De Optimist

Het meest interessante deel van het opschrijven van een verhaal is de voorfase: dromen, flarden van een beschrijving of een conversatie uitdenken en vooral een beetje wegdromen. Wegdromen doe ik mijn hele leven al (zie tekst hier aan de rechterkant) en ik verheug me op de komende tijd. Ik ben niet aan mijn boek aan het werk, het is weg, anderen gaan nu oordelen en pas daarna kan ik mijn weg, doodlopend dan wel richting uitgever, vervolgen.

Tot ik weet welke weg mijn manuscript verder gaat afleggen mag ik dromen over nieuwe projecten. Het is ideaal droomweer in Nederland. In Frankrijk is het vaker ideaal droomweer, maar dit weekend in Nederland lukt het ook vrij aardig. Boven de twintig graden, weinig wind. Beetje lummelen zou ik vroeger zeggen, maar nu ik ontdekt heb dat het eigenlijk een wezenlijk onderdeel is van een creatief, scheppend proces doe ik het met een stuk minder schuldgevoel. Heerlijk.

Dit weekend D. opgehaald van de zeilschool. Als ouders mag je de laatste ochtend van de zeilweek meevaren op een grote boot om in de verte je kind in een Optimist overstag te zien gaan. Het enige wat je moet doen is zwaaien als ze langskomt. Dat valt nog niet mee, want alle Optimisten lijken op elkaar en alle kinderen ook. Ik zwaai af en toe wat naar iets dat op mijn oudste dochter lijkt en denk ondertussen na over nieuwe plots en wendingen. 'Mijn oom de pornokoning' krijgt vastere vorm en ik bedenk me dat het misschien wel noodzakelijk is dat ik nog een keer naar Australie ga voor extra research. Rotleven zeg, als schrijver.

Dan krijg ik een plets water in mijn gezicht. 'Wakker worden pap' zegt D. lachend. 'Zat je weer te dromen?'
'Nee' zeg ik. 'Ik was erg druk met voorbereidingen voor een nieuw hoofdstuk'

Aan: de Minister van cultuur, de heer Plasterk

Aan: de Minister van Cultuur, de heer Plasterk

Waarde heer Plasterk,

Ik denk dat u heel veel post krijgt van uw kiezers en dat uw secretariaat niet alles aan u doorstuurt. Dus, geachte opener van deze brief, stuur hem door! Uw Minister kan een kabinetscrisis voorkomen en tegelijkertijd de kredietcrisis naar de geschiedenisboekjes verwijzen. Tenzij u, briefopener des Ministers, deze brief niet doorstuurt en hem, ten onrechte, in het bakje rariteiten deponeert. Dat zou een vergissing zijn en ook van grote invloed op uw carriere. Een promotie tot Senior briefopener kunt u dan vergeten.

De zaak: (ik richt me vanaf hier tot de Minister). Afgelopen 22 mei reed ik huiswaarts van een dag hard werken. Een dag met vergeefse pogingen om mijn belastingaangifte weer wat hoger te maken dan het vorige jaar. Dat was niet gelukt, want er is kredietcrisis en mijn klanten zitten op hun geld, lafbekken zijn het allemaal. Maar dat doet er nu niet toe. Wat gebeurde er? Ik reed 106 waar ik 100 had mogen rijden en ben bekeurd.

Omdat ik schrijver in wording ben - zie http://www.schrijverworden.blogspot.com/ - en ook omdat u de Minister bent die het meest op TV is, richt ik me tot u, als zijnde Minister van Cultuur en dus van o.a. schrijvers in wording. Ik val onder U. U kunt het volgende doen om de ellendige cyclus waar Nederland nu in zit een andere kant op te laten draaien:

1 - u gaat met de bekeuring (24 euro) naar Minister Bos en vraagt hem deze kwijt te schelden. Als argument mag u zeggen dat ik na het rijden van 106 kilometer per uur enige uren met 6 kilometer per uur in de file heb gereden. Gemiddeld zou ik dus geld van de overheid moeten krijgen.
2 - u heeft dan een lekker netwerkmomentje met Minister Bos. Dit gaat u helpen als het weer begrotingstijd wordt, u bent straks de redder van het kabinet.
3 - Door de signaalfunctie die uitgaat van uw gedrag richting bijvoorbeeld de volgers van mijn blog stroomt er een positieve energie het land in, tjonge! Door al die blijheid wordt er weer geinvesteerd en klimmen we uit het dal!

Ik neem aan dat u mijn redenering volgt en e.e.a. regelt? De bekeuring heb ik inmiddels verscheurd.

Met vriendelijk egroet,

Michiel Cobben

p.s. u bent wel errug vaak op TV.
p.s. 2 - heeft u voor mij het emailadres van Maxima?

Het wordt een saaie rotzomer

- Ennie Kwiepèr (Hennie Kuiper) in de goeje, ouwe tijd -

Zenuwachtig controleer ik elke vijf minuten of er al een aanbod van een uitgever in mijn mailbox zit, onderwijl houd ik me tijdelijk, totdat mijn boek de bestsellerslijsten gaat beklimmen, bezig met het verdienen van geld en het volgen van de Tour de France.

Ik volg de Tour als sinds ik met mijn broer langs het parcours van de tijdrit St. Etienne - St. Etienne stond. Lijstje in de hand, afvinken wie we zagen, stopwatch erbij - dat werk. We moedigden Ennie Kwiepèr aan (Hennie Kuiper) en we waren fan van Van Oewelienguh (Van Houwelingen). Hoe meer de Nederlandse naam verbasterd werd, deste leuker we het vonden. Daarom was ik nooit fan van de Nederlander Maarten Ducrot. Vorig jaar stond ik ergens langs de etappe, heel gezellig, maar we riepen om Laurens Ten Dam. Dat klinkt op zijn Frans helemaal niet leuk. Het mooiste vind ik als er Nederlanders om de prijzen strijden en dus was ik de afgelopen jaren slecht bediend. Maar nu, wie deed er voor het eerst mee met serieuze ambities en goede benen? Robert Gesink. Ik verheugde me al op de bergetappes waarin hij op kop zou rijden en de witte trui zou verdedigen. Robèr Zjésienk zouden de Fransen roepen, heerlijk oude tijden!

Vandaag heb ik het geluid uit in mijn kantoor en terwijl ik een klant aan de lijn heb zie ik de beelden. Gesink gevallen, gesink op achterstand en uiteindelijk het bericht op tour.nl: Gesink uit tour gestapt. Dekker was al niet gestart, wie hebben we nog? Posthuma... het wordt een lange, saaie zomer.

druk dok, niet normaal meer.

Ik zit bij de dokter, hij werkt niet echt mee.
'Weet u het zeker, dokter?'
'Michiel' zegt hij 'je bloed is nu al twee keer onderzocht. Dat vond ik al belachelijk, maar nu ga je te ver. Natuurlijk weet ik het zeker'.
Ik zei al, hij werkt niet echt mee. Het is een lastige dokter, ik kan hem maar niet overtuigen. 'Hoezo, het is zeker? Niets is zeker, alles is onzeker, dat is het enige dat zeker is', zeg ik. Ik denk niet dat hij op een leuke paradox van mij aan het wachten is, hij wil me de spreekkamer uit hebben.
'Kunnen we niet een leuke deal maken?' vraag ik en ik leg mijn laatste troef op tafel. 'U zegt dat het toch zo is, ik hoef geen behandeling, maar u zou er niet slechter van worden'.
'Ik geloof dat wij elkaar niet begrijpen' zegt de dokter.'Eruit, en snel een beetje, je hebt geen AIDS!'

Dokters zijn geen zakenmensen, dat blijkt maar weer. 'Ok, dokkie' probeer ik nog 'maar ik heb wel veel last van druk in mijn ogen. Laatst nog, echt zo'n druk dok, niet normaal meer'
'ERUIT' roept de witte jas.

Maakt niet uit, deze dokter wil me gewoon niet snappen. Gelukkig heb ik een netwerkje van mensen waar wel een paar leuke dokters bij zitten. Iemand zal me dat attest toch wel geven. Ik stap in mijn auto en rijd naar de Growshop, een paar lampen, wat verlengsnoer en een paar lekkere stekjes. Mijn homeplantage komt eraan!
http://www.spitsnieuws.nl/archives/binnenland/2009/07/d66wiet.html

What's next?

Nu mijn manuscript af is rest nog slechts een enkele vraag: What's next? Een simpele vraag, met een diepheid die je er niet zo maar in ziet, althans ik niet en ik zie dat soort dingen vaak toch wel aankomen. What is next? Is er nog leven na het schrijven van een manuscript en een paar maanden bloggen? Als je je vervolgstappen plant, neem dan altijd mee wat je geleerd hebt in wat je het laatst deed, dat zei ooit een wijs man tegen me. Ik weet niet meer wie, waarschijnlijk was ik het zelf. Ik pak een pen (dat is een lang ding van plastic met inkt erin waar we vroeger, voordat er computers waren mee schreven) en ik noteer de volgende dingen:

1- Ik heb geleerd dat als ik mijn gedachten de vrije loop laat, ik al vrij snel aan sex denk en dat dat zeer herkenbaar is voor mensen, al schamen ze zich een beetje om dat toe te geven.

2 - een blog is makkelijker te maken dan een boek

3 - het publiek van een blog is een stuk minder kritisch dan het boekenpubliek

4 - een blog is one-click publishing, een boek duurt eindeloos

5 - rijk wordt je niet van kunst, althans ik niet

6 - Jacques Rudolph is best een aardige kerel als je hem beter leert kennen, dat van die duif was gewoon een ongelukje.

Tot zover de fact finding, nu ga ik nadenken over een conclusie. Nee, ik begin geen pornowebsite, maar ergens komt een oud idee naar boven, een nieuw boek: 'Mijn oom de pornokoning'. Even laten bezinken.

Het plaatje wat hierboven staat heeft er helemaal niets mee te maken. Ik kon zo snel niks bedenken wat bij dit verhaal als plaatje zou passen.

Buiten de kaart om.

Een menukaart bevat letters en er zit een mooie kaft omheen. Is een menukaart ook een boek? Zo ja, dan mag ik er in dit schrijversblog wat over kwijt:

In de tijd dat menukaarten nog gedrukt werden en zowel de magnetron als de Keuringsdienst van Waren nog niet bestonden, kwamen er bij de betere Herbergen jagers langs die die dag een fazant of een hert hadden geschoten. Of de Kok van de Herberg was naar de markt geweest en had daar een heerlijke verse ham gekocht.

Dan kwamen 's-avonds de gasten naar de herberg, moede en dorstig, met de wens gevoed en gelaafd te worden. Dan kon het zomaar gebeuren dat de Kok aan je tafel verscheen en als een samenzweerder aan je vroeg of je 'buiten de kaart om' trek had in verse fazant. Of mee wilde profiteren van de ree. Buitenkansjes waren dat en de prijs hoorde je achteraf, want buiten de kaart om. 'Buiten de kaart om' werd een aanprijzing voor vers en met extra liefde bereid.

Onverwacht was ons gehele kroost gisteravond op stap en van de gelegenheid gebruik makend stappen A. en ik een druk restaurant binnen. Een uitzendkracht geeft ons een paar gefotokopieerde menukaarten en zegt met monotone stem wat er buiten de kaart om nog besteld kan worden. Ze heeft het in de baas zijn tijd in het blonde koppie moeten rammen en dat is maar half gelukt.

'Waarom staat het niet gewoon op de kaart, of schrijf je het er even bij?' vraag ik. Ik ben, zoals de vaste lezer van dit blog wel weet, nooit te beroerd mijn medemensen door scherpe vraagstellingen bewuster te maken van hun omgeving.

'Omdat het buiten de kaart om is' antwoordt ze.

'Jawel' zeg ik 'maar waaróm is het buiten...' Onder tafel krijg ik een schop van A. Terecht, soms past slechts verbazing. Grote verbazing. Verbazing buiten de kaart om.

De postbode belt altijd drie keer

Mijn manuscript is weg. Voor de zekereid vroeg ik gisteren aan mijn secretaresse of ze de post op tijd weg wilde brengen.
'Ja hoor' zei ze, 'dat doe ik al drie jaar elke dag' .
Ik wil het nog een keer vragen, maar ik hou me in, voor je het weet klopt ze aan voor salarisverhoging. Maar goed, ik mag er dus van uitgaan dat mijn manuscript gistermiddag op de bus is gedaan en vandaag ter burele van Paul Sebes, literair agent te Amsterdam, is bezorgd. De postbode, onwetend van het feit dat hij een meesterwerk in zijn volle tas draagt, zal rond het tijdstip dat ik deze blog schrijf zijn ronde doen. Als hij maar niet op een terrasje in de zon gaat zitten nu het weer zo heerlijk is, nu het weer zo heerlijk is. Wordt daar op gecontroleerd? Bestaan er controleurs van postbodes? Zal ik zijn baas bellen en vragen of....

Excuses, ik heb geen idee meer hoe ik de vorige zin had willen eindigen, mijn mobiel ging en ik pakte direct op, misschien was het Sebes. Maar het was mijn schoonmoeder die het mobiele nummer van haar dochter kwijt was en ze wilde haar even bellen om iets te vragen over een recept en goh wat leuk dat de kinderen allemaal over zijn en dat ze met het lekkere weer de hele dag buiten waren en tante W. die belde nog om te vragen hoe het nou ging met ...
'Houd Je Smoel' zei ik. Oeps, dat moet ik vanavond even uitleggen of ik slaap voorlopig in de logeerkamer.

Ik geloof dat ik een beetje gespannen ben. Hoe laat kan ik die Sebes bellen? Als de postbode er nu is, kan ik dan over een uurtje al iets horen? Misschien weet mijn secretaresse raad, daar komt ze aan, kan ik gelijk even vragen of gisteren de post op tijd weg was.

Brief aan de heer Sebes, literair agent te Amsterdam

Een mijlpaal, ik heb het over een echte mijlpaal in het leven van mijn leven als schrijver in wording. Afgelopen week heb ik het manuscript, dat ik een week lang niet had aangeraakt, helemaal doorgenomen en dit weekend heb ik de laatste verbeteringen aangebracht. Tot hier en niet verder. Het ligt nu uitgeprint voor me en ik typ de volgende brief. Wat denkt u, iets te pedant misschien?

Geachte heer Sebes,

Uw leven zal na het lezen van deze brief en het bijbehorende manuscript nooit meer hetzelfde zijn. U staat voor een belangrijke keuze. Na vandaag zal uw leven volgens een van de twee volgende scenario's verlopen:
1 - u legt dit manuscript terzijde en beveelt het niet aan bij uw relaties, de uitgevers. U zult de rest van uw leven bekend staan als de literair agent die 'de man die zijn bonus terug moest geven' weigerde. Uw status bent u kwijt en u bent het lachertje van de Amsterdamse grachtengordel en ver daarbuiten.
2 - u beveelt dit manuscript aan bij een uitgever met diepe zakken en een hoop onbedrukt papier in het magazijn. Uw faam zal tot grote hoogte stijgen en 'tout' Amsterdam zal zich jaloers afvragen waar die duivelse Sebes toch elke keer dat literaire talent vandaan haalt. Een pensioen in weelde lonkt u.

Uiteraard is aan u de keuze,

met vriendelijke groet,

Michiel Cobben.

Dit blog stopt per direct. Hoera!

Ik kreeg zojuist een mail van Uitgeverij Pamac. Het boek waarin een verhaal van me staat is klaar!

Beste auteurs,
Vandaag zijn de boekexemplaren van 'Misdaad in het kort' bij ons afgeleverd. Het boek ziet er uitstekend uit. Met uitzondering van de vakantiegangers wordt uw pakket a.s. maandag bezorgd.
Met vriendelijke groet,
Aad Verhoef

Ik druk hem hier even af om jullie de aanhef te laten zien! Er staat: 'beste auteurs'. Er staat dus niet: 'beste auteurs en Michiel'. Ergo coitus: Ik ben auteur want een uitgever spreekt mij aan met 'auteur'. En maandag wordt hier een doosje bezorgd met een paar boeken met mijn naam (en twintig andere namen) op de kaft. Mijn missie is volbracht! Ik ben schrijver geworden. Mijn blog kan stoppen. U bent van me af!!