Oproep

Wat is de definitie van vriendschap? Mijn poging: vriendschap houdt in dat twee mensen elkaar allereerst goed kennen, elkaar vertrouwen en bij elkaar zichzelf kunnen zijn, de maskers mogen af. Sterker nog, je zet geen masker op, je gedraagt je bij een vriend zoals je gevoel dat ingeeft, wars van conventies of van oordelen over je gedrag. Een wind laten bij een vriend? Ja dat kan, net als een compliment geven dat hij 'een lekkere stinkerd' heeft geproduceerd. Een succesje melden en om een complimentje vragen? Ja, kan ook, maar belangrijker nog, als het minder met je gaat moet je bij een vriend om advies of heel concrete hulp kunnen komen. Vriendschap moet ook expliciet uitgesproken zijn, je moet elkaar ooit als vriend hebben benoemd en dat ook niet meer ter discussie stellen. En ten laatste maar niet onbelangrijkste punt, een vriend laat je niet vallen. Nooit.

Beetje lange definitie, weinig empirisch van opzet, maar ik lees hem nog eens door en ik denk dat ik er wel zo'n beetje ben met deze beschrijving. Valt je op dat van een mininale contactfrequentie in mijn definitie geen sprake is? Al zie je iemand jaren niet, dan nog kan een vriendschap in tact blijven.

Iemand die zelfmoord pleegt is definitief geen vriend meer, maar misschien zelfs nooit geweest. Of jij was geen goede vriend, want je had niet door dat die ander toneelspeelde. Hoe dan ook, de vriendschap was er eigenlijk niet. Of hij was er wel, maar wordt zonder opzegtermijn beeindigd, zonder mogelijkheid tot herkansing. Of klopt mijn definitie niet? Ik kom er niet uit, zeer frustrerend.
Het afgelopen jaar heb ik tweemaal meegemaakt dat iemand die ooit voor 100% in bovenstaande definitie van een vriend viel een einde aan zijn leven maakte. Met 2011 voor de deur hierbij een oproep: ben je een vriend van me volgens welke definitie dan ook, sta je met een strop om je nek en op het punt de keukenstoel onder je weg te trappen? Bel me. Het mag midden in de nacht (niet bij voorkeur) en ik neem je niks kwalijk. Maar ik wil dit volgend jaar niet nog eens meemaken.

Deze oproep klinkt bij nalezen zakelijk maar geloof me, het komt voort uit verdriet, woede, wanhoop en bovenal frustratie. Ik weet dat ik (in beide gevallen) veel minder bedonderd ben dan diegenen die echt dicht om de persoon heen stonden, maar ik wil hier oprecht een, al is het maar klein, steentje bijdragen aan de overtuiging bij iedereen dat ook geestesziekten eindig zijn en dat er licht is als je denkt volledig in het donker te leven. Oproep geldt ook voor vage kennissen, trouwens voor iedereen.

al dat geblog

Als je veel schrijft ben je ijdel. Harry Mulisch was niet ijdel, die was überijdel, elk bestaand woord dat ik zou gebruiken zou onrecht doen aan de hoeveelheid ijdelheid in het karakter van de man. Ik ontdek dat elke kunstenaar ijdel is, van de karikaturentekenaar die op het Rokin in de zomer voor een tientje een kwartiertje met houtskool in de weer is, tot de best betaalde acteurs, schilders en uiteraard schrijvers. Zeker schrijvers, dat zijn de grootste ijdeltuiten. Ik merk dat ik de laatste tijd terugval in de behoefte om elke dag een gedachte te verwoorden op dit blog. Word ik minder ijdel? Of ben ik uitgeluld? Is mijn midlife crisis voorbij? Ga ik weer volledig terug naar de wereld van het snelle geld en de witte wijn lunches?

Begin van dit jaar schreef ik over een dispuutsgenoot die een einde aan zijn leven maakte. Ik kon er pas wat mee nadat ik exact opschreef wat het met me deed en hoe het voelde. Zonder blog vooraf had ik niet naar de begrafenis gekund.
Vrijdag heb ik weer een begrafenis, weer een zelfdoding en weer een oude vriend. Hij was een geniaal mens, ik heb nog nooit iemand gekend die zo belezen en tegelijk zo humoristisch als ongekend adrem was. Die durfde te confronteren, ten koste van alles. Met oud en nieuw liet hij bijna bij zijn kind van 9 een sigaret roken, omdat de daaropvolgende misselijkheid de ultieme leerervaring zou zijn. Ok, ik zei bijna. En we waren dronken.
Gaat dit blog nou over mij, of over hem? Was hij maar wat ijdeler geweest, volgens mij is ijdelheid de redding van je ziel. Wie nog wil scheppen en wie nog wil vermaken, die wil gezien worden door anderen. Die heeft bewijsdrang, is ijdel, pakt door en stopt niet.
Ik las zijn boeken, ik bewonderde hem. Mijn verstand, maar ook mijn hart staan stil. Mijn conclusie: ik zal weer wat vaker bloggen. Adieu Rolph.

Een rapportcijfer

Opeens wordt mij gevraagd het leven een rapportcijfer te geven. Een veel intiemere vraag dan dat kun je iemand niet stellen en degene die er een workshop mee opent en met deze vraag aftrapt om zijn toehoorders een beetje interactief te krijgen zou van mij geen antwoord krijgen. Maar degene die het me vroeg heeft daar wel alle recht toe en ik zal mijn rapportcijfer ook delen met het publiek op mijn blog. Die kennen mij beter kennen dan wie ook.

Welnu, ik splits het cijfer op in onderdelen en kom dan met een eindcijfer.
Allereerst eten en drinken, dat geef ik een tien. Slechts zelden is het bedorven, slechts zelden wordt het zo laat opgedient dat ik te veel honger heb om er echt van te genieten en slechts zelden is het anders dan de dag er voor, iets waar ik een hekel aan heb. Een keer in mijn leven ben ik van eten verandert, het beviel maar matig.
Dan mijn huisgenoten. Die geef ik een acht, geen tien, omdat ze me soms wakker maken of opsluiten en daar ben ik niet van gedient.
Dan andere beesten. Een zes. Maak het gemiddelde een acht.
Ik licht het toe. Eerst gaf ik andere beesten een 10, maar na vandaag is daar een slechte ervaring bijgekomen, kijkt u maar.

En de wereld? Er gebeurde niets met de wereld.

... hierboven: een triceptie met hulpmiddelen, met uitsluitend lineaal en passer is dit 'aantoonbaar' onoplosbaar. Ga niet bedenken hoe wiskundigen weten dat een probleem aantoonbaar niet op te lossen is. Sonde van uw tijd ...

Ik heb bijna een week niet geblogd. Terwijl er genoeg voorvallen zijn voorgevallen, want dan doen voorvallen, ze vallen voor, je kan ze niet opzoeken, dan ga je erop af en dan is het strict genomen geen voorval vind ik. Nee, ze vallen voor: voor je voeten, je wielen of in je hoofd. En wel in de volgende vormen:

- Een buitengewone fietsprestatie: afgelopen zondag had Gooische fietsclub Venga Venga haar openingsmarathon van het All Terain Bike (ATB) seizoen, met een opmerkelijk knappe, zonder doping uitgevoerde opvallend sterke prestatie van deze blogger. Ik had een leuke gedachte over de relatie tussen lichaam en geest kunnen schrijven.
- Een bazinnetje van een makker van onze hond heeft het tijdens de puppycursus steeds over haar partner. Wij zagen al voordat ze een woord had gezegd dat ze een pot was, wat is dat toch voor krampachtig gedoe?Ik had een lans kunnen breken voor meer vrijheid over het uiten van sexuele voorkeuren, waarbij ik de aftrap had gegeven door te bekennen dat ik geil word van de geur van verse sneeuw op een gletsjer of van het geluid van een windloze woestijn.

- Mijn zoon vraagt een ezelsbruggetje om het latijnse woord 'gero'(= dragen) te onthouden. Ik suggereer dat Gero op Giro lijkt en omdat je je Giropas in je portemonnee stopt en je portemonnee in je zak van de spijkerbroek die je 'draagt' is dat makkelijk te onthouden. Hij wijst mijn voorstel af en blijft een kwartier naar een ander ezelsbruggetje zoeken, wat mij weer irrititeert. Ik had een blog over opvoeding en pedagogiek kunnen schrijven.

- Een cassiere bij de Albert Heijn heeft een neuspiercing. Ik had daar wel drie blogs aan kunnen wagen, bijvoorbeeld met de onderzoekssuggestie of er meer zakdoekjes verkocht zouden worden als impulsartikel bij haar kassa.

Maar nee, ik bleef stil. Ben ik getemd? Is de behoefte om te pas en te onpas mijn mening te ventileren verdwenen? Of ben ik er achter dat mijn mening er niet toe doet? Heb ik eindelijk vrede met mijn middelmatige leven en de middelmaat waarmee ik het voer? Ik ben er van overtuigd dat als ik een beroemd schrijver was, of lid van de Quote 500, of juist een schuld had van 100 miljoen bij de bank of als ik met een lineaal en een passer een hoek in drie gelijke delen zou kunnen verdelen (lijkt simpel, maar de geleerden proberen het al sinds Archimedes en het lukt ze maar niet) dan zou men naar me luisteren en hadden er meer protesten geklonken over mijn blogvakantie.

Mijn dilemma: ga ik eerst proberen een geloofwaardig zender te worden, of blijf ik ongevraagd boodschappen de wereld insturen? Gelukkig is het morgen zondag, dat is een dag om te reflecteren, vandaag is het zaterdag, pakjesavond. Gesneden koek zou je zeggen, voor een amateurschrijver en dat klopt. In kleine kring worden mijn gedachten goed ontvangen, mijn moeder vindt mijn stukjes 'erg geestig, zo gelachen weer'. Maat wat heb ik eraan? Wat heeft de wereld eraan? Een week niet geblogd en er gebeurde niets met de wereld.

Ik word out, herstel oud.

Als je in goede gezondheid 65 wordt is je levensverwachting 92, of als je vrouw bent zelfs 94. Ga nou niet lopen checken hoe dit is onderzocht, of het klopt, wat er verstaan wordt onder 'gezond' of waarom die dekselse vrouwen er toch weer twee jaar bijkrijgen hoewel ze dankzij de emancipatie ook roken en stressbanen hebben. Zo'n gegeven vang je op in een gesprek - in jouw geval lees je het in een of ander vaag blog - en je onthoudt dat en in een volgende discussie scherm je met deze feiten en zal men je bewonderend aankijken. Achter je rug om wordt bewonderend over je gesproken als erudiet en geinformeerd mens.

92 of 94, dat is echt heel oud. Ik had een tante, die werd 97 en daar werd in de familie over gesproken als een soort wereldwonder. Een aantal andere tantes beweerden dat ze zo oud werd omdat ze non was. Getrouwd met Jezus en die deelt graag wonderen uit aan hen die hem liefhebben. Trouw je met een vleselijk aanwezige, aardse man, dan scheelt dat zomaar 15 jaar of meer.

94, dat betekent dat ik na het verkrijgen van AOW (ik gok dat ik op 70 jarige leeftijd aan de beurt ben) nog 22 jaar door moet. Vandaar dat ik dit weekend een video-editor aanschafte en een nieuwe hobby nam om alvast wat tijd te doden. (zie: lezen is voor ouden van dagen). Als een echte oude van dage heb ik de hele fucking zondagmiddag geprobeerd mijn videoknipseltjes youtube klaar te krijgen. Mensen, ik ben pas 45, hoeveel tijd heb ik nodig als ik 90 ben en de techniek wil bijhouden? Pfff, gelukkig ben ik niet met Maria getrouwd, anders had ik tot mijn 110-e alles moeten bijhouden.

Het is gelukt, bijgaand het leven van een 9-jarige, die een camera bedient alsof het een extra zintuig is. Het filmpje dat zaterdag op dit blog stond dus verwijderd, excuses voor het ongemak, ik ben sclechts amateur.

Lezen is voor oude van dagen

Lezen is voor ouden van dagen. Het was hip in de jaren vijftig, hooguit zestig van de vorige eeuw. De jeugd anno nu, ik kan het weten, filmt iets, zet het meteen op youtube en speelt met de moderne techniek zoals wij vroeger met een balpen een leuk gedichtje schreven.
'Weet je wat mij leuk zou lijken? Als ze douchen naar de meiden kijken!' schreef ik ooit in de kantlijn van mijn schrift. Zou ik anno nu op de middelbare school zitten, dan zou ik een Nerd zijn en een heftige ook nog. Dat wil ik niet, ik ben weliswaar 45, maar jong van geest en volledig in staat mee te doen. Oud? Rot lekker op, je bent zelf oud!. Ik kan het ook, kijk maar naar het filmpje van Lidewij, en let vooral op de aftiteling. Daar sta ik! Mocht mijn carrière als schrijver definitief mislukken, dan kan ik altijd nog naar Hollywood!

Adviesaanvraag

Het betreft een adviesaanvraag die slechts beantwoord kan worden door hondenbezitters in het Gooi of uit een andere nette buurt.

De situatie: Je loopt met je hond een stukje rond. De hond poept en je pakt je meegenomen plastic zakje, stopt je hand erin en raapt de drol op. Vervolgens vouw je het plastic zakje binnenstebuiten om de drol. Je krijgt er zelfs enige handigheid in. De drol voelt aangenaam warm door het zakje heen en stinkt niet. Tot zover geen probleem en geen behoefte aan advies.

Maar dan, het volle zakje. Optie 1 is om het zakje dicht te knopen en in je jaszak te stoppen. Optie 2 is om met het zakje in je hand door te lopen. Aan beide opties zitten voor- en nadelen. Met een zakje poep in je jaszak loop je niet lekker over de hei. De poep koelt af en verandert in ijskoude modder en het zakje is dan wel verkocht als water- en luchtdicht, maar hoe lang geldt zo'n claim? Maar een zakje met poep in je hand houden is dat een fijne optie? De Marlboro man had een hond die naast hem lag als hij, na een dag lang stevig doorcowboyen, een sigaret aanstak met een gloeiend kooltje uit zijn kampvuur. Liep hij ook rond met een boterhamzakje bruine klei? Ik ben bang dat ik mijn lachen niet kan inhouden als ik met een buurtgenoot klets over onze honden en we allebei een zakje hondenpoep in plastic meezeulen, bungelend tussen de vingers. En als je hond al aan het begin van de wandeling poept (wat ik altijd adviseer) dan neem je die poep lang mee. Straks in de winter bevriest een drol en hou je een koude steen in je hand. Stel je stopt die koude harde knikkers in je zak en je vergeet het op te ruimen als je je jas lekker te drogen hangt bij de kachel?

Graag een gedegen, grondig advies. Optie 1 of Optie 2? Of vergeet ik een optie, zoals de Doody Dangler, iemand daar ervaring mee?

Een kleine theorie

... nest wijgers - kruisingen tussen wolven en tijgers - uiterst zeldzaam en helaas onvruchtbare beesten -

Ik vind het vreemd dat wetenschappers zich erover verbazen dat de hersenen van Neanderthalers op de hersenen van onze eigen baby's lijken. Ik lees wel eens wat, hoor wel eens wat en denk wel eens wat na en dan ontwikkel je zo je eigen gedachten over de zin van het leven, over Darwin, over de evolutietheorie en meer van die dingen. Een van mijn - door luiheid en gebrek aan echte inhoud nooit onderzochte - theorieen is dat de evolutie noch schoksgewijs noch gelijkmatig verliep, maar een gevolg is van de kruising tussen dieren. Ooit, we praten hier over luttele jaren na de oersoep, waren er slechts eencellige wezentjes die uit elkaar en uit hetzelfde niets ontsproten. Sex en vermenigvuldigen was er niet bij in die tijd. Die eencelligen vloeiden af en toe samen en er ontstonden ingewikkeldere meercellige organismen, waaronder de moderne huishond. (voor het begrip sla ik een stukje over in de tijd). Maar uiteindelijk komen we allemaal voort uit diezelfde eencellige organismen en zijn we allen gemaakt van dezelfde bouwstoffen. Spontane foutjes in die bouwstoffen stuurden experimentele wezens de wereld in, slechts een zeer klein percentage overleeft. Een klein foutje kan bijvoorbeeld zijn een lilliputter, of een mens met het syndroom van Down, of iemand met een afwijking waardoor hij of zij zich sexueel aangetrokken voelt door andere soorten. Een cheetah met een afwijkend sexgen paart met een hyena met een al even afwijkend gen en voila: het zadelbekdier, de dwergkangaroe of de gnoe ontstaat. Meer recent: de labrador is ontstaan door kruising van een Barbet met een reeds uitgestorven, inferieure hondensoort, luisterend naar de naam 'moddergeval'. De theorie is te lang om in een blog uit te leggen, dat geeft niet, hij is ook nog in ontwikkeling. Ik puzzel nog met name op de vraag welke diersoorten gepaard hebben om de mens te kweken, iemand enig idee?

Gezien deze theorie kunnen die wetenschappers toch niet verbaasd zijn? Die moeten dat toch ook weten? Een tweecellig wezen, enkele seconden na de bevruchting, moet alle fasen van zijn ontwikkeling nog door en ontvouwt zich stap voor stap tot wat hij bedoeld is te zijn, danwel tot een al of niet levensvatbaar verassinkje, maar allemaal opgebouwd uit dezelfde oermaterie.

Ook de huishond. Vandaag zag ik er een die zijn eigen poep op wilde eten. Hij had er zelfs lol in. Die behoefte zou dus ook, diep verborgen, nog in mensen kunnen zitten? En in sommige mensen door een foutje der natuur, actief aanwezig kunnen zijn? Ik word een beetje misselijk, wie eet er nou poep? We zijn toch geen Neanderthalers?

Die eikel interesseert me geen bal

'Nee he, daar loopt ie. Woensdag bij wiskunde ging hij ook al een rij achter me zitten. En toen zei ik tegen Chantal, die dus naast me zat, wat niet eens mag van die eikel van wiskunde, maar hij had het niet door dus deden we het gewoon, maar toen zei ik dus tegen Chantal dat ik niet wist wat een hypothanusius was'
'Een hypothenusam bedoel je? Wist ik ook nooit, tot ik bijles wiskunde had'
'Dus wat doet die eikel, die had dat natuurlijk gehoord, dus hij steekt zijn vinger op en vraagt aan die eikel van wiskunde wat de hypodinges is. Ik schaamde me kapot natuurlijk.'
'Ja natuurlijk. Kijk nou, hij kijkt het hele veld af, hij heeft niet door dat jij in de dug-out zit. Volgens mij heeft hij speciaal op de website gekeken waar jij speelt want C2 hoeft pas over een half uur te verzamelen, ik heb namenlijk even gekeken hoe laat Peter moet hockeyen, niet dat het me een bal interesseert hoor, die eikel. Weet je wat hij op het schoolfeest deed, hij zei tegen Eveline ...'
'Hou je kop! Hij komt eraan, hij loopt gewoon deze kant op, djiezus, wat een trieste sukkel. Wist je dat hij al twee dagen een puist onder zijn kin heeft? Hij kan beter eens in de spiegel kijken, in plaats van de hele dag hyven met die stomme vriendjes van hem. Ik trek een trainingsjack over mijn kop, anders ziet hij me en zegt hij wat'

'Is hij weg?'
'Ja hoor, trek het jack maar van je kop. Hij heeft hier de hele tijd gestaan, zogenaamd een beetje naar het spel kijken. Hihihi ...'
'Shit, ik moet wisselen. Dat wordt helemaal niks vandaag'
'Hoezo, op de training van de week speelde je hartstikke lekker'
'Jawel, maar ik heb het rokje van mijn zusje aan, veel te klein. Ik zie er niet uit. Weet je zeker dat hij weg is? Anders durf ik hem nooit meer aan te kijken'