ zei de conciërge. Hij pakte een potlood, zette een streep onder het woord waar hij zijn wijsvinger op had geplant en stond op. ‘Afgang Ajax, titel verspeeld!’ stond er in grote letters boven het artikel dat hij las. Met een sleuteltje opende hij een kastje waar hij een ander sleuteltje uithaalde en liep naar me toe. Ik deed een stapje achteruit zodat de bierlucht die om me heen hing niet te veel op zou vallen.
De conciërge deed de deur van de koffie-automaat open, controleerde of er nog bekertjes in zaten en vroeg ‘Welke heb jij?’.
‘Nummer 27, dubbele espresso met extra suiker’ antwoordde ik.
‘Oh ja, dat was jij, dat is al de tweede keer deze maand’ antwoordde de conciërge. ‘Wat doe jij met die automaat? Stop je er wel geld in?’
Het plastic bekertje stond heel even schuin tegen het glimmende opvangrandje en ging recht staan toen er stomend hete koffie in dreutelde.
‘Geen idee’ zei ik. ‘Ellende hè met Ajax?’
‘En dat moet dan Minister ofzo worden?’ zei de conciërge weer. ‘Je stinkt naar de drank, je bent te beroerd om een kwartje voor de koffie mee te nemen en je houdt een kleine man zoals ik zonder enige schaamte voor de gek.’
‘Minister?’ antwoordde ik ‘Ik moet er niet aan denken. Ik ga het zakenleven in. Ik droom ervan om zoveel kwartjes te hebben dat ik ze mijn leven lang niet op kan maken. Misschien koop ik dan wel een koffiebranderij. Als ik mijn eigen skybox bij Ajax heb, nodig ik je een keer uit. Tenzij je zo humeurig blijft kijken want in mijn box moet wel gelachen worden’.
‘Het is goed met jou’ zei de conciërge ‘de volgende keer trap ik er niet meer in’
‘Hoeft ook niet’ zei ik. ‘Nog even en je bent van me verlost. Volgende week haal ik mijn propedeuse. De groeten’

... en vertel me wat je van de 'ik' vind, drie steekwoorden graag.

Onder de inzenders wordt een snoepzakje verloot.

Het was in die dagen ...

... dat Jezus aan het kruis hing. Het is vandaag Hemelvaart en ik ken een verhaal dat maar weinigen kennen over deze periode. Daar zit geen Dan Brown complot achter, nee, het wordt gewoon maar zelden doorverteld, omdat het een beetje genant is voor de Heer zelf. En voor iedereen die in Hem gelooft. Gelooft u dat Jezus dood ging en uit het graf herrees? Stop dan nu met lezen. Kom wel vaak terug, ik ben dol op goedgelovige lezers en sprookjes vertellen is mijn hobby, we worden vast vrienden.

Het was dus in die dagen dat Jezus aan het kruis hing en Petrus, trouwe Petrus bezocht hem daar. Petrus wilde Jezus verzorgen en hem helpen, maar hij werd door de romeinen op afstand gehouden. Toen hoorde Petrus dat Jezus hem riep en zijn hart maakt een sprongetje, hup. De laatste woorden van Jezus, die moest hij horen. Hij liep op het kruis af, maar de romeinen versperden zijn weg.

'Wat is er heer?' riep Petrus voor de eerste maal.

'Petrus, treed nader' antwoordde Jezus.

Petrus deed een enkele stap verder en kreeg een zwaard van een romein in zijn buik. Die romeinen waren licht ontvlambaar en toverdrank, gelijk de Galliers, had Petrus niet. Kan ook niet, de Galliers, dat waren heidenen en toverdrank, dat is bijgeloof.

'Wat is er heer?' riep Petrus voor de tweede maal, het bloed spoot inmiddels uit zijn buik.

'Petrus, treed nader' antwoordde Jezus.

Petrus wilde het buitenkansje niet missen om de laatste woorden van Christus op aarde te horen. Als hij daar later een boek over zou schrijven (hij wilde schrijver worden) kon dat wel eens een bestseller worden. Hij besloot het er op te wagen, nam een aanloop en sprong tegen het kruis. De romeinen renden op hem af en hakten hem de benen af. Zonder benen en bloedend onderaan het kruis zei Petrus voor de derde maal:

'Wat is er heer?'

'Petrus, treed nader' zei Jezus. Jezus was ook wel eens wat langer van stof, maar ja, hij hing al best lang aan dat kruis.

Petrus trok zich met zijn armen, meer dood dan levend op aan het kruis en boven aangekomen vroeg hij, voor de laatste maal. 'Wat is er heer?'

En terwijl de romeinse soldaten al in de armen van die arme Petrus aan het hakken waren zei Jezus met een devote glimlach:

'Petrus, ik kan vanaf hier precies je huis zien!'

Hoera! Ik heb een baas.

Onderstaand stukje over Brusselmans stond ook op de site van de Nightwriters. Ik mag daar 'schaamteloos mijn werk pluggen' en doe dat graag. Maar wel met regels, ik heb daar een baas. Na ruim twaalf jaar zelfstandig ondernemerschap waarin ik mensen aangenomen heb en bijna net zo vaak er weer uitgeknikkert, mensen heb afgeblaft en de hemel in heb geslijmd heb ik eindelijk weer een baas. Hoera, thuis had ik er al een, maar dat is toch anders. Mijn bazin bij Nightwriters is blond, jong en zoent met een jongen die drie-en-een half keer stoerder is dan ik (ongeveer dan). Rastahaar versus kale achterkop, reken zelf maar na.

'Dat boek is al in maart uit. Volgende keer alleen als het boek uit is' mailt ze, wel met een smiley erachter, dat scheelt. 'OK, volgende keer actueler' mail ik braaf terug. Geen gejamaar, ik ben braaf.

Ik vind het fijn om weer een baas te hebben. Ik verheug me op mijn eerste beoordelingsgesprek. Zouden ze bij Nigthwriters bonussen kennen? En kerstpakketten met ragout uit blik?