Ik ben te leen

Uitgeverij Pamac heeft 37 ex. van 'Misdaad in het kort' verkocht aan de Nederlandse bibliotheken. U kunt mij dus lenen. Wel terugbrengen graag. Zonder vetvlekken alstublieft.

Mijn favoriete spijkerbroek bleef achter in de huurauto

Het was mijn maat. Hij was de stripjoint binnengelopen en had een van de latino's neergeschoten en vlak daarna een rookbom afgevuurd die met een harde flits onplofte en de tent direct blauw zette. Wat een vreemde uitdrukking is, want het was witte rook. We maakten gebruik van de verwarring en zaten een minuut later in de auto, richting Key West. Ons eerdere plan was om het huis van Ernest Hemingway te bezoeken. Ik twijfelde, moesten we ons niet melden bij de politie? En mijn geheimzinnige brief?

Opeens viel me op dat we niet meer in de huurauto zaten die we, het leek een eeuwigheid geleden, op het vliegveld hadden gehuurd.

'Wat is dit voor auto?' vroeg ik 'En mijn spullen dan?'

'Dit is de auto van de gangster die we net gedood hebben' zei hij 'en wat zijn nou spullen, als je net de dood recht in het gezicht hebt uitgelachen?'

Op die laatste vraag had ik geen goed antwoord. Ik wilde zeggen dat mijn favoriete spijkerbroek in mijn koffer in de achterbak van die auto lag en het cassettebandje met mooie liedjes dat mijn vriendinnetje voor me had opgenomen zat nog in de autoradio, maar ik zei niets. Mijn maat had gelijk. Hij had al gelijk vanaf het moment dat ik hem had ontmoet, nu een week geleden. Ik was student en had niet veel geld, maar elke maand maakte ik een klein deel van mijn budget vrij om een maandblad te kopen met als titel: 'Het maandblad voor jonge mensen die totaal geen idee hebben wat ze met hun vrije tijd aanmoeten'. Het was een lange titel, inderdaad, maar het blad had dan ook een vrij kleine oplage. Ik denk ongeveer een oplage van twee en het was dus altijd snel uitverkocht. Eigenlijk was er maar één verkooppunt van het blad en dat was de sigarenzaak om de hoek van het studentenhuis waar ik toen woonde. Een week geleden was ik er naar toe gegaan en het was uitverkocht.

'Die jongeman daar heeft de hele oplage van deze maand gekocht' zei het winkelmeisje en ze wees op een man met een hoed, een zelfgerolde sigaret in zijn mond en en een button van Pino, het kuiken van Sesamstraat, op zijn revers.

Die jongeman draaide nu aan het stuur, we namen de afslag bij het Dali museum in St. Petersburg, Florida.

'Waar heb je de brief die Sam je heeft gegeven?' vroeg mijn maat en ik schrok, ik had hem daar nog niets over verteld.

Ze was bang voor blauwe plekken

Blauwe billen, de danseres die uit haar paal viel was bang voor blauwe billen.

'Hier' zei ze tegen mij. 'smeer dit op mijn billen, anders zit ik morgen vol blauwe plekken en dan kan ik niet werken'. Ze gaf me een potje met een witte zalf.

Even dacht ik er over om te weigeren. Ik wist dat je in de USA om het minste of geringste aangeklaagd wordt en stel dat ik haar billen niet goed genoeg zou behandelen en er alsnog blauwe plekken zouden verschijnen, dan kon ik misschien een gepeperde rekening verwachten. Bovendien was mij zojuist, onder geheimzinnge omstandigheden, een brief overhandigd door een man die nog geen minuut later in een auto stapte die direct ontplofte. Ik besloot om extra grondig haar billen in te smeren, zodat ik in ieder geval tijd had om na te denken. Bovendien was het bepaald geen onaangenaam klusje, zeker omdat ik alle dollarbiljetten die uit haar broekje vielen mocht houden. Snel zou de politie hier zijn en als ze aan me zouden vragen of ik iets wist van de ontplofte man,of eigenlijk van de ontplofte auto met een man erin, wat zou ik dan zeggen? Wat stond er in de brief?

Ondertussen ontving ik met veel plezier de complimenten van de danseres over de zorgvuldige wijze waarop haar billen insmeerde. Ik geloof zelfs dat ze een beetje opgewonden raakte, maar dat kon natuurlijk verbeelding zijn. Het was verbeelding, want opeens begon ze hard te gillen. Een neger met een zwart leren jack, onduidelijke tattoo's en, vreemd, een beugel, geflankeerd door twee Latino's, sprak me aan en zei : 'Yo, white boy, what you doin' with my bitch?'

Ik keek de heren eens aan. Alledrie droegen ze zwarte zonnebrillen. Ik bedacht dat ik me hier niet kletsend uit zou kunnen redden en besloot mijn vriendin de danseres lief aan te kijken. Een klik van haar vinger en ik zou deze stripteasebar niet levend verlaten, zo veel was duidelijk.

'Iedereen liep naar buiten vanwege die explosie' zei ze, terwijl ze me recht aankeek. 'Maar hij hield me vast en hij heeft me geslagen op mijn billen, kijk maar' ze liet ons haar billen zien die ondanks mijn gewrijf enkele fraaie bloeduitstortingen lieten zien. Door de vette zalf was het extra goed zichtbaar.

'Is that a fact?' vroeg de neger aan me. Hij maakte niet de indruk op het antwoord te willen wachten. Mijn vriendin, die eigenlijk niet meer mijn vriendin was gezien haar laatste opmerking, pakte haar nagellak. Ze had zich blijkbaar voorgenomen om eens op haar gemakje te kijken hoe ik in elkaar geslagen zou worden.

Toen ging de deur van de kroeg open, een schot klonk en een van de latino's zakte in elkaar. Onder hem een plas bloed.

Pino dus

Bent u wel eens in een Amerikaanse striptease bar geweest? Ik wel. Bent u mijn moeder of heeft u anderszins een hoge dunk van mij, sla dan de blog van vandaag over en lees morgen verder.

Ik was ooit in een Amerikaanse striptease tent. Ik moet het bekennen, want het is nodig om de Pino-connectie duidelijk uit te leggen. Ik was daar samen met een maat, we deden een weekje Florida. De springtime holiday in Daytona zou wereldberoemd zijn en als je jong bent, Amerikaans en wat mee wil maken, dan moet je daar zijn, werd ons gezegd. Het viel zwaar tegen. Er waren wat dronken Amerikaanse studentes die gingen flashen, dat hield in dat als ze dronken waren, dat ze dan hun borsten lieten zien door hun t-shirt op te tillen en luid te gillen. Hun vriendjes riepen dan Yie-haaa en wat een lol. Op een strand in Europa zie je meer en dan hoef je dat gegil niet aan te horen. Dus daar hoef je niet voor naar de US.

Waar je wel voor naar de US gaat, dat zijn de onvolprezen striptease joints. Dat zijn kleine cafe's met harde muziek en vrachtwagenchauffeurs die er ongegeneerd kijken naar meisjes die in hun ondergoed om een paal heen dansen en als je een dollar in de band van hun broekje stopt blijven ze even voor je heupwiegen. Wij durfden na een paar bier wel een dollar te doneren en mochten korte tijd genieten van een prachtig uitzicht en een meisje dat vroeg 'you guys havin' fun?' Nou, dat hadden we wel, yie-haa! Je bent in de USA, dus je past je aan aan de lokale gebruiken, toch?

Ik liep naar de WC van deze kroeg en toen ik mijn handen wilde wassen kwam er een man op me af die zich voorstelde als 'R. Samuel 'the dodge' Fueller-Johanssen'. Een hele lange naam, inderdaad, dat dacht ik ook. Maar ik mocht hem Sam noemen, dat scheelde. Sam vroeg of ik uit Europe kwam, ik zei 'yeah dude, Europe'. Hij vroeg me toen welke kleur Pino van Sesamstraat had in ons land en nadat hij zijn vraag een paar keer had herhaald vanwege het lawaai van het publiek dat alweer een nieuwe stripdeasedanseres op zag komen zei ik. 'Blauw'.

Hij liet me een foto zien van Sesamstraat in de USA en tot mijn verbazing zag ik dat Pino in de USA geel is. Knalgeel, kanariegeel. Sam gaf me een envelop en hij zei tegen me: 'Praat nooit met iemand over de inhoud van deze envelop'. Daarop liep hij de kroeg uit en hij stapte in zijn auto die met een oorverdovende knal ontplofte. Van de schrik viel er een danseres uit haar paal.

de IFFIDCFCWLB is bereid geweest te bemiddelen

Gisteren vertelde ik u dat mijn blog gesponsord wordt door de firma Sesamstraat. Ik ben gedwongen geweest door de FBI dit feit te bekennen want geen blogger mag stiekem reclame maken. Vandaag was een hel: de hele dag vergaderden juristen van mijn team met juristen van Sesamstraat, juristen van de FBI, juristen van blogspot en van het IFFIDCFCWLB, het International Forum For Incredibly Difficult Cases For Clients With Large Budgets. Deze laatste is overigens gevestigd aan de Camomile Street in Londen, alwaar de taxichauffeurs bij aankomst de laatse i van Camomile zo Brits uitspreken dat je weet, ik ben in Londen. Trouwens in Amsterdam is er geen Camomile Street, dus je hebt dan al een vermoeden.

De zaak was deze: door de FBI ben ik dus gedwongen mijn sponsors bekend te maken. Echter, mijn sponsor, de firma Sesame Street had een clausule in mijn contract laten opnemen dat het contract ongeldig zou zijn als hun identiteit bekend zou worden. Gisteren is hun identiteit bekend gemaakt door mij en even dreigde ik mijn sponsorcentjes terug te moeten geven. Uiteindelijk ben ik gistermiddag laat op en neer naar Londen gevlogen en op Camomile Street (spreek uit als Kemmomaaaajjl striet) is na lang vergaderen een akkoord bereikt. Oef, Sesame Stree en FBI gaan nu elkaar sue-en, maar mijn centjes zijn veilig.

Waarom deed de firma Sesame Street zoveel moeite? Het ging, lieve bloglezer, het ging over Pino. U weet wel, dat grote knuffelkuiken met beperkte intelligentie. Ik heb iets ontdekt over Pino wat zijn commerciele waarde in een klap zou laten vaporiseren, mocht het bekend worden. En met de firma Sesame Street had ik tot vandaag een overeenkomst om die ontdekking niet op mijn blog te publiceren, tegen betaling van een leuke som duiten. Een hele leuke som, ik had ze gewoon keihard bij de ballen. Die tijd is nu voorbij, ik mag. En nu ik mag weet ik: ik moet het geheim onthullen, het geheim van Pino. Morgen de ontknoping. Hou ook de media in de gaten, dit wordt groot, ik denk CNN.

Een bericht van mijn sponsor - don't go away!

In de United States from America moeten bloggers aangeven bij wie ze allemaal commerciele belangen hebben. Dus dat ze niet reclame maken voor producten en daar stiekum voor betaald worden. Dat mag wel, maar alleen 'out in the open'.

De United States in America lopen altijd voor, dus ik begin vast met bekennen. Ooit zal uit mijn google geschiedenis (wordt allemaal bijgehouden, dat wist u toch he?) blijken dat ik al op 5 oktober 2009 van deze maatregel wist en dan zou men mij terecht kunnen verwijten toch doorgegaan te zijn met mijn praktijken en dan zullen de schadeclaims opgeschroefd worden.

Welnu, ik ben dol op bekentenissen en nu mag ik eindelijk, in de voetsporen van de Amerikaanse Presidenten. Ken u die oude beelden nog in zwart wit van Nixon? 'i am not a crook' zei hij vlak voordat hij mocht aftreden. Ok, hij was geen crook, maar wel bijna. En Bill dan met zijn 'i did not have a sexual relationship with that women' bliksemsnel gevolgd gevolgd door 'Miss Lewinsky'? Gewelidig toch? Orale sex is niet hetzelfde als een seksuele relatie, aha, wist ik niet maar als Bill het zegt geloof ik het.

Hier komt mijn bekentenis: Deze blog is tot stand gekomen met de financiele ondersteuning van de firma Sesamstraat. Daar schrikt u van zeker? Mijn blog is vol, morgen volgt de verklaring, u zult versteld staan.

Oproep aan Maxima

De kroonprins- en prinses waren weer overal deze week. Naast Prinses Maxima, onze charmante, hoffelijke en smaakvolle aanstaande vorstin dreigt, onze eigen prins te verworden tot Prins Minimum. Dat geeft niks, iedere man zou naast Prinses Maxima een Prins Minimum worden. Heeft hij wel de juiste vrouw te pakken?.

Iedereen was enthousiast. Met haar geweldige charmes en de opmerking 'een beetje dom' wist ze het hele land te ontwapenen. Het was in de tijd dat in Nederland hobbykippen preventief geruimd werden. Maxima's vader hoorde bij een clubje dat mensen preventief ruimde, zo was het cirkeltje rond. WA is een doodgoeie jongen, slim genoeg, dom genoeg, sportief genoeg, volgzaam genoeg, een ideale schoonzoon en een ideale koning. En een uitstekende smaak van vrouwen want hij schaakte Maxima direct en die spartelde net genoeg tegen om aantrekkelijk te blijven en net te weinig om uit zijn netten te blijven. Ik was er niet zelf bij, maar een goed verstaander enz.

Mijn bezwaar: ze is te goed. In het belang van het land moet onze kroonpins schitteren, niet zijn aanstaande. 'Maxima, Maxima!' roepen de schoolkinderen als de koninklijke familie langs komt. Mag er iemand in de schijnwerpers staan, terwijl de koning ernaast staat? Mag de ring mooier zijn dan de diamant?

Onwille van het vaderland wil ik aan Maxima vragen of ze alsjeblieft een keer uit wil gaan dijen, humeurig wil zijn, een fout interview wil geven (maar dan echt fout, niet goed bedoeld, zeg bijvoorbeeld dat alle Nederlanders houterige horken zijn en uit hun bek stinken naar kaas, ofzo) of ga lachend herten jagen rond het Loo en zorg dat er papparazzi in de buurt zijn. Ik zeg het niet voor mezelf, ik ben haar grootste fan, ik zeg het voor het land. Oranje boven!

Gefeliciteerd

Afgelopen woensdag blogde ik over onze 14-e trouwdag en over de verjaardag van mijn dochter, Dank u voor alle felicitaties. Vandaag weer een feestje want ik ben, samen met 19 anderen, met mijn verhaal 'gesloten wegens sterfgeval' genomineerd voor de Piet Paaltjens schrijfwedstrijd, georganiseerd door bibliotheek waterweg te Schiedam. (Als schrijver moet je klein beginnen, de weg naar de AKO literatuurprijs is lang.)

15 november 2009 wordt de prijs uitgereikt op de Schiedamse Literaire middag. Spannend!

Prem - ik hou van je

Heb ik al eens geblogt dat ik een fan van Prem Radhakishun ben? Nee? Bij deze dan. Ik ben fan van Prem.

Van Prem word ik nostalgisch, ik moet denken aan een tafel met zes kinderen en een vader en een moeder en de wedstrijd: 'elke vorm van discussie moet ontaarden in ruzie en gedonder, liefst met echte tranen'. Ik was hier zelf vroeger erg goed in, al geef ik toe dat ik niet altijd won.

Prem presenteert op BNR peptalk en hij weet er elke keer een feestje van te maken. Neem een veilig onderwerp als het productschap tuinbouw. Elke tuinder moet in Nederland verplicht lid zijn en dat wist ik niet. Het interesseert me ook geen lor, maar het onderwerp was vandaag bij Prem. Ik heb geen ambitie om tuinder te worden, werp een blik op mijn eigen tuin en u weet waarom. Ik zou hooguit tuinder willen zijn in Frankrijk, daar is het wel leuk en dat heeft niets met het al dan niet verplichte productschap te maken wiens invloed slechts tot onze landsgrenzen beperkt blijft. Nee, ik luisterde voor Prem.

Als een tuinder in de uitzending zijn beklag doet over de hoogte van de bijdrage en hierbij iets te rationeel overkomt in Prems beleving krijgt hij de wind van voren. 'Man niet zeuren, je hebt toch geld zat, moet je maar wat meer komkommers verkopen. Of je betaalt het met je zwarte geld, denk maar niet dat ik niet weet hoe het er bij jullie aan toe gaat'. Het brave discussieprogramma ontaardt in no time en het vuurtje wordt aangewakkerd door Prem zelf die vlak voor de reclame-onderbreking nog een boze beller toelaat. Heerlijk. Hij besluit altijd met zijn gasten de liefde te verklaren. 'Ik hou toch wel van je' zegt hij dan. Prem, bij deze: 'ik hou van je'. Een soort broederliefde zeg maar.