Schrijver worden

Ik mis je

2012-01-28T15:12:00.000+01:00

Schrijverworden.blogspot.com, ik mis je. Het is echt te lang geleden.

Soms word ik midden op de dag opeens wakker, zonder enige aanleiding, zonder dat de wekker ging en dan moet ik weer, dan voel ik het. Zoals ik nog steeds af en toe een sigaretje biets, vooral als ik een biertje opheb, zoals ik nog steeds te veel koekjes in mijn muil stop, vooral als ik me verveel, zo moet ik weer gaan schrijven, vooral op die momenten dat ik in die sleur kom. En dan niet schrijven over werkdingen, nee: 1 - Zitten, 2 - Beginnen 3 - Zien waar we eindigen, want flauwekul komt altijd bovendrijven.

'Waarom schrijft u zo snel?' vroegen ze deze week in een radio interview aan een schrijver (ik ben verdomd vergeten wie het was, wie heeft er meegeluisterd? het was radio 2, dacht ik).
'Omdat ik wil weten hoe het afloopt' antwoordde hij en de interviewer en het driekoppige publiek in de studio kwamen niet meer bij van het lachen.

Maar ik hoorde dat hij bloedserieus was en ik was jaloers. Hij wel en ik niet. Niets is lekkerder dan gaan zitten, de teugels op je gedachten te zetten, de handrem eraf en verzinnen maar. Altijd spannend hoe het afloopt.

Dit was er weer eentje, een blogje. Ik heb het gemist.

2011-10-21T17:35:00.001+02:00

2011-10-19T12:21:00.002+02:00

Gedist door een 10-jarige

2011-10-02T21:47:00.000+02:00

'Liefje, wat zie je er weer schattig uit vandaag' zeg ik tegen mijn dochter van 10.
'En jij bent lelijk en dik en je hebt een stom shirt aan' antwoordt zij. Ze kijkt TV. Een programma met om de seconde een applausmachine.
'Dat is nou het verschil tussen jou en mij' leg ik uit, 'ik zeg iets aardigs en jij iets onaardigs'. Of je nou wil of niet, je blijft toch opvoeden, het is een innerlijke noodzaak.
'Er is ook een overeenkomst pap' zegt ze, zonder haar ogen van het scherm te halen. 'We spreken alletwee de waarheid'

Ze doet een dubbele hi-five met haar vriendinnetje, ook 10.

Ik roep de hond en ga een stukje op de hei wandelen.

Het wordt wat rustig op dit blog...

2011-09-15T10:45:00.000+02:00

Zijn mijn literaire aspiraties gedoofd door het ontbreken van brandstof, is mijn hoofd leeg? Nee. Is het vuur verwaarloosd en mijn pen bot geworden? Weer nee.

Wat er wel aan de hand is, is dat ik een middel heb proberen te vinden om dat wat ik het liefste doe (dagdromen met mijn gezin op armlengte) en dat wat mij het meeste geld oplevert (domme vragen stellen aan slimme mensen) te combineren: Ik ben zakelijk blogger geworden: kijk maar op www.degunfactor.com.

Op 20 oktober komt mijn boek uit, ik ga het aanbieden aan Jan Peter Balkenende, ik ben gevraagd voor een masterclass op Nijenrode en managementboek.nl organiseert een boekevent met mij en twee andere 'broodschrijvers' in de hoofdrol. Ondertussen probeer ik mezelf als spreker te verkopen aan ieder die maar wil. Kortom, schrijfwerk genoeg en ik ben vast van plan om van mijn debuut in de wondere wereld van boeken een succes te maken.

Maar wie mij een beetje kent - daar reken ik alle volgers van dit blog onder, wat bleef er de afgelopen jaren eigenlijk onbesproken? - die weet dat mijn ambitie om ooit een roman uit te brengen niet is gedoofd. Integendeel, echter tussen droom en daad staan op dit moment veel praktische bezwaren. We moeten op wintersport, het huis in Frankrijk moet geverfd, er moeten sieraden vervangen na de inbraak thuis etc. En dat terwijl de pensioengerechtigde leeftijd wordt verhoogd en de beurs crasht.

Houdt rekening met minder berichten dan voorheen hier op dit blog, maar houdt ook rekening met een glorieuze comeback van mijn artistieke kant. Over een jaar, misschien iets meer, zal ik opnieuw trachten een manuscript op een goede manier uit te geven. De titel?

- Jacques Rudolph, portret van een dierenbeul
- De visser uit Collioure
- De man die zich verslikte in een banaan en circusdirecteur werd
- Waarom je je iphone met respect moet behandelen en andere nuttige tips
- Waarom je je iphone met respect moet behandelen en andere nuttige tips - deel 2
- slap ouwehoeren voor gevorderden
- etc

Een paar handige tips voor een maandag in Augustus

2011-08-29T15:09:00.000+02:00

Tip 1: Twitter nooit dat je met vakantie bent. Of schrijf erbij dat een hongerige pitbull je huis bewaakt. Pas het toe, ik heb het zelf op de andere manier geleerd. Ik twitterde dat ik op vakantie was en dieven zijn in mijn huis geweest. Gelukkig waren het niet zomaar dieven, het waren dieven met smaak. Wij vermoeden dat ze de sieradenvoorraad van mijn vrouw doorgenomen hebben en alles beneden een bepaalde liquide waarde hebben laten liggen. Een dure, handgemaakte ring is weg, het prulletje waarmee ik haar voor de eerste (niet de laatste) keer versierde was nog aanwezig, net als de oorbellen die onze jongste gemaakt heeft op de kleuterschool. Ik krijg de neiging om de dieven een bedankmailtje te sturen, maar ze lieten slechts een gebrekkig voetstappenspoor en al bijna geen vingerafdrukken achter. Laat staan een email adres.

Tip 2: Ga eens kritisch door je boekenkast en besluit welke boeken je echt nooit meer gaat lezen. Verkoop ze volgens op internet via bol.com. Dat werkt snel en levert echte Euro's op.

Tip 3: Ga dan uiteraard niet de boeken die je hebt verkocht ter afscheid lezen. Ik zit al een half uur door Bill Bryson's boek: 'Een kleine geschiedenis van bijna alles' te bladeren. Het effect is dat ik spijt krijg van mijn opruimwoede, het is best een grappig boek en ooit heb ik het de moeite waard gevonden er geld aan uit te geven. Ik lees nu dat de aardkorst veel dunner is dan ik ooit dacht en dat wetenschappers veel minder weten dan ze ons doen geloven. Het spijt me ook voor Bill Bryson. Als ik zijn boek niet als tweedehandsje had aangeboden, zou de koper misschien wel een nieuwe aangeschaft hebben. En ondertussen bijt Bill ergens op een houtje, zonder royalties kan hij dit jaar misschien wel geen cadeautje voor de verjaardag van zijn vrouw kopen. Misschien is Bill van de armoede wel dief geworden en jat hij andermans cadeau'tjes.

Tip 4: Schrijf op je blog dat je morgenavond niet thuis bent en dat er een waardevol boek van Bill Bryson uit je huis te jatten valt. Het zit in een plastic zakje van de HEMA en ligt op het keukenaanrecht, te wachten op vervoer naar het postkantoor.

Ik draai rondjes om die hele Gesink

2011-08-19T15:18:00.000+02:00

'Ja, goedendag mevrouw van de Rabobank. Wilt u mij zonder vertraging doorverbinden met De Breuk?'

'...'

'De Breuk, mevrouw, is één van de belangrijkste figuren binnen uw onderneming, zo niet de belangrijkste. Ooit werd hij vijfde in de Tour en tegenwoordig is hij ploegleider van uw pro-tour wielrenteam. Kijkt u maar even in uw telefoonklappertje onder Erik Breukink. Staat hij daar niet, kijk dan bij de H van Held, of de G van Grootheid'

'....'

Dat kan ik eigenlijk alleen aan hem vertellen, maar vooruit, ik gun u ook uw plekje in de geschiedenis van de Vaderlandse wielersport. Ik heb een groot talent voor de ploeg ontdekt: Mezelf. Zie u, zes jaar geleden reed ik voor de eerste maal de ATB route Neulous, Laroque, La Vallee Heureuse. Dat was geen succes, al wil ik er wel bijzeggen dat ik op een fiets van 150 Euro, aangeschaft bij de firma Auchan reed. Ik kwam meer dood dan levend terug. Maar gisteren, mevrouw, gisteren danste ik als een jonge god over de keien en zwierde ik met een bloedgang over de rotsblokken. Een kleine 30 kilometers, 1100 hoogtemetertjes en geen asfalt ertussen he, geen meter! Ok, ik moest een beetje zweten, 's-avonds was ik iets stiller dan anders, maar ik ben een ultratalent, nog vijf jaar zo doortrainen en ik draai rondjes om die hele Gesink. Dus verbind me door met De Breuk, zeg maar dat er een potentiële toerwinnaar ...'

'....'

'Het lijkt me juist bij uitstek een taak voor de helpdesk. Jullie zijn er toch om te helpen? Zal ik mijn hartslagschema van de track even mailen? Wat is uw ...?'

'...'

'Hallo? Hallo?'

Eindelijk: vakantiegevoel

2011-08-17T22:09:00.001+02:00

Het duurde even, maar daar was het dan: het onvervalste vakantiegevoel. Want wat Internet, de Europeese Unie en Google ons ook brengen, ook tegenwoordig, meestal onverwacht, kan je ook zonder moderne vindingen plots een ouderwets, nostalgisch, waarachtig vakantiegevoel krijgen. Vanmiddag was ik eindelijk aan de beurt en mocht ik me laven in deze heerlijke, oprechte emotie.
Toen wij vroeger na een autorit van drie dagen - stoned van de Fruittella's - in Zuid Frankrijk aankwamen was de structuur van de bekleding van de autostoelen nog dagenlang zichtbaar op onze doorzwete ruggen. De Menukaarten waren er in het Frans en we kozen willekeurig een gerecht. De kaas, yoghurt en de broodjes en eigenlijk alles smaakte anders. Na een paar weken was je terug en kocht je een krant om te weten wat er in de rest van de wereld was gebeurd. Op het grote bedankbord in de vertrekhal van het treinstation in Engelberg, Zwitserland stond in alle Europeese talen 'Merci, Au Revoir'. In het Nederlands stond er 'Bedankt en Tot Zjens'. Zelfs een foutloze vertaling was ons niet gegund in den vreemde.

Das war einmal. In de Franse afhaalbalie van de camping zag ik een Engelsman de namen van de gerechten op de Franse Menukaart in zijn I-Phone toetsen. Overbodig, want de menukaart was in zeven talen foutloos op de muur geschilderd. Waarschijnlijk wilde hij indruk maken, maar ook dat mislukte, die App kende ik allang.

Maar dan, een poster aan de muur, met een aankondiging voor de animatie van de avond. Niet zomaar een poster, een joekel van enkele vierkante meters. Met daarop een vertaling die mij deed terugdenken aan de tijden van weleer en het vakantiegevoel ouderwets liet opvlammen. Hier was een Franse postermaker aan te pas gekomen, die over een slechte lijn met een verre kennis in Nederland had gebeld voor een vertaling. En hij heeft het in Giga letters opgekalkt. 'Merci et Au Revoir' zeg ik tot hem, oftewel - 'Bedankt en tot zjens.'

Dit staat er in het Nederlands. Wat was de originele Franse zin die hier is vertaald?
Geef je antwoord onder 'reacties' en ik neem een lekkere fles Banyuls voor de eerste goede inzender mee!!

Café des Artistes

2011-08-12T16:01:00.001+02:00

Als ik ooit een café begin - ik denk er niet aan, maar fantaseer er wel over - dan noem ik het Café des Artistes. De meeste dorpscafés, zeker die in Frankrijk, draaien op oude mannetjes die er hun pensioen omzetten in Pastiche. Ik gun het ze van harte, bovendien zou Frankrijk niet half zo schilderachtig zijn als er niet in elk dorp een café is waar de oude mannetjes Pastiche drinken.

Maar dat is niet het soort café dat ik wil exploiteren, mijn inspiratie komt van Café des Artistes in Laroque des Alberes, dat ondanks zijn imposante naam een heel gewoon dorp is, bekend van zijn, ja van wat eigenlijk. Laten we het er maar op houden dat het bekend is vanwege zijn typische Catalaanse dorpskern, die inderdaad typischer is dan menig andere dorpskern hier in Frans Catalonië.

Ik ben er al vele malen langsgefietst, onderweg om mijzelf en mijn longen te testen op de flanken van de Alberes. Ik ben er nog nooit binnen geweest, maar het moet er fantastisch zijn. Chansonnières en troubadours die er voor de muziek zorgen, een onontdekte Picasso of Dali die er een tekening maakt om zijn rekening mee te betalen, een schrijver in de hoek die het bekijkt ter inspiratie.

Het nadeel van dit Café des Artistes, althans voor mij, is dat het op 3 kilometer van het startpunt van mijn fietsroute ligt en ik dus geen enkel geldig excuus heb om er binnen te lopen. Zo snel na het starten van een trainingstocht heb je nog geen behoefte aan revitalisering.

Maar vandaag laat ik me sturen door de gedachte dat een rol als uitbater van een klein Frans café mij eigenlijk op het lijf is geschreven en ga ik er toch naar binnen, als voorbereiding op mijn toekomstige nering. Buiten giet ik mijn bidon leeg en ik loop naar binnen met de vraag om siroop en water. Ik verheug me op het artistieke gezelschap en zet me schrap voor de confrontatie met een etablissement vol talent.

Binnen kijkt een ober met een buik als een bowlingbal me aan. Hij slaat met zijn vaatdoek een paar vliegen van de bar en vult mijn bidon. Ondertussen kijk ik om me heen. Het Café des Artistes is leeg. Of toch niet, op het terras in de schaduw van een grote Lindeboom zitten twee oude mannetjes. Ze lengen hun glas Pastiche met water. Eentje steekt een sigaret op en rochelt wat slijm op. Ik ben geen dokter, maar als ik hem zo hoor denk ik dat hij niet lang meer heeft.

Bonjour,

2011-08-11T12:08:00.000+02:00

Bonjour, ik noem mezelf Toby. Ik denk niet dat u mij kent, ik weet eigenlijk vrij zeker dat u mij niet kent, er zijn niet zo heel veel mensen die mij kennen. Iemand die mij kent is de vrouw bij wie ik woon. Door mijn kale staart en de plekken achter mijn oren aait ze mij nooit, maar ze weet wie ik ben. De man met de dikke buik weet ook wie ik ben. Als het donker wordt en hij zijn glazen Banyuls op heeft en ik om mijn vriendjes roep hier in de vallei, dan schopt hij me. Liever word ik geaaid, maar ik ben niet een hond die geaaid wordt, ik word geschopt. De man en de vrouw hebben een kind, zij kent mij ook, maar als ze mij wil aaien, roept de vrouw 'Non!' en dan moet ik we weer krabben of langs het hek schuren. Verder kent niemand mij.

Er loopt een zwarte Barbet achter het hek. Ook zij kent me nu, want ik heb al een aantal keren tegen het hek geplast. Ze ruikt eraan en ze kwispelt. Het hek staat open, ik ruik aan haar en ze is er klaar voor. Ze kent me en ze wil me. De kinderen die achter het hek wonen trekken aan een lijn die ze om haar nek hebben gebonden. Ze is mooi, zachte zwarte krullen, natte neus en ze ruikt naar, ze ruikt naar, ze ruikt naar.... Ik weet het niet, ik ben Toby, bijna niemand kent mij, verwacht van mij geen poëzie. Maar ik ruik haar en ik wil haar en ze wil mij, ik grom naar de kinderen en ik blaf, nog even en iedereen in de vallei zal het over mij hebben. Toby? Dat is die blonde die het met die stadse Barbet uit Parijs of Amsterdam gedaan heeft. Die held, wie kent hem niet? Zie hem daar liggen in de zon. Denk niet dat hij te lelijk is, of niet snel genoeg, hij heeft vriendinnetjes in heel Europa en als hij de juiste geur ruikt, kan hij het en doet hij het.

Auw! De man schopt me en haalt mij weg. Hij schopt me, hoewel hij nog niets heeft gedronken. 'Excusez' zegt hij tegen de kinderen, maar waarom? Ben ik te lelijk voor een Barbet? Waarom mag hij wel en ik niet? Of dacht hij dat ik blind was? Als hij vanavond ligt te slapen, bijt ik hem in zijn pik, kijken of hij dan nog zo lacht zoals hij nu doet. Tot die tijd blijf ik in de buurt van het hek, ik wil haar en zij wil mij en ik wacht net zo lang tot ze weer naar buiten komt. Ik noem mezelf Toby en uiteindelijk zullen ze weten wie ik ben.

dat lijkt maar zo.

2011-07-26T16:06:00.000+02:00

Dit was dus een moment waarop ik het goed kon gebruiken. Vrouw weg, zoon weg en ik ben met puberdochter en haar jongere zusje op stap. Hun ideale dagprogramma begint en eindigt met het kijken naar schermpjes op TV, laptop of i-pod. Ik wist niks beters te verzinnen dan een fietstocht met pannekoek. Ik won, dankzij mijn onovertroffen overtuigingskracht.
'Pap, ik verveel me' zegt de een. We zijn, na een voor mijn doen veel te korte fietstocht, net gaan zitten en moeten nog bestellen. De ander staart naar buiten.
'Laten we gezellig wat kletsen' stel ik voor.
'Hebben we al gedaan' krijg ik te horen.

In pannekoekenrestaurants zijn de serveersters altijd studentes die tot diep in de nacht stappen en 's-ochtends met hese stem bestellingen opnemen. Ze nadert ons beregezellige tafeltje, neemt het af en kijkt me aan. 'Met zo een zou ik het niet kunnen', denkt ze, denk ik. En dat is dan weer zo'n moment waarop ik het prima kan gebruiken. Een t-shirt met de tekst: 'Ik ben niet saai, dat lijkt maar zo.'

Zo mag je natuurlijk niet denken.

2011-07-25T16:24:00.000+02:00

Voor wie mij nog niet kent, ik ben een middelmatige zakenman, een aardige huisman, een onontdekte schrijfman en meestal ook een redelijk tevreden man, maar zekers te weten geen terroristenman. Maar die gekke Noor die zei dat misschien ook wel allemaal over zichzelf en op zijn facebook foto (zie boven) valt alleen dat vreemde sikje op. Zijn mede-Noren vonden hem hooguit zonderling en ietwat schuw in het menselijk contact. Dat geldt ook wel voor mij en voor meer mensen die ik ken. Voor jou misschien?

Toch heb ik nog nooit op het punt gestaan om mijn mitrailleur te pakken (die heb ik overigens niet) en mensen die mijn politieke kleur niet hebben één voor één neer te knallen. En ik hou van mijn auto, mijn ouwe trouwe Volvo met gebarste buitenspiegel, de vlek van onze kotsende hond is er nooit helemaal uit verdwenen en er ligt nog een zakje drop voor noodgevallen onder de stoel van de bijrijder. No Way dat ik mijn vier wielen prijsgeef door er een bom in te plaatsen om die voor het gebouw van mijn vijand af te steken.

Wat ik wel doe - en ik weet niet of het strafbaar is, vandaar dat ik het pas in deze laatste alinea schrijf - is fantaseren. Als ik terrorist zou zijn, dan wilde ik natuurlijk wel een hele goede zijn. Waarom een bom in een verlaten kantoordistrict? Waarom schieten in een omgeving waar mensen weg kunnen zwemmen of zich kunnen verstoppen achter bomen? Zo mag je natuurlijk niet denken, maar ik weet bijna zeker dat iedereen fantaseert over wat er een maximale impact zou hebben. Een bommetje tijdens een etappe van de Tour levert ongeëvenaarde beelden en publiciteit, een mitrailleur in een voetbastadion heel veel slachtoffers. En wat zou je met een kerncentralle allemaal kunnen? Brrr, ik zei toch dat je zo niet mag denken. Kap ermee !!

Vlekje

2011-07-22T16:09:00.000+02:00

Er zit een klein zwart vlekje onder de nagel van mijn linkerringvinger. Hoe klein? Het vlekje is zo klein dat je het pas ziet als je, zoals ik, met de punt van de passer van een van je kinderen je nagels aan het schoonmaken bent. Mogelijk had je er ook achter kunnen komen als je je handen op een lichtbak legt en je nagels gaat inspecteren. Maar ik was niet aan het spelen met een lichtbak, maar met een passer. Die lichtbak haal ik erbij om aan te geven hoe klein het zwarte vlekje is.

Met de punt van de passer wil ik het zwarte vlekje weghalen. Dat valt niet mee, want het zit onder mijn nagel tegen het vel aan. Had het midden onder de nagel gezeten, dan had ik gewoon de nagel kunnen knippen om van het vlekje af te zijn. Of met de passer het vlekje naar voren bewegen en als het bij de rand van de nagel was aangekomen erafgeveegd hebben. Maar dat zijn dus geen opties, het zit tegen het vel.

Met de punt van mijn tong tussen mijn tanden wroet ik met de passerpunt tegen het vlekje, maar het geeft niet mee. En dan zie ik bloed. Niet een beetje, nee, dikke druppel na dikke druppel stroomt uit mijn vinger. Ik moet wel tien minuten mijn vinger onder de kraan houden om het te stelpen. Het doet pijn en ik baal, geef ik gerust toe. Ik inspecteer mijn vinger en het vlekje zit er nog. Alsof er niets is gebeurd, wat een arrogantie.

Het is een vlekje van vuil, concludeer ik en ik houd mijn vinger gedurende tien minuten in de wastafel waar ik eerst een halve shampoofles in heb leeggegooid en vervolgens de hete kraan op heb gezet. Mijn vlekje sopt en sopt en na enkele minuten haal ik mijn vinger uit het sop. Het bloeden is in alle hevigheid hervat en ik stelp en spoel weer onder de koude kraan, zonder te spieken of het vlekje er nog zit. Pas als ik de kraan heb uitgezet inspecteer ik mijn vinger. Het vlekje zit er nog.

Ik loop naar de schuur en haal alles overhoop.
'Wat zoek je?' vraagt mijn dochter.
'Een bijl' antwoord ik.

Roeffuik

2011-07-19T00:31:00.001+02:00

Haar hand leunde op het plankje bij de mast, hoewel het wel geen plankje zal heten. Het zal wel een stoere naam hebben, een naam die alleen zeilers wat zegt. Roeffuik ofzo. Haar hand leunde op de roeffuik. Ze heeft in haar leven drie keer gezeild, alle drie de keren in een klein bootje op een klein plasje. Nu zat ze voor het eerst op een boot waar meer dan vier mensen tegelijk in konden zitten, ze leunde op de roeffuik met een routine om jaloers op te worden, nog aangemeerd aan de steiger maar klaar om weg te varen op een waterplas waarvan je de overkant maar met moeite kon zien. De zeilen gereefd, de stoere schipper in een felgeel zeilpak. En haar hand op de roeffuik. Wij zijn oude mensen die op de kant naar haar zwaaien. Waarom we nu nog niet de hond en haar kinderachtige zusje in de auto zetten en opdonderen weet ze niet, maar het moet nu wel snel gebeuren.

‘joehoe’ roept mijn vrouw en terwijl iedereen in haar boot naar ons kijkt neemt ze een foto. Ik zal het voor haar opnemen en dadelijk in de auto tegen mijn vrouw zeggen dat dat een aktie was die echt niet kon. Dat ze twaalf jaar is, eigenlijk bijna dertien en dat dat soort dingen gevoelig liggen. Maar dan, een andere boot komt aanvaren en gaat met veel lawaai overstag, iedereen kijkt. Behalve zij, ze laat haar roeffuik los en zwaait naar ons. Heel even maar, niemand ziet het, behalve wij.

‘Kom jongens, we gaan’ zeg ik en we rijden naar huis. Een half uur is het stil en dan zeg ik ‘volgens mij krijgt ze een superleuke week’.

Zijn grootje eraan geven

2011-07-12T16:03:00.001+02:00

'Kijk meneer, dit kleine relais' zegt de CV onderhoudsman, nadat ik hem binnen heb gelaten en koffie voor hem heb gezet. 'Hij doet het nog wel, maar ik zeg vervangen. Het is tientjeswerk, maar kan veel ellende voorkomen'

'Prima. vervang maar' draag ik hem op en ik wil weer naar boven om verkoopminnend Nederland van nieuwe diensten te voorzien. De wereld wacht niet. Althans, niet op mij.

'Kijk' gaat hij verder 'stof en vocht. Dat kan zo’n klein relais best hebben, maar niet al te lang. Als hij ermee ophoudt is dat meestal op een verkeerd moment. Als hij er zijn grootje aangeeft, krijg je van zijn langzalzeleven die ketel niet meer aan. En ik heb ze ook wel eens op kerstavond vervangen, die dingen. Komt altijd verkeerd uit.

Ik noteer de uitdrukking zijn grootje eraan geven in mijn geheugen en zeg: ‘Nou dan, vervangen dus he?’
‘Kijk’ gaat hij weer verder, al weet ik niet waar ik precies moet kijken. ‘U heeft een Nefit, heel goed merk CV ketel, daar zallen ze mij nooit never over horen, maar die relaistjes, die zijn op een gegeven moment op. En dat heb nog niet eens niks met die ketel te maken, die hangt gewoon en dat is een hele mooie ketel. Wij verkopen ze en mijn vorige baas, die verkocht ze ook. En die relaistjes, gewoon af en toe controleren en dan vervangen. Kan Nefit ook niks aan doen.
‘Nee, duidelijk. Vervangen die hap’. Ik begin een beetje applausmoe te worden.

‘Kijk’ zegt hij wederom. Als hij nou in de winter, huisje vol, tvtje aan, gezellige avond en die ketel die schijt er in enen uit, dan zegt u ook, Ron, want zo heet ik, Ron, had je dan niet dat relais van de zomer kennen vervangen. Want als die relaistjes het niet meer doen,’

‘dan schijt de hele ketel eruit’ vul ik aan.

De schroevendraaier van Ron stopt even met draaien en hij kijkt mij aan. ‘Zit u ook in de CV ketelarij?’ vraagt hij.
‘Nee’ zeg ik, ‘maar ik dacht het gewoon’
‘Nou, dat is dan goed gedacht’ zegt Ron terwijl hij doorgaat met het losmaken van mijn relais, of er juist een nieuwe aan het inschroeven is, wie zal het zeggen.
‘Ik vind altijd, als je een beetje twijfelt bij het relais, dan moet je vervangen. Want het is tientjeswerk, maar stel nou, u bent nog niet eens thuis en het vriest bijvoorbeeld tien graden of bijvoorbeeld twaalf graden en het relais doet het niet. Dan kan de ketel niet aanslaan en als u dan niet thuis ben, dan kennen gewoon de leidingen wel kapotvriezen, en dan lullen we niet meer over tientjeswerk. Dat kost wel effe wat duurder dan een relaistje, dat snap u ook wel.

‘Nee’ zeg ik. ‘dat snap ik niet, hoe zit dat dan met die relais-tjes?

Actie is min reactie

2011-07-03T22:15:00.000+02:00

Zet je elleboog op je bureau. Laat je kin op je hand leunen, de vingers op de wang. Pak met je andere hand je muis en ga tien minuten spelen, de rest van de dag zul je in een beter humeur doorbrengen.

Recensie 'Schoon genoeg' van Thomas Dekker

2011-06-30T12:47:00.000+02:00

Thomas Dekker in tijdperken.

In het begin was er de braniemakende, goedgebekte lefgozer die als Nederlander zelfs tegen de Rabo durfde te schoppen. Ik was zijn fan, want hij won, koos zijn eigen weg en gaf betere interviews dan tien wielrenners bij elkaar. De fietsvaardigheden van Boogerd, de gevatheid van Kneteman, de woordenschat van Ducrot. Wat wilde we nog meer als wielerfan, we verheugden ons op een nieuwe Nederlandse toerwinnaar en wat voor een.

Periode twee was na zijn dopingschandpaal. Ik was teleurgesteld, maar ook benieuwd naar zijn verhaal. Ik veroordeelde hem niet, zou ik dat doen dan zou ik alle wielerhelden uit het verleden ook verloochenen. Ik vond het wel dom, maar het gaf hem ook een persoonlijker, echter gezicht. Althans dat hoopte ik, want uit zijn spaarzame interviews en al helemaal uit de documentaire 'Niemand kent mij' kwam het beeld naar voren van een verwende, egocentrische bralaap. Hij viel van mijn voetstuk.

Periode drie begon gisteravond. Ik las 'Schoon genoeg', een boek over zijn leven tot heden. Ik was onder de indruk. De man die in 'Niemand kent mij' geen seconde boeit en niet dieper gaat dan een regenplas op een snelweg blijkt een begenadigd schrijver en weet zelfs eindeloze wieleruitslagen uit zijn jeugd op spanning te zetten. Het leest lekker weg en je realiseert je meer en meer dat Dekker van een extraverte branieschopper, tot een bedachtzame intellectueel is ontwikkeld, die zonder wrok en eerlijk op weet te schrijven wat hem is overkomen. En dat zonder HAVO diploma! Hij heeft bovendien een heerlijke stijl, wat vind je van deze zin: ‘Ik was drieëntwintig en tastte, verscheurd tussen de drang om te presteren en het steeds zwakkere stemmetje van mijn geweten, naar een moreel kompas en vond het niet’ Ik zeg afschaffen die HAVO, dat heeft geen mens meer nodig. Dekker – Dèkkèrrr op zijn Italiaans – was terug. In het peloton en in mijn rijtje met wielerhelden.

Periode vier begon vanmorgen. Zoekend naar een plek in de kast om het boek op te bergen – ik ben aan de e-reader, maar koop nog steeds boeken – viel het boek open en las ik het volgende: Tekstbezorging – Erwin Krijgsman. Tekstbezorging, dat was iets nieuws. Ik googlede en wikipediade erop los en lees dat er bijvoorbeeld een tekstbezorger aan het werk is geweest om ‘Van den vos Reynaarde’ uit verschillende middeleeuwse bronnen in een handzaam boekje te persen, de term tekstbezorging wordt verder nergens gebruikt. Een synoniem is 'editeur' waarover Wiki weet te melden: ‘Gewoonlijk wordt op de titelpagina aangegeven welke de werkzaamheden van de editeur zijn geweest’. Niet dus. En dan krijg ik een vermoeden. Zittend in zijn Porsche, hangend aan de bar en slapend in zijn appartement heeft Dekker wat zitten lullen en Krijgsman heeft een bandje mee laten lopen en er zijn boek van gemaakt. Het verhaal van Krijgsman en hoe die zou willen dat Dekker het bedoelde. Wat een tegenvaller. Het is weer uit tussen Dekker en mij. Eerst de tour winnen (2014?) en dan praten we verder. Tenzij hij mij mailt, me een interview gunt en mij als personal coach aanneemt. Ik ben benieuwd.

Tekst: Michiel Cobben
Tekstbezorging: Ook Michiel Cobben

Oproep aan Thomas Dekker

2011-06-28T13:09:00.002+02:00

Ik heb spijt. Gistermiddag bestelde ik het boek 'Schoon Genoeg' van Thomas Dekker. Als boekenman, wielrenner en voormalig fan van Thomas Dekker zal het niemand verbazen dat dit boek hoog op mijn lijstje stond. Gisteravond vroeg ik mijn vrouw om zonder mij de kinderen in bed te leggen en de macht over de afstandsbediening voor één avond over te dragen. 'Niemand kent mij' van Geertjan Lassche stond geprogrammeerd op Nederland 3, de eraan gekoppelde reportage over Dekker.
'In ruil daarvoor kijk mee ik naar 'De Bachelor' woensdagavond' beloofde ik haar.

Ik heb spijt. Spijt van mijn aankoop en van mijn tijdbesteding gisteravond. Wat een waardeloze snertreportage. Even voor de duidelijkheid, Dekker is een fantastische fietser, een van de grootste talenten die dit land ooit heeft voortgebracht. Ik sta bij lange na niet in zijn schaduw, ook niet na het volbrengen van de Jan Janssen Classic vorige week of na het twee keer per week bedwingen van de pyramide van Austerlitz. Met een dopingvrije bidon, dat dan weer wel. Dekkers talent staat buiten kijf, zijn lichaam - volgens mijn vrouw die gedwee de hele reportage meekeek - is goddelijk en zijn haar zit als een fotomodel.

Dat mag allemaal waar zijn, maar er is een probleem. De ooit zo goedgebekte playboy heeft niets te vertellen. N-I-E-T-S. Bij zijn veroordeling heeft hij gezegd dat hij zijn maatjes niet zou naaien. Daardoor heeft hij extra straf gekregen en dus weten we niet welke medefietsers er net zulke valsspelers waren als hij en weten we ook niet waar hij zijn handel betrok. Dat hij daar dus nog steeds niet over praat is tot daar aan toe, al begrijp ik zijn keuze niet. Ofwel je bent een berouwvolle dopingzondaar, hebt schijt aan de Omerta en biecht alles op, ofwel je houdt helemaal je bek. Dus waarom deze reportage? Geld? Dat lijkt me niet, als hij de Porsche waarin hij rijdt verkoopt, kan hij het gemakkelijk een jaar uithouden in zijn appartement in Lucca. Of zijn er andere gedachten of wetenswaardigheden die Dekker met de wereld wil delen? Ik heb ze niet gehoord.

'Ik ben geïrriteerd op jou omdat je het nu nog steeds niet snapt' snauwt Dekker, ergens halverwege het slaapverwekkende relaas, naar de maker van de reportage. Ik was ook geïrriteerd, maar dat kwam omdat Dekker het na al die tijd nog niet had kunnen uitleggen. De goedgebekte, vrolijke, ideale schoonzoon van weleer komt in deze scene over als een binnenvetter met een ontstoken gebit. En in de rest van de reportage is het al niet veel beter, slechts op de tafel bij de Haptonoom komt er iets los en in een afgeluisterd interview met cyclingnews wordt er een nieuwsfeitje gepresenteerd.

Waarschijnlijk heeft reportagemaker Geertjan Lassche gedacht dat, als hij maar lang genoeg in het bijzijn van Dekker verbleef, er vanzelf een vertrouwensband zou ontstaan en hij iets van de zieleroerselen van de voormalige hoop van wielrennend Nederland zou kunnen vastleggen. En vermoedelijk pas bij het monteren van de reportage is Lassche erachter gekomen dat hij een aantal nietszeggende, flutbeelden heeft verzameld. Allemaal leuk en aardig, maar ik zit als fan met de gebakken peren door een hele avond naar een mens te kijken die uitsluitend talent heeft voor het paraderen door de straten van Lucca en het zweten in blote bast op een hometrainer. Dat laatste vond alleen mijn vrouw leuk, maar mij smaakte mijn glaasje limonade me niet meer. Waarom is deze reportage gemaakt? De opgenomen beelden hadden toch gewoon gewist kunnen worden? Of in de grote youtube vuilnisbak gestort? En nou moet ik ook nog een heel boek lezen, met vermoedelijk nog meer nietszeggend gemurmel? Of mag het retour?

Bij deze een oproep aan Thomas Dekker. Het is bijna te laat. Je imago dreigt zeer ernstig geschaadt te worden. Zonder imago geen contract, dat weet jij ook. Wil je eindigen als fietsenmaker te Neerpelt of Reusel ? Of wil je je carriere redden? Bel of mail me in dat laatste geval, dan leg ik je een uurtje op de sofa, camera aan en dan zullen we die mossel van jou eens pellen. Ik monteer een filmpje en we knallen het op Youtube en voor je het weet fiets je weer met de besten mee, want luister maar naar je haptonoom, al die boosheid en frustratie gaan in je benen zitten.

Of durf je niet?

alweer enige nachten geleden

2011-06-23T12:54:00.000+02:00

J. verwoordt zijn gevoelens altijd even origineel. Fietsen wij in de winter door de modder dan geeft hij aan zich te voelen als een bok die ondergekotst is door een varken. Je begrijpt nu waarom een fietsclub zo inspirerend is.

Tijdens de Jan Janssen Classic, alweer enige nachten geleden, fietsten wij, na drie keer de Posbank beklommen te hebben, weer in Arnhem. Als je de track hierboven opnieuw bekijkt, dan zie je een streepje naar rechts lopen, de Monnikkensteeg in. Hier werden wij de weg afgeleid en een paar honderd meter een heuvel opgestuurd waar we bovenaan niets anders meemaakten dan dat we om moesten draaien. Vervolgens fietsten we de heuvel af om exact vanaf het punt waar we omhooggestuurd werden onze hobbelige weg te vervolgen. J. had het, net als ik overigens, zwaar gehad.

'Dat ballenstuk hadden ze toch over kunnen slaan, we staan nu weer bij diezelfde klote lantaarnpaal. Ik voel me in de zeik genomen als een aap die een koe moet neuken'.
Het viel me opeens op dat J. veel dieren in zijn zelfgebakken uitdrukkingen verwerkt. Hij werkt bij een zakelijke dienstverlener, maar is hij van huis uit misschien iets biologisch? Het leek me niet het juiste moment om ernaar te vragen, noch dat ik het moment geschikt achtte om te informeren waarom een aap die een koe moet neuken, vooropgesteld dat dat kan, zich afgezeken zou moeten voelen. Eerder dat die koe zich in de maling genomen zou voelen toch? J. mopperde door.

'Als ze nog zo'n zinloze lus in het parcours hebben gelegd, dan stuif ik als een krokodil de leeuwenkooi uit' vervolgde hij en om hem heen werd gelachen. Waarom wist niemand, maar dat is meestal als er gelachen wordt. Een minuut later fietste ik naast hem en het tempo liep op. J. en ik hadden het zwaar en J. met name omdat hij maar bleef mopperen op die zinloze heuveltocht in Arnhem.
'Diezelfde lantaarnpaal, begrijp jij het?' vroeg hij aan mij, nadat hij wat rustiger was geworden.

Ik liet even een stilte vallen. J. trok zijn twaalfde blikje Red Bull van de dag open en goot het naar binnen.
'Weet je' zei ik 'over 25 kilometer staan we gewoon weer bij de parkeerplek waar we vanmorgen begonnen zijn'.
'Wat een berenbraaksel' zei J. en hij kneep zijn lege blikje fijn. Tot de finish in Wageningen bleef hij stil.

Ooggetuigeverslag van 'de hel van Wageningen'.

2011-06-20T15:59:00.000+02:00

De JJ Classic. De eerste 200 meter, laten we zeggen vanaf de vertrekhal tot na de eerste bocht, liep het parcours van de 150 kilometer - die overigens door mij en mijn medefietsers gepeild gemiddeld op 156 kilometer uitkwam - vlak. Vervolgens ging het ofwel bergop, ofwel bergaf. Nergens, ik herhaal, nergens was er ook maar een enkele mogelijkheid om je waterpas te ijken. Niet dat ik daar enige behoefte aan had, maar een klein momentje van herstel was mij meer dan welkom geweest. Hoe zou zoiets gaan? Ik stel me voor dat die meneer die de routes uitzet begint met een kaart en er dan drie keer de Posbank, twee keer de Muur van Weetikveel in opneemt en vervolgens op de fiets stapt om te gaan proberen. Vervolgens heeft hij overal langs de route de vlakke stukken geschrapt en een bizarre kronkeltocht met 1200 hoogtemeters ontworpen. Je moet maar durven.

Welke idioot gaat die route rijden vraag je je af. Naast enkele duizenden anderen was ik dat, samen met enkele Hilversumse fietsvrienden. De hele route heb ik mij verbaasd dat het mogelijk is om tussen Wageningen, Arnhem en Apeldoorn een fietstraject van 150 km uit te zetten, zonder dat je voor- en achterwiel op dezelfde hoogte rollen. Vlak voor het eindpunt in Wageningen dacht ik dat we over een recht stukje mochten rijden. Mijn benen voelden toen als zure bommen, de powerbar drankjes hadden geen effect meer, de bananen lagen onverteerd in mijn maag en weigerden opgenomen te worden, de waaiertjes die gevormd werden gingen zonder uitzondering te snel voor mij, maar het bordje ‘Wageningen Universiteit en P – 1,5 km’ dat wees in de richting van een mooi breed, keurig horizontaal lopend fietspad zorgde ervoor dat ik mijn laatste reserves aan kon spreken. Het enige wat ik me op dat moment nog kon herrineren van de start van deze tocht, die niet voor niets als bijnaam 'De hel van Wageningen heeft' is dat daar de start- en finishlijn waren getrokken.

Maar nee, het bordje dat de route van de JJ Classic aanwees stuurde ons niet over dit mooie pad, maar linksaf omhoog, omlaag, omhoog en weer omlaag om ons zes kilometer verder bij de Universiteit af te leveren. De laatste 200 meter waren weer vlak, dat dan weer wel. Ik liep naar binnen om mijn bestelde shirt op te halen en mijn kaart af te stempelen en vroeg aan de dienstdoende juffrouw of de meneer die de route uitgezet had nog binnen was.

‘Nee’ zei ze ‘Het leek hem verstandiger om wat eerder naar huis te gaan. Er waren wel meer mensen die hem wilde spreken’
Het biertje zaterdagavond smaakte drie keer lekkerder dan normaal en mijn bed staat waterpas, dus toch een happy end. In het bericht van gisteren de track van deze marteltocht. Je ziet dat mijn gemiddelde tot zes kilometer voor het eind nog heel behoorlijk was.

Bijgaand nog een filmpje dat de meegereisde cameracrew van me maakte.

vannacht weer slapen zonder te tellen

2011-06-18T18:07:00.000+02:00

Gelukt. 155km. Was zwaar. Heel zwaar. Nu in bad, dan voor de buis in slaap vallen. Dan naar bed. Niet meer aftellen. Verslag volgt morgen. Of maandag. Bewijs al wel zichtbaar:
http://connect.garmin.com/activity/93182771

nog 1 nacht

2011-06-17T11:34:00.000+02:00

Morgen is het zover, de Jan Janssen Classic, mijn debuut in de wereld van fietstoertochten.

Gisteravond laat nog een mailtje van W., die normaal gesproken de achtehoede van ons pelotonnetje vormt, samen met mij.
'Mannen' zo schrijft hij, want we vinden onszelf heel stoer, 'Het wordt hondenweer. Gaat het wel allemaal door?'
Even heb ik hoop. Misschien dat ik morgenochtend toch gewoon in bed blijf liggen, de regen tegen het raam, de thee die op me wacht, de ochtendkrant en dan met de hond een stukje door het bos lopen. Als ik daar nou meer zin in heb dan in die kl... JJ Classic, waarom haak ik dan sowieso niet af? Mijn droom is kort want ding-dong, een nieuwe mail.
'It Giet Oan' mailt T. met honderd uitroeptekens
'Watje! Pussy! Fietsen en je bek houden' mailt J.

Ik vrees dat ik niet meer terug kan, nog 1 kort nachtje en morgenochtend om half acht verzamelen.

Nog 2 nachtjes

2011-06-16T16:30:00.000+02:00

Nog 2 nachtjes en ik zal drie keer de Posbank, twee maal de Grebbeberg en nog wat bergen beklimmen.

Vandaag regent het dat het giet in Hilversum.
'Wat nu valt, valt straks niet meer' zei de buurvrouw van mijn Oma vroeger. Die opmerking stelde mij nooit gerust, straks kan er toch gewoon nieuwe regen vallen? Alsof regen een bepaald gebied overslaat omdat broertjes of zusjes regendruppels daar al geweest zijn, het idee alleen al is te zot voor woorden en toont maar weer eens aan dat je nooit veel waarde aan uitdrukkingen moet hechten. Ze slaan meestal nergens op. 'Waar er twee vechten hebben er twee schuld' wat vind je daarvan? Ik vind het flauwekul, stel de VN haalt Khadaffi en de opstandelingen uit elkaar en stuurt iedereen naar hun kamer met deze opmerking. Dat werkte vroeger al niet met mij en mijn broer, ik had gewoon altijd gelijk. En waren Hitler en Churchill allebei fout in de oorlog? Ze vochten toch alletwee? Of zou Churchill in retrospect zeggen dat hij fout was omdat hij de oorlog niet had kunnen voorkomen en dat hij zich daarom schuldig voelt? In dat geval klopt de uitdrukking toch. Moeilijke materie, als de ene uitdrukking niet klopt, is dan elke andere uitdrukking ook fout? Of is die ene in dat geval de uitzondering die de regel bevestigt? Of klopt die uitdrukking ook niet?

Gelukkig is er buienradar voordat ik echt helemaal gek van mezelf wordt en twee nachten niet slaap. Valt wat nu valt straks niet meer, oh alwetende buienradar? Ik surf en klik en het antwoord is.... fuck, het regent zaterdag.

Twee nachtjes slapen, waar ben ik aan begonnen? Maar ja, wie A zegt moet ook godverdomme B zeggen.

Nog 3 nachtjes

2011-06-15T17:04:00.000+02:00

Nog 3 nachtjes en dan wacht mij de Jan Janssen Classic. Hij gaat pijn doen, zoveel is zeker, maar wat nog niet zeker is is hoe ik mij deze laatste dagen het beste kan voorbereiden.
'Vanavond nog een laatste stukje fietsen, niet in het rood maar in de anaërobe zone, en dan rust en goed eten. Rust is om te herstellen en om je voor te bereiden. Rust is de beste training', mailt een ervaren fietsmaat en ik word heel blij van binnen.

Mijn allereerste herrineringen aan mijn opvoeding zijn een vader en een moeder (sorry mam) die mij te pas en te onpas aanspoorden tot activiteiten. 'Ruim je kamer op!' of 'Maak je huiswerk!' of gewoon 'Zet die TV uit en doe iets!' Op het moment dat ik die aansporingen kreeg deed ik er niets mee, maar langzaamaan zijn de zaadjes van toen gaan ontkiemen en wortel schieten. Het werden volwassen bomen, mijn hoofd groeide volledig dicht toen ik als volwassen man lange dagen werkte en van de ene activiteit naar de andere snelde. Pas rond mijn 45-e was ik uitgeraasd en viel het blad van de boom, ik hoefde niet meer. Maar de boom bleef staan. Hangen en niksen zie ik nog altijd als zonde.

Maar na de mail van mijn tamgenoot niet meer. Mijn fiets staat gepoetst in de garage, in de koelkast wachten enkele liters sportdrank om in mijn bidon gegoten te worden en in mijn portemonnee zit mijn inschrijvingsbewijs voor de JJ Classic. En tot die tijd? Rust. Toegestane, legitieme en eerlijke rust. Rust is de beste training. Nog 3 nachten heerlijk pitten zonder enige wroeging, zonder stem in mijn hoofd die me ergens toe aanspoort. Leve de JJ Classic.

Nog 4 nachtjes slapen

2011-06-14T12:12:00.001+02:00

Nog 4 nachtjes en dan staat de JJ Classis, aka 'De hel van Wageningen' op het programma. JJ staat voor Jan Janssen, de eerste Nederlandse winnaar van de Ronde van Frankrijk en ik begin bang te worden. Een knagend klein bangetje vreet aan mijn knieholtes en houdt me uit mijn slaap.

Wie denkt dat je in Nederland niet tegen bergen omhoog kunt fietsen haalt zijn kennis niet uit ervaring. De Utrechtse heuvelrug, die van Hilversum naar Wageningen loopt, bewijst mij in deze trainingsperiode een paar keer per week dat de pyramide van Austerlitz en de Amerongse Berg toch echt ruim boven zeeniveau liggen. En Soesterberg en Soestduinen hebben ze niet toevallig zo genoemd. Was het daar vlak geweest dan had het wel Soestervlakte geheten. En voor wie cijfers geloofwaardiger vindt dan mijn persoonlijke waarnemingen: tijdens de Jan Janssen classic ga ik met mijn fietsclub Venga Venga 153 kilometer rechtdoor fietsen en maken wij tijdens die rit ongeveer twee keer de Alp d'Huez aan hoogtemeters. Alstublieft.

Afgelopen weekend de laatste gezamenlijke training van 125 kilometer. Het lijkt vreemd, een training van 125 kilometer voor een tocht van 150 kilometer. Dat zit zo: afgelopen pinksterzondag haalden we wel een flinke lengte, maar voor wat betreft hoogtemeters bedwongen we 'slechts' de toppen van Amerongen en de Grebbeberg en een naamloos, doch pittig hellinkje te Rhenen. Dat wordt volgende week echt een stuk wreder.

Ik ben bang. Al na 50 kilometer waren we in Amerongen en moest ik honderd meter voor de top lossen.
'Je moet er vroeg af, Michiel', zei E. Maakt hij zich zorgen? Vindt hij dat ik te weinig heb getraind?
Ik perste mezelf al weken geleden in een strak trainingsschema, ik heb meer kilometers in de benen dan veel medefietsers en toch bungel ik steevast achteraan het peloton.
'Volgende week om half acht bij mij' zegt buurman T., die mij ooit overhaalde lid te worden van de VV's. Terwijl ik de hele pinksterzondagmiddag voor apegapen in een stoel lag bij te komen en geen teruggekeerde heiland mij eruit had kunnen tongen, was T. de heg aan het snoeien, met zijn kinderen aan het spelen en zijn auto aan het wassen. geen teken van vermoeidheid op zijn fitte gelaat. Soms haat ik hem, al zit er geen druppel kwaad bloed in zijn hele lijf.
'Ik zal er zijn' beloof ik met het lood in mijn schoenen.
'Waarom ben je nou bang?' zegt A. 'Je kan toch onderweg afstappen? Of je inschrijven voor een minder verre afstand?'. Vrouwenpraat.
'Daar ben ik nou juist zo bang voor' leg ik uit, maar ze begrijpt me niet. Ik zal mijn verhaal met jullie moeten delen, misschien dat jullie me wel snappen.

Jong geweest

2011-06-10T16:49:00.001+02:00

Er zijn weinig dingen die je zo confronteren met het feit dat je jong bent geweest en het toch echt niet meer bent, dan een buurjongen die gitaar speelt. Hij speelt goed, heel goed. Af en toe stopt er een busje met jongens van zijn leeftijd, ze laden een aantal omvangrijke boxen uit die net zo zwart zijn als in mijn jeugd en nog net zo volgeplakt zijn met stickers en zetten die in de garage van zijn ouders. Een kwartier later gaat de drummer inslaan, dit duurt ongeveer een uur, dan volgt er een uur popmuziek met uiteraard 'i shot the sherrif' prominent in het repertoire en vervolgens gaan ze bier drinken met meisjes die al die tijd hun billen hebben laten trillen op die zwarte boxen.

Zijn moeder vindt dat haar zoon een leuke hobby heeft, alleen is ze het niet eens met al die hasj. Althans, niet in haar garage. Wat ze op die feestjes doen, dat wil ze niet weten. Ik wel. Ik zou het liefst meegaan naar die feestjes. Ik wil precies weten wat ze doen en meedoen. Maar ik ben te oud. De kans dat ik leadzanger mag worden in de band van de buurjongen lijkt me klein. Vreemd, hij zou best kantoorhulpje mogen zijn in mijn bedrijf, ik doe niet aan leeftijdsdiscrimitaie, hij wel.

Een donkere ruimte, de geur van bier en joints, ik loop door de menigte naar voren. Een groupie biedt zich aan, maar ik loop door, het podium wacht. 'And now, life on stage, for the first time in 'T Honk in Kortenhoef, Michiel Cobben and his band'. Het applaus en gegil is oorverdovend en komt nauwelijks boven de SMS waarschuwingstoon van mijn i-phone uit. Een klant. Waar zijn offerte blijft. Ik SMS hem terug: Sorry, druk geweest. De band weetjewel. Hij zal het wel begrijpen, hij is toch ook jong geweest.

Alleen op de wereld

2011-05-31T14:30:00.000+02:00

Ik vraag mijn compaan Pieter hoe dat zit met die managementboeken. Ploeter ik me voor niks een slag in de rondte? Stel ik maak een reken, of erger nog, een denkfout, kan ik me dan niet meer op straat vertonen, lachen mijn klanten me uit en wacht mij het faillisement?
'Niet zo dramatisch' zegt hij 'Managementboeken worden allereerst bijna niet gelezen. Een groot deel is een relatiegeschenk, een groot deel wordt aangeschaft bij een training of cursus en slechts een klein deel wordt gelezen. Wat je schrijft maakt dus niet zo gek veel uit'.

Boem. Ik sta terug op aarde. De lust mij voor de derde keer te storten op het hoofdstuk 'telefonische acquisitie en bezwaren wegnemen bij klanten' vergaat mij een beetje.

Ben ik de enige die boeken heeft en ze ook echt leest? Vanmiddag beval ik mijn middelste dochter - tot heden de enige die nog een beetje besmet is met het familieleesvirus - 'Alleen op de wereld' aan van Hector Malot. Schreef die man eigenlijk nog meer? Ik surf naar Wikipedia en lees daar dat hij 'Meer dan 70' boeken op zijn naam heeft staan. Is de redacteur van Wikipedia te beroerd om even precies te tellen? Is het exacte aantal niet bekend omdat toen de ISBN nog niet bestond? Of zijn het er eigenlijk 71 en is daar van gemaakt 'Meer dan 70' omdat dat nog veel meer suggereert? Ik sta op het punt de betreffende redacteur van Wiki een mailtje te sturen om hem aan te sporen nauwkeuriger te zijn, maar ik laat het maar even na. Ik heb het druk genoeg, hoofdstuk 2 van 'Verhoog je Gunfactor' - dat al wel gekocht kan worden, klik hier rechts, geen verzendkosten! - moet nog op de schop en hoofdstuk 3 rammelt ook nog.

Helaas viel mijn aanbeveling niet in omgewoelde aarde. Ik had nog een oud exemplaar met een paar wazige plekjes op de pagina's waar Remy uit zijn huis wordt gesleurd, waar het aapje Joli-Coeur sterft en ook waar Vitalis zijn laatste adem uitblaast. Ik heb het vroeger meer dan zes keer gelezen en had enige hoop dat niet alleen het papier, maar ook het verhaal de tand des tijds had doorstaan.

'Saai' riep ze na een half uur, ze legde het weg en ging naar iets bewegends kijken op de I-Pad. Ik raapte het boek op en liet het tussen mijn toetsenbord en de aantekeningen van de redacteur liggen. Ga ik vanmiddag de cases uit mijn boek narekenen of lees ik Hector Malots meesterwerk nog eens door? Ik kies voor het laatste, lees geen mail meer en sluit me op. Helemaal alleen op de wereld.

Koste wat kost.

2011-05-29T13:49:00.000+02:00

Vanaf nu is het onvolprezen, sterker nog, helemaal nog niet geprezen, 'Verhoog je Gunfactor' te bestellen bij uitgeverij BoomNelissen te Amsterdam. Voor € 22,50 - inclusief GRATIS e-book- zul je nog voor November een exemplaar in bezit hebben. Twee-en-twintig-vijftig? Voordat je denkt dat ik een vuile afzetter ben - wat wel klopt maar dat kun je op basis van deze informatie niet weten - van de eerste exemplaren ontvang ik ongeveer een Euro, beetje afhankelijk van hoe je rekent en aan welk verkoopkanaal de lezer de voorkeur heeft gegeven. De komende maanden ga ik, samen met een redactrice, een en ander herschikken, herschrijven en opleuken, de marketing en verkoop voorbereiden en de bestsellerlijst van managementboek.nl aan mijn favoriete webpagina's toevoegen. De oplettende lezer heeft gezien dat op dit blog rechtsboven al een plaatje met daaraan gekoppeld een winkelwagentje is geïnstalleerd. De kassa is gesmeerd, betalen mag ook per acceptgiro.

Een nog beter oplettende lezer (heb ik die?) heeft misschien gezien dat de ondertitel van dit blog ook is veranderd. Er staat nu: 'Op deze site schrijf ik over mijn persoonlijke belevenissen op weg naar mijn ultieme droom: een Roman uitbrengen. Je helpt me door te reageren en feedback te geven! --- Michiel Cobben ---'.

Het uitbrengen van een Roman is mijn ultieme droom en die is niet verdwenen nu ik in de vorm van een boek een heel dik visitekaartje kan uitdelen aan mijn klanten. Het uitbrengen van een managementboek is leuk, heel erg leuk zelfs, maar de echte artiest, de echte vrije geest, degene die daadwerkelijk iets aan het gedachtengoed van zijn lezer toevoegt schrijft een Roman. Een verhaal zoals de schrijver dat alleen kan vertellen, een verhaal dat de lezer voor enkele uren volledig in zijn greep heeft. Dat verhaal wil ik nog steeds vertellen, koste wat kost. En met koste wat kost bedoel ik niet dat ik € 22,50 wil hebben voor mijn verhaal, maar dat ik opnieuw heel veel moeite, energie en tijd ga steken in een nieuw manuscript. Jullie zijn nog niet van me af.

Denk jong, strak en lippenstift en dan weet je wat ik bedoel.

2011-05-27T00:16:00.001+02:00

In de aanloop naar de Jan Janssen Classic, door mensen die hem al eens gereden hebben ook wel 'de hel van Wageningen' genoemd, train ik vandaag op cadans. Rondje Loosdrecht, hoog beentempo, hartslag in de anaerobe zone. Of zoiets.
'Je lichaam moet zich instellen op de fluctuerende belastingen van het fietsen' heeft de fysiotherapeut uit mijn wielrenclub me voorgehouden. Geen idee wat hij daarmee bedoelde, maar de professionele blik die hij erbij opzette en de klinisch klinkende woorden gaven me toch vertrouwen in zijn trainingsschema.

Ter hoogte van Scheendijk, na kasteel Nijenrode, maar nog voor Loenen aan de Vecht kruist mijn weg met twee meisjes, dames, jonge vrouwen, de woordkeuze doet er nu niet toe, maar denk jong, strak en lippenstift en dan weet je wat ik bedoel. Ze fietsen langzaam, gaan aan mijn wiel hangen en ik houd ze een paar kilometer uit de wind. Het zijn studenten, de gesprekken gaan over jongens. 'Waar gaat Piet zijn co-schappen lopen? Als het ook AZL is kan ik samen met hem treinen, dat lijkt me wel geil.' - 'Hoe heet die huisgenoot van Boudewijn, die ene met dat brilletje, zou die hem afzetten in bed?' - 'Het was wel gezellig gisteren, maar die vriend van Jan zat de hele tijd naar mijn tieten te kijken. Ik zei toch dat ik dat witte topje niet aan moest doen' -.

Net als meisje 1 aan meisje 2 wil uitleggen waarom het met haar vorige vriendje niet wilde boteren tussen de lakens moeten zij links richting Vreeland en ik rechtdoor terug naar Hilversum. Jammer. Ik had graag ook de rest van het geprek gehoord en met jullie gedeeld. Ik geniet nog na als J., een ander lid van het fietsclubje, me inhaalt.
'wat heb jij een laag tempo' merkt hij op 'zure benen, of een slechte dag?'
'Nee' leg ik uit 'mijn lichaam moet zich instellen. Fluctuerende belastingen enzo'

Het was zo met haar:

2011-05-19T14:54:00.000+02:00

Het was even stil. Althans op dit blog.
Gelukkig gebeurde er vandaag weer iets kleins. De telefoon ging. Een buurvrouw.
'He daar, hoe is het?' vroeg ik.
Het was zo met haar: haar jongste dochter zou gaan spelen bij een vriendinnetje en nu had dat vriendinnetje op het laatste moment besloten bij een ander vriendinnetje te gaan spelen, zodat haar dochter alleen thuis zat. Groot verdriet natuurlijk, maar toen de buurvrouw zei dat ze koekjes gingen bakken en haar dochterje de bakplaat in de oven zou mogen schuiven droogden haar tranen, want het is een lief meisje met heus veel vriendinnetjes en het hoort erbij, dat iemand een keertje andere plannetjes maakt. Met haar zoon was ook alles ok, hoewel die te kleine voetbalschoenen aan had gehad, daardoor beide teennagels van beide grote tenen helemaal blauw en pijnlijk waren en er nu al selectietrainingen voor de C1 gespeeld zouden worden, dus die baalde wel, maar hij hoopte dat hij door zijn prestaties van het afgelopen seizoen toch wel door zou gaan naar de C2 op zijn minst en dan maar verder kijken. Prof zat er toch niet in, met zijn genen. En met haar man ging het goed, hoewel zijn nieuwe baas op het werk een onbenul was en dat hij veel te hard moest werken en dat hij waarschijnlijk geen vrij kon krijgen op hun trouwdag, want dan moest hij naar een beurs in Frankfurt, waar hij altijd sliep in een hotel waar de bedden niet op zijn lengte berekend waren, maar dat hij geen toestemming kreeg voor een upgrade want zo goed ging het niet met het bedrijf, want er was een winstwaarschuwing. Zelf was ze tijdelijk gestopt met voorleesmoeder te zijn. Het was toch te gek dat altijd dezelfde moeders dat deden, ze had zelf niet eens een dyslectisch kind en ze wilde nu wel weer eens betaald werk doen, want de jongste ging alweer bijna naar de brugklas en nu moest ze hangen want haar dochter gilde dat het beslag klaar was.
'Waarom belde je eigenlijk?' vroeg ik, me zeer bewust van het gevaar van open vragen bij breedsprakige types zoals de buurvrouw.
'Oh, zegt ze, maar ik moest jou helemaal niet hebben' en ze hing op.

Kijk, dat was nou een kleine gebeurtenis. Daar valt een blog over te schrijven. Bij deze dus. Morgen weer wat klein nieuws.

Breaking nieuws: Beatrix kondigt op 30 april 2011 troonsafstand aan.

2011-04-28T14:57:00.001+02:00

Het is werkelijk op niets gestoeld, maar ik weet dat Beatrix deze Koninginnedag in Limburg, het land van Geert Wilders, het land waar de moslims niet durven te wonen, het land waar de aspergestekers voor hongerloontjes uitgebuit worden, het land waar de Vla nog uitgesproken wordt zoals het ooit door de allereerste bakker van deze lekkernij is bedoeld en het land waar mijn over(*17)grootvader Laurenty de Cobben clan begon, dat Beatrix daar a.s. zaterdag haar aftreden bekend gaat maken.

Ik ga hierbij niet uit van concrete signalen zoals de vergissing van Maxima tijdens het staatsbezoek in Duitsland waar ze op een vraag die aan de Koningin werd gesteld zelf antwoord gaf. Waar en wanneer zou het volgende staatsbezoek plaats gaan vinden, vroeg een journalist, waarschijnlijk omdat diens vrouw een camping wilde boeken en een beetje rekening met de werkplannen van haar man wilde houden.
'Daar is het nog veel te vroeg voor' antwoordde niet de Koningin, maar Maxima. Ze popelde, de schat. Was ik haar tegengekomen voordat PWA haar schaakte en ik zelf ook vrijgezel was geweest, dan had ik haar het hof gemaakt. U zegt dat ik kansloos zou zijn geweest? Misschien, maar de poging alleen al zou mij genoeg plezier hebben gedaan.

Ik ga ook niet uit van voorkennis. OK, ik interviewde ooit Mark Rutte, het verslag staat nog ergens en zal straks in mijn schokkend goede boek 'verhoog je gunfactor' komen te staan. Mark en ik hadden het over Unilever, marketing, sales en persoonlijke overtuigingskracht. Mogelijke troonsopvolging lieten wij buiten beschouwing, dus voorkennis bezit ik niet.

Ik ga ook niet uit van de toevalligheid dat Beatrix niet meegaat naar het huwelijk van Kate en Willie. Of dat alle prinsesjes nu schoolgaand zijn. Of dat PWA zich steeds koninklijker gedraagt. Of dat er nu een premier zit die van een andere generatie is dan het staatshoofd. Neen.

Ik ga uit van mijn voorgevoel. Ik ben heldervoelend medium. Mocht inderdaad a.s. zaterdag de troonsopvolging aangekondigd worden, dan weet ik het zeker. De datum boven dit blog zal aan duidelijkheid niets te wensen overlaten, ik ben dan comma sum laudium geslaagd voor mijn paragnostentitel. U kunt mij vanaf zaterdag boeken voor € 4.000,= per dagdeel (ex BTW, reis en verblijfskosten) en u verheugen op mijn allernieuwste boek 'Nederland in 2025, voorspellingen van 's-werelds beste paragnost'.

Fijne koniginnedag, maar let op: file die middag op de A-12, vermijd de knooppunten Lunetten en Oudenrijn.

literaire gelaagdheid

2011-04-18T16:19:00.000+02:00

Opeens denk ik weer aan die avond in de studio bij de VPRO. Mijn ingezonden korte verhaal werd er becommentarieerd door twee schrijvers, een zure dame en een vriendelijke man met snor. De zure dame verweet mij dat er in het verhaal 'Opa's rijst' te weinig 'literaire gelaagdheid' zat. Ik heb daar een tijdje over nagedacht. Dat is het nadeel van schrijven, als je een gevoel niet precies kunt verwoorden, dan blijf je maar nadenken, formuleren en blijft het in je hoofd zitten. Paradoxaal genoeg is dat ook het voordeel.

Welnu, ik moet eraan denken omdat ik bezig met met het schrijven van een non-fictief boek. Er wordt nu van mij verwacht dat ik mijn gedachten en adviezen zonder enige gelaagdheid overbreng. Voorbeeldje: als ik een advies geef over het beste moment in een verkoopgesprek waarop je om de order kunt vragen - voor veel verkopers een hot item - dan kom ik niet weg met het advies om te wachten tot je het gevoel hebt alsof er een vogel op het punt staat van wegvliegen, de vleugels gespannen, maar nog niet uitgeslagen, de kop al gestrekt om het volgende vergezicht in haar blikveld te vangen. Als je dat beeld in je kop krijgt, vraag dan aan je klant of er zaken gedaan kunnen worden. Nee, dat gaat niet, mijn publiek zou het niet snappen. Ik kan nu beter overgaan tot drie B's, vier P's of 7 S-en ofzo.

Ik weet nu al wat die zure mevrouw gaat zeggen, mocht ze ooit, per vergissing, mijn boek onder ogen krijgen. 'Ik mis wederom de gelaagdheid, dit is een instructieboek, geen roman. De schrijver heeft zich weinig ontwikkeld in die twee jaar.' En nog steeds kan ik haar niet voor haar bek slaan. Jammer.

'verhoog je gunfactor' wordt uitgegeven bij BoomNelissen

2011-04-15T14:04:00.000+02:00

Ongeveer twee jaar geleden startte ik dit blog met een paar doelen, waarvan er enkele zijn behaald. Mijn eerste doel was het creeëren van een uitlaatklep voor mijn creatieve invallen. Dit is gelukt. Mijn tweede doel was mezelf te dwingen om de dingen die ik wilde beschrijven ook precies zo te verwoorden dat het overkomt zoals ik wil. Het slijpen van mijn pen zogezegd. Blader nog eens terug en oordeelt u zelf hoe scherp ik ben geweest. Zelf zeg ik: doel half gehaald. Het derde en niet meest onbelangrijke doel was: een boek publiceren. Het manuscript 'de man die zijn bonus terug moest geven' werd, ook na herschrijving, niet geaccepteerd door de laffe literaire uitgevers van Nederland. Ik las het laatst weer eens door en kan niet anders concluderen dan dat een meesterwerk aan Nederland is onthouden. Ik print het uit, laat het in een la liggen en over honderd jaar wordt het herontdekt en als 'recent opgedoken werk' voor miljoenen geveild, inclusief 3D-filmrechten.

De laatste maanden heb ik gewerkt aan het verder werken aan een non-fictief boek, getiteld 'Verhoog je gunfactor', met daarin interviews met o.a. Mark Rutte en Frits Goldschmeding. Bedoeld voor zakenmannen die willen leren hoe je anderen kunt overtuigen door het inzetten van je gunfactor. Rondgestuurd aan uitgevers en al snel werd ik op diverse adressen uitgenodigd. Resultaat is een contract met BoomNelissen en een planning om in Oktober uit te komen.

Ben ik tevreden? Ja, dit is een heel leuk zakelijk project, waarin ik hobby en werk kan combineren en wat een enorme impuls aan mijn recent gestarte trainingsactiviteit gaat geven. De Nobelprijs voor de literatuur ga ik er niet mee winnen, noch zal ik naam maken als artistiek meester. Dat is jammer, ik zal niet de zakenman onder de romantici worden, maar een rol als romanticus onder de zakenlieden spreekt me ook wel aan.

Dat was het, een kort bericht, voor mij een leuk bericht, maar ik hou het kort. Ik heb een deadline. Voor het inleveren van mijn manuscript. Jawel.

Binnenkort een bekendmaking op deze site.

2011-04-14T11:52:00.000+02:00

Hoe langer ik dit blog in leven houdt, deste meer dreig ik ongelukkig te zijn met de door mij gekozen titel: 'schrijver worden'. Dat gevoel wordt de laatste weken steeds sterker. Waarom? Binnenkort een bekendmaking op deze site.

Allereerst is er het woord schrijver, deel één van deze titel. Wanneer ben je een schrijver? Is het een beschermde titel? Is er ergens een register waar je, na positieve ballotage, je als schrijver moet inschrijven, vooraleer je deze titel mag dragen? Moet je lid zijn van de vakbond van schrijvers? Of moet ik luisteren naar wijlen Mulisch: 'schrijver worden kan niet, je bent het of je bent het niet'. Maar wanneer ben je het? Ik word gek van deze titel, ben ik dan niet allang gek?

Ik denk veel te moeilijk, anderen hebben hier allang een antwoord op gevonden. Waarom moeilijk doen en iets verzinnen als je het gratis kan jatten uit De Dikke: schrij·ver de; m,v -s 1 iem die zijn gedachten enz. schriftelijk aan het grote publiek bekendmaakt 2 degene die iets heeft geschreven.

Verhip, dat ben ik. Mijn gedachten enz. maak ik al jaren aan het grote publiek bekend. Met name die 'enz.' daar sta ik zelfs bekend om. Fantasieën, dromen, verbazingen, ik deel ze met iedereen. En wat is nou een groot publiek? Twee zussen, een moeder, een oud huisgenoot, de enige echte schrijver die ik ken en een buurman, een hele grote zelfs, reageren regelmatig. En de statistiekteller slaat soms door naar tientallen lezers per dag. Noem dat maar eens klein. Jawel, ik ben het! Een schrijver.

Dan deel twee van de titel, het woord worden. Hier hebben de Neerlandici die De Dikke ontwikkelden enkele pagina's aan gewijd, ik kies voor de volgende betekenis: 2wor·den koppelww; werd, i geworden 1 in een toestand komen: rood ~; dat wordt niks zal mislukken 2 in de toekomst het genoemde beroep uitoefenen: zij wil dokter ~

Aha, het beroep uitoefenen. Daar hebben we alweer een houvastje te pakken. Ik denk dat ik danwel schrijver ben geworden omdat ik mijn gedachten enz. deel, maar aangezien ik er mijn beroep niet van heb gemaakt, ben ik het toch nog niet helemaal. Wanneer is het mijn beroep? Weer volgens van Dale: als het mijn 'ambacht' is. Hmmm, ik bespaar u verder mijn gedachten en de inzichten die ik verder opdoe, al bladerend door De Dikke. Ik kom niet verder dan dat ik een werkloos schrijver ben. Of eigenlijk ben geworden.

Hopenlijk duurt het even

2011-04-08T11:27:00.000+02:00

Na mijn vruchtvolle afspraak in het centrum van Amsterdam slenter ik wat over de grachten. Verderop zie ik twee mannen in donkerblauw en donkergrijs, beiden met bruine schoenen. De een koopt een kaartje bij de automaat om achter de ruit van een BMW te plakken, de ander belt alvast aan bij het kantoor waar ze blijkbaar een afspraak hebben, zo sparen ze een kostbare minuut. Ik loop langs het pand, waar ik op een zilverkleurig plakkaat de achternamen van vier heren lees, met daaronder hun gezamenlijke activiteit. 'strategy consulting en change management'.

Ik ben heel blij dat ik daar niet naar binnen hoef. Het gemiddelde Nederlandse bedrijf doet maar wat, verdient geld doordat er in het verleden iemand iets slims bedacht heeft en wil helemaal niet veranderen, met of zonder consultants in BMW's. De vier heren schrijven hun uren, maken ruzie over de verdeling van de buit en hun huiden worden steeds witter, hun BMW's steeds dikker. Zouden de twee mannen die ik naar binnen zag gaan twee van de achternamen zijn? Of zouden het cliënten zijn (maak in deze business nooit de fout om het over 'klanten' te hebben) op zoek naar een nieuwe strategie of een verandering?

Ik zal er nooit achterkomen, want ik ga op een terras zitten, de zon op mijn huid, de wind in mijn haar. Het valt me op dat er heel lang geen serveerster komt, het maakt me niet uit, ik heb de tijd. Ik declareer mijn tijd aan mezelf en de rekening vergeet ik te sturen, bewust.

Al moet ik het niet te gek maken, ik ben weliswaar schrijver in wording, ook aan mijn tijd komt een eind en dit duurt wel erg lang.
'wat moet u hier?' vraagt een vrouw. De Amsterdamse horecamedewerkers zijn bot, maar dit gaat wel heel ver.
'Een spa-rood en de lunchkaart alstublieft' antwoord ik stoïcijns. Ik doe met haar mee en antwoord net zo Amsterdams. Voor je het weet denkt ze dat ik uit de provincie kom.
'Meneer, u zit in mijn voortuin' antwoordt ze.

Ik loop terug naar mijn auto. Zie ik daar iemand lachen achter het raam bij het kantoor met de vier namen?

Vet leip

2011-03-30T10:19:00.000+02:00

Om redenen die hieronder duidelijk worden, wil ik erop wijzen dat onderstaand verhaal fictief is en elke overeenkomst met de werkelijkheid toevallig.

'Die pa van jou is vet leip' zegt de halfinwonende buurjongen, vriendje van onze puberzoon.

Aan de hand is een cijfer voor een vak dat zoonlief niet al te best beheerst en zelfs een struikelvlak richting drie gym dreigt te worden. Waar normaal gesproken na heel hard studeren een zes min behaald wordt, maar vaker een onvoldoende, is er vandaag een acht mee naar huis genomen. Ik ga op onderzoek uit, ik herriner me dat er de dag voor het proefwerk de hele middag virtuele soldaten zijn neergeschoten op de playstation.
'telt drie keer mee pap' zegt meneer en hij drukt het proefwerk met rechtsbovenin een roodgeschreven, duidelijke 8 in mijn hand. Na drie seconden zie ik wat er aan de hand is. De leraar is vergeten de fouten op de achterkant van het proefwerk in zijn puntentelling te betrekken. Lees aub de cursieve tekst hierboven nogmaals, ik wil geen gezeik.

Hoe ik zelf vroeger was vind ik irrelevant, de bedoeling van het menselijk ras is juist dat elke generatie het weer beter doet dan de voorgaande, dat heet vooruitgang. Ik wijs hem erop dat het niet helemaal eerlijk is en onderdruk mijn grijns.
'Ik zal je leraar wel even bellen' zeg ik en ik loop met het proefwerk in mijn hand richting mijn werkkamer. Een halve seconde pauseren de twee heren met het lawaai op de playstation.... natuurlijk ga ik bellen, ik ben toch vet leip?

Ik was, herstel, ik ben.

2011-03-22T10:33:00.002+01:00

Toen ik dertien was realiseerde ik me na een gesprek met de hockeytrainer dat ik nooit een groot sportman zou worden. Als ik bereid was drie keer per week te trainen, was hij bereid me als reserve in de B2 van HTCC te plaatsen. Reserve. B2. Ik kon het gevoel dat ik van die opmerking kreeg destijds niet verwoorden, nu zou ik zeggen: ik was op mijn pik getrapt. Ik wist heel goed dat ik liep als Charley Chaplin, dat ik het balgevoel had van een pop uit de poppenkast en het zeldzame talent om daar in het veld te staan waar de hockeybal nooit kwam. Het was het allereerste definitieve afscheid van een toekomst. De weg naar topsport was afgesneden, definitief. Ik heb nog heren Bier gehaald en ooit won ik met mijn studentenhockeyteam een toernooi in Nijmegen en dat was het.

Toen ik zestien was stopte mijn academische carriere. Tot groot verdriet van mijn ouders bleef ik tweemaal zitten op het VWO. Ik was niet dom maar lui, werd mij voorgehouden en dat klopte volledig. Ik lette niet op in de klas, ik droomde en keek naar buiten. Ik droomde van de dingen die gebeurde in het bos naast de school. Ik droomde dat ik rijk en succesvol was en alle meisjes uit de klas verliefd op me zouden worden, speciaal die ene. Maar ik werd met een vier voor Duits naar de Havo gestuurd. Weer een definitief afscheid van een toekomst, danke schön.

Toen ik 40 was stopte mijn zakenloopbaan. Ik had al wat centjes op de bank, en elke ochtend opende ik mijn excel sheet waar de omzet en winst van mijn bedrijf real time in bijgehouden werden. Totdat ik merkte dat er geen verband bestond tussen het cijfertje onderaan de streep en mijn geluk. Toen er vervolgens de ene crisis na de andere losbarstte en ook het cijfertje tegendraadse oprispingen vertoonde, haakte ik af. Weer een toekomst minder.

Toen ik 45 was werd mijn nieuwe toekomst als romancier direct in de kiem gesmoord. 'Er komen hier dagelijks 25 manuscripten binnen, waarom zouden we die van jou uit de stapel halen?' werd mij gevraagd en ik wist geen goed antwoord. Weer een toekomst eruit.

Vandaag werd ik 46. Hoera, feest. En ik ben in goed gezelschap, want Yolanthe Sneijder-Cabau blijkt gisteravond haar verjaardagsfeestje gevierd te hebben. Hoera voor Yolanthe. Ze likte de champagne van haar Botox lippen en stiffte ze snel weer rood, want de pers was aanwezig. Ze genoot van een 'intiem' feestje met Rene Froger en nog wat artiesten die voor haar zongen. Ze maakte niet de indruk dat ze last had van afgesloten wegen.Wat heeft Yo wat ik niet heb? Ze is 26, ik 46 en ze heeft een excel sheetje waar die van mij wel een paar keer inpast. En een man die op zijn dertiende al bij Ajax voetbalde. Maar meer nog dan dat, ze leeft in het heden, het hier en nu. Haar liefje Wes scoorde de avond ervoor de winnende tegen aartsrivaal Inter, haastte zich naar het champagnefeest en morgen met het Nederlands elftal gaat hij weer door, terwijl Yo voor een 'project' een paar dagen in 'EL EE' bivakkeert . Van privéjet naar persconferentie, ze maken niet de indruk stil te staan bij gemiste afslagen. Hoe doen ze dat? Het is om gek van te worden.

Ik neem me voor vanaf nu niet meer in de verleden tijd te schrijven. Ik blog vanaf vandaag alleen nog over het heden en de toekomst, mijn verleden is slechts bagage en mijn taalgebruik pas ik daarop aan. Het heeft geen zin om op de kaart te kijken welke afslagen je gemist hebt, voor je het weet mis je er weer een. Hoera Feest. Ik was, herstel, ben 46.

Aha, juist ja, goh, nou...

2011-03-15T11:09:00.001+01:00

'Intuïtieve therapie' is het antwoord van de blonde vrouw, die ik op een receptie vroeg wat voor werk ze doet.
Mijn ervaring is dat je selectief moet zijn op recepties. Je kunt zomaar verzanden in gesprekken die er niet toe doen, terwijl interessantere gesprekspartners voorbijlopen. Vraag dus nooit zomaar door, tenzij je interesse gewekt is. Mijn interesse was gewekt door de vrouw. Zou intuïtieve therapie wat voor mij zijn?
'Wat is dat, intuïtieve therapie?' vraag ik.
'Nou' zegt ze. 'Dat is een goede vraag'
'Dank je' zeg ik 'ik stel alleen goede vragen, de foute vragen komen als je straks dronken bent en mijn vrouw uit zicht is'
'Intuïtieve therapie' vertelt ze onverstoorbaar 'heeft met energie te maken. Het gaat erom dat ik als therapeut een verbintenis met jou aanga en een therapie aanbiedt op basis van mijn intuïtieve kracht. Wat ik voor je verzorg wordt meer door jou, je energie en je barrières gedreven dan door mijn therapeutische kwaliteiten. En het hoeft niet altijd met energie te maken te hebben, het kan ook door kleuren, of door hele andere dingen opgeroepen worden'
'Aha' zeg ik en ik ben even stil. Zou intuïtieve therapie mijn met enige regelmaat opduikende zingevingsvraagstukken beantwoorden? Zouden mijn besef van het zinloze van het bestaan aan de ene kant en mijn geldingsdrang anderzijds met elkaar in evenwicht komen? Zou ik er leren hoe je doorzettingsvermogen en relativeringsvermogen kunt mengen?
'Juist ja. Goh, nou ... ' stamel ik.
Er valt me even geen vervolgvraag te binnen, maar dat stoort haar niet. Intuïtief voelt ze blijkbaar aan dat ik nog wel meer wil weten.
'Veel van mijn cliënten zijn uitbehandeld in de reguliere zorg. Maar ik coach ook hoge mensen uit het bedrijfsleven. En groepssessies waarbij mensen uit hun dagelijkse rolpatronen stappen vind ik ook heel inspirerend. Wist jij bijvoorbeeld dat veel oervolkeren communiceren door elkaars slapen te betasten en dan gevoelsklanken uit hun kelen op laten komen?'
'Nee, die aflevering van National Geographic Channel heb ik denk ik gemist' antwoord ik.
'En wat doe jij' vraagt ze.
'Goede vraag' zeg ik 'Ik fiets. En ik schrijf. En ik zit op een kantoor. En ik realiseer me dat wat ik doe geen ene fuck voorstelt als je het in de grootheid van het heelal en de oneindigheid van de tijd plaatst'
'Je zou eens op intuïtieve therapie moeten' zei ze.'Ik voel enorme barrieres in je groene energie. Maar ik zeg er eerlijk bij dat we nog niet gedekt worden door je verzekering'

'Sorry' zeg ik 'te druk. 'Mijn trainingsschema voor de fiets. En mijn werk enzo. Maar leuk je gesproken te hebben'
Dan pakt ze met twee handen mijn slapen, doet haar ogen dicht en er komt een geluid uit haar keel dat aan het gehuil van een verdwaalde wolf doet denken. Van schrik laat ik een boer.

Een Oma'tje met grijze lokken en een Opa met een pet op.

2011-03-11T23:54:00.001+01:00

Ze fietsen nu nog steeds vijftig meter voor me. Het is toch godverdekolerekloten niet te fucking geloven hoe langzaam ze dichterbij komen. Vanaf deze afstand zie ik zelfs dat ze met elkaar aan het kletsen zijn. Een Oma'tje met grijze lokken en een Opa met een pet op. Ik zit al drie minuten achter ze te stoempen op mijn dure fully suspended All Terrain Bike.

Ik kwam ze in het zicht nadat ik een half uur door het bos gegaan was, drie keer de Bosberg op was geklommen (goed voor de kuitspieren, die vergeten veel wielrenners te trainen, maar ik niet) en toen brak de zon door, dus een rondje Loosdrecht ingepland. Lekker over de dijk, in de zon, het riet, het water, het is mijn ochtend, wie maakt me wat. Eigenlijk ben ik Lance Armstrong, maar dat weet verder niemand.

En dan, de hoek om vanaf vliegveld Hilversum, een rood jack en een zwart jack, twee oudjes. Ze hebben een aardig tempo. De wind is recht op de kop, maar daar lijken zij geen last van te hebben. Of heb ik mezelf op de Bosberg opgeblazen? Of heb ik gisteren - we waren naar Lenette van Dongen in de Flint, recentie volgt, als ik tijd heb, eerst die van het boek van Kluun nog, waarom zit er maar 24 uur in een dag? Dat stomme fietsen koste me teveel tijd, ik weet het - een biertje teveel gedronken en had ik teruglopend geen sigaretje moeten bietsen? Feit: twee oude van dagen fietsen mij er bijna uit. Zouden het voormalige wielerkampioenen zijn die nog dagelijks trainen? Dat ik dadelijk als ik ze inhaal en even omkijk in het gelaat van Joop Zoetemelk staar?

Ik vrees dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb. Kanker, Aids of allebei, dit slaat werkelijk nergens op. Mijn hartslag stijgt, mijn benen verzuren en mijn longen staan op springen, als ik ze eindelijk inhaal. Zijn ze aan het zingen? Het moet niet gekker worden. Nee, ze zingen niet, als ik ze inhaal zijn ze nog steeds met elkaar aan het kletsen. Maar wat is dat dan voor gezoem?

Ik kijk naar hun fietsen en dan zie ik het. Hulpmotoren, behoorlijk grote zelfs. Hun achterassen draaien op motorkracht en ze trappen bij voor de show. Je reinste competitievervalsing, ga terug naar je bejaardentehuis en laat het fietsen aan mij over ja!

Apenland

2011-02-28T13:29:00.000+01:00

Ameland, we zijn er als gezin nu zo vaak geweest dat het ons al niet meer opvalt dat we het 'Apenland' noemen en dat dat niet de echte naam is. Als je iets maar vaak genoeg bij de verkeerde naam noemt dan wordt dat de echte. Bij de manege, waar onze dochters elk jaar een keer mogen paardrijden, zoonlief vindt het niet interessant, is al jaren KlukKluk, een bruine pony, favoriet. 'KlukKluk is het mooiste paard van Apenland'.

Ik ken het 20 kilometer lange fietspad van de vuurtoren naar Het Oerd op mijn duimpje. Er staat meestal Oostenwind, ideaal. Ook deze week, de terugreis is dan makkelijker dan de heenreis, die eindigt bij Het Oerd, een zeer passende naam voor het verboden woeste duingebied ten Oosten van de laatste strandpaal. Het fietspad eindigt bovenop een duin en bovenop dat duin kun je nog naar een uitzichtpunt doorstijgen, met een plaquette waarop de bezienswaardigheden (Dokkum, Schiermonnikoog en een boortoren) uitgelegd worden. Er is nu alleen maar mist, maar dat maakt niet uit, ik fiets er toch naar toe. De laatste tien meter zijn stijl omhoog, eigenlijk alleen bedoeld voor wandelaars. Waarom die laatste meters met mijn verzuurde benen toch nog doortrappen? Alleen omdat ik me het voorgenomen heb? Ik kan toch ook onder het duin stoppen, daar mijn bidon leegdrinken en dan wind in de rug naar huis? Maar dan had ik ook bij Buren of bij Nes al kunnen omdraaien, dat kan natuurlijk niet? Waarom niet? Ik had ook niet kunnen fietsen en in het hotel kunnen blijven. Ik had ook niet naar Ameland kunnen gaan, ik had van alles niet of wel kunnen doen, wat boeit het?

Terug in het hotel spuit ik mijn fiets af bij het kraantje achter de keuken van het hotel. Een serveerster komt naar buiten, gelukkig blaast ze haar nicotine niet in mijn richting, mijn longen staan wijd open.
'Lekker gefietst?' vraagt ze. Gezien de stompzinnigheid van haar vraag vermoed ik dat ze het ware antwoord niet aankan, dus mummel ik iets bevestigends.
'Lekker he, het gevoel dat je wat gedaan hebt' voegt ze er aan toe en ze neemt een lange teug van haar stinkstok.
'Ik heb het erg koud, mijn vingers zijn bevroren, ik krijg mijn rits niet open en mijn pikkie is gekrompen tot maatje pink. Zou jij hem even willen vasthouden, ik moet namenlijk ontzetten pissen' had ik willen zeggen en als ze dan boos was geworden had ik gezegd: 'Ik bedoel mijn fiets hoor!'. Maar dat zeg ik allemaal niet, ik eindig ons gesprekje met: 'Ja, lekker'.

p.s. heeft er iemand interesse in een leesverslag van de nieuwe Kluun? Bij drie stemmen voor staat het er deze week nog op.

Mijn held

2011-02-16T18:55:00.000+01:00

Hij schijnt bij de weinige vrienden die hij heeft af en toe op een matras te mogen crashen, en anders slaapt hij bij zijn moeder in het bejaardentehuis. Hij bezit nog maar één jasje en één stropdas, hij is brodeloos en loopt overdag zielloos op straat, een doktersrecept voor Prozac in zijn grote vuist gekneld. Hij mocht de prinsen van Oranje tutoyeren, was een geziene gast in talkshows en had de mobiele nummers van vele hooggeplaatste mensen onder zijn snelkeuze toetsen, maar hij is het allemaal kwijt.

Hij kon de weelde niet aan. Dolverliefd was hij op zijn prinsesje. De emotie's werden hem even teveel en vlak na de sprookjesachtige huwelijksvoltrekking liet hij zich, een kort momentje, gaan. 'Bek houden' riep hij tegen zijn bruid, net op het moment dat de camera's van RTL Boulevard hem filmden. Eén moment van zwakheid en voor altijd was hij getekend. Vanaf dat moment ging het fout. Er wordt gefluisterd dat de Keunegen zelve het complot tegen hem is begonnen. Bernard kan het niet zijn geweest, die kon er wel om lachen. Maar misschien was het Claus, of Pieter of PWA die ermee begonnen is. Zijn telefoon werd getapt, zijn zakenvrienden ingeseind dat ze bij hem weg moesten blijven en zijn e-mail gehackt. Arme, arme Edwin de Roy van Zuidewijn, hij was geen partij voor ze. Eerst vocht hij nog terug, maar nadat zijn vrouw hem onder grote druk van zijn schoonfamilie verliet, zijn geld op was aan advocatenrekeningen en zijn vrienden zich van hem hadden afgekeerd ging het snel bergafwaarts en moest hij, noodgedwongen, de strijd staken.

U zegt dat Edwin een grove, idiote Bullebak is die zijn vrouw tot waanzin dreef? Die sowieso gedoemd was te mislukken? Die met iedereen ruzie maakte, regardless? Dat hij en zijn ex paranoïde waren en in complottheorieën geloofden? En hoe weet u dat zo zeker? Stel, er was wel een complot?

Vandaag werd bekend dat Edwin in een ander onderzoek onderwerp van studie is geweest van de blauwe petten, uitroepteken. Terwijl voormalig MP Balkenende zei dat hij van niks wist, twee uitroeptekens. Heeft u daarvan terug, uitroepteken, vraagteken.

Edwin is murw, hij zegt dat hij nu eerst de rest van het onderzoek afwacht. Edwin, wachten wij af? Zijn wij niet strijdbaar meer? Edwin?

Edwin, je bent mijn held, jarenlang vocht jij tot er niets meer van je over was. Ik zal mijn advocaat vragen jou bij te staan en je mag in de logeerkamer wonen. Kan je gelijk onze hond verzorgen, dan kan het co-ouderschap met de hond van Margarita opgezegd. Edwin, wat ben je toch verkeerd begrepen al die tijd.

De Meteropnemer (deel 3)

2011-02-14T17:41:00.000+01:00

'Nee'
'....'
'Nee'
'.....'
'Alweer nee. Het begint eentonig te worden, vindt u ook niet?'
'....'
'Nou vooruit dan. Misschien als u uw voeten veegt, rubberen handschoenen over uw vieze vingertjes aantrekt, mij complimenteert met mijn mooie inrichting, mijn kinderen een knipoogje geeft, de hond aan uw kruis laat ruiken en bloost als u mijn vrouw ziet, dat u dan, heel even, naar de meter mag kijken en een stand mag noteren.'
'...'
'Nee, echt blozen. Wat u nu doet is uw adem inhouden en bloed naar uw hoofd pompen door uw buikspieren te spannen. Dat telt niet. Ja, dat is al beter. En nu opgehoepeld, mijn huis uit!'
'....'
'Nee, ik zei misschien. Luisteren is niet uw beste eigenschap. Ik heb duidelijk misschien gezegd. Ik zou nu een stapje terug doen als ik u was, anders klapt de voordeur tegen uw hoofd. Goedemiddag.'

Een Afrikaan heeft genoeg te eten, maar teveel tijd.

2011-02-08T16:22:00.000+01:00

Wie meer vrije tijd wil, en wie wil dat nou niet, die stuurt zijn vrouw een week weg. Het mooiste zou zijn om haar een week op kookcursus in Toscane te sturen, maar als dat niet lukt, zoals in mijn geval, verleidt haar dan om met een paar vriendinnen een week op een tropisch eiland rond te brengen. De kans dat ze daar nee tegen zegt is klein en je hebt dan een week tijd voor jezelf. Tijd om na te denken, tijd om te luieren, tijd om te doen waar je zin in hebt. Tijd is het enige schaarse dat wij in het Westen bezitten. Ga maar na, een Afrikaan kan honger hebben, maar hij is niet dood, ergo, hij heeft gegeten en gedronken. Hij heeft vandaag bijvoorbeeld een kommetje rijst en een glaasje water op. Dus eten en drinken is niet schaars, het probleem is de tijd. Zou hij elk uur rijst en water krijgen, dan zou hij zelfs overvoed kunnen raken. Hij heeft dus relatief teveel tijd en te weinig te eten, dat is heel wat anders.

Wij hebben in het Westen te weinig tijd en relatief te veel eten, te veel vertier en te veel van alles. Behalve tijd. Als we zouden willen kunnen we de hele dag eten, tv kijken, lezen etc. Dus een week tijd is het meest luxe cadeau dat je iemand, bijvoorbeeld jezelf, kan geven.

Echter, het mislukt, faliekant zelfs. Ik ben bezig met het wassen van kleren, het bereiden van maaltijden, ik ben taxichauffeur richting sportclubjes en ver weg wonende vriendjes en vriendinnetjes.Ik ruim kots op van een hond en verzorg een kind met koorts. Tijd? Als ik het tien uur journaal haal ben ik blij en werken doe ik 's-nachts. Mijn klanten staan toch al nergens meer van te kijken. Als ze van mij een mail krijgen om drie uur 's-nachts dan denken ze dat ik een workaholic ben en hebben ze medelijden met mijn gezin dat zo'n hardwerkende vader heeft. Ik laat ze in die waan.

Maar tijd? Nee, dat kom ik ruim tekort. Ik heb ergens in dit traject een vergissing gemaakt, maar wat? Ik denk dat ik een week naar een tropisch eiland moet.

De Meteropnemer (deel 2)

2011-02-04T09:06:00.000+01:00

'U weer?' vroeg ik.
'Ja, ik weer' zei de meteropnemer. 'Misschien dat we vorige keer allebei, ik kijk hier dus ook nadrukkelijk naar mezelf, communicatief een beetje kort door de bocht gingen. Dat we ondanks ons beider goede intenties toch niet tot een actuele, neutraal vastgestelde meteropname zijn gekomen, dat neem ik ook mezelf kwalijk. In mijn laatste evaluatiegesprek ben ik daarmee geconfronteerd en mijn ogen zijn opengegaan. Hoe is onze laatste ontmoeting bij u bezonken?'
'Wie is die meneer die achter u staat?' vroeg ik.
'Dat is mijn coach' zei de meteropnemer. 'Hij observeert alleen maar, hij begeleidt mij communicatief en hij helpt me om als medewerker van het electriciteitsbedrijf in contact te blijven staan met mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid. Trekt u zich van hem maar niets aan hoor'
'Dat zou u ook niet moeten doen' zei ik en met een smak gooide ik de deur dicht.

that's showbizz, baby!

2011-02-03T19:11:00.000+01:00

Ik kan me moeilijk verplaatsen in het gegeven dat anno 2011 een acteur bewust zijn homofilie verborgen houdt omdat de wereld open zou liggen voor mannelijke, witte hetero's en homo's minder kansen hebben. En dat die acteur een relatie verzint met zijn lesbische agente, voor wie het imagotechnisch ook beter uitkomt om huisje-boompje-beestje aan de buitenwereld te kunnen laten zien. Misschien actueel in USA, maar volgens mij in Nederland geen thema.

'Misschien voor jou niet' vertelde de vrouw van mijn vriend, met wie ik in de Flint in Amersfoort naar 'That's showbizz, baby' had gekeken.'Maar tante Truus uit Appelscha denkt daar heel anders over.'
'Gelul' antwoordde ik. Dat is altijd een sterk argument. Bovendien, wie kan er weten wat tante Truus uit Appelscha allemaal denkt en voelt, als je al zoveel moeite hebt om je eigen emoties te duiden?
Mijn vriend was het met mij eens, onze vrouwen waren het met ons oneens. Vrouwen zijn slecht in het geven van kritiek, dat is een feit. Mooie avond gehad en kritiek op een detail kunnen ze niet, dat snappen ze niet. Een vrouw denkt dat kritiek op een klein punt afwijzing van het geheel inhoudt.
('Heerlijk schat, lekker hoor, hmmmm echt heerlijk gegeten'.
'Echt waar?'
'Ja echt, jammer dat er weinig saus was, ik vond het zó lekker'
'Oh wat jammer, je had veel te weinig. Sorry hoor, ik ben nou eenmaal geen kokkin, volgende keer gaan we wel uit eten, je vond het echt afschuwelijk weinig he, heb je nog steeds veel honger? Sorry hoor... etc).

Terug naar de voorstelling. Die begon wat vaag. Als na drie minuten een man in onderbroek in bed kruipt bij een andere man voel je iets van plaatsvervangende schaamte, als witte hetero zijnde. En we schaamde ons toch al, want er zaten nog geen 150 man in de zaal.
'Amersfoort is echt een hele leuke stad hoor!' wilde mijn vriend roepen om de acteurs gerust te stellen en omdat hij blijkbaar ook last had van plaatsvervangende schaamte, maar dan voor zijn medestadbewoners. Daar had ik dan weer geen last van, ik kom niet uit Amersfoort en bovendien, wíj waren er toch?

Zo vaag als het begon, zo intrigerend werd de voorstelling. Heb je je over je homofobe pathieën heengezet (elke hetero heeft ze, geef nou maar gewoon toe) en ben je gewend aan de dragende, lange zinnen van de scenarioschrijver dan valt er heel veel te genieten Tien punten voor de vier acteurs, wat een klasse, wat een genot om mensen zo in hun rol te zien opgaan. Vier verknipte personages, een homohoerenjong, zijn zwangere vriendinnetje, de genoemde acteur en zijn lesbische agente/fakevrouw. De acteurs behoren tot de absolute Nederlandse top, huilen en lachen op commando en maken het een feest om naar de voorstelling te kijken. Met Judith van den Berg bovenaan, wat een klasse! Waarom een off-broadway stuk met een Amerikaans, in Nederland volstrekt irrelevant thema aan zo'n topcast koppelen? Zijn er geen goede toneelschrijvers in Nederland of hebben ze mijn telefoonnumer niet ofzo? 06-54363986!

Het verdiende een beter scenario, maar zoals gezegd, daar was niet iedereen het over eens. De mening van tante Truus uit Appelscha kennen we niet, die zat thuis op de bank te zappen. En dat is jammer, voor de acteurs die naar lege stoelen keken, maar vooral ook voor tante Truus zelf. Wie vertelt Nederland dat er meer theater te beleven is dan alleen Musicals van Joop?

De Meteropnemer (deel 1)

2011-02-01T12:38:00.000+01:00

'Môge Meneer, de meteropnemer'.
'De meteropnemer?' vraag ik. Ik doe alles per internet, bankzaken, ziektezaken, kinderbijslagzaken, bijzondere zaken en zeker mijn gas-,water- en lichtzaken. Wat doet die man hier, net terwijl ik het koffiezetapparaat aan het ontkalken ben? (Ja, de business is nog steeds slow.)
'Ja meneer, de meteropnemer. Ik kom bij u langs, loop de kelder in, schrijf wat nummers op een briefje, hoef geen koffie, u tekent een formulier en vervolgens ga ik naar de buren en vervolg mijn saaie werk. De meteropnemer, met vier essen en twee erren. De meteropnemer, duss...'
'dus wat?' zeg ik 'ik heb mijn meterstanden doorgegeven via Internet. Een balpen komt hier ook niet in huis, al mijn gezinsleden hebben een eigen laptop, wij doen mee aan een experiment genaamd paperless home, duss...'
'kiekeboe meneer, ik fotografeer uw meters, de App leest het getal en bepaalt uw nutsverbruik, de factuur zit over een minuut in uw mailbox, duss...'
'ik heb geen mail, teveel SPAM, ik communiceer per Twitter, duss...'
'ok, meneer, in dat geval laat ik u gaan. Maar volgend jaar sta ik hier weer, duss...'

Balk en Bos.

2011-01-31T15:23:00.000+01:00

Aan de orde is de zaak KPMG vs Ernst & Young, inzake Pensioenfonds DZDM 'Diepe Zakken Domme Managers'. Meneer Balkenende, aan u het woord.
'De beschuldigingen van de heer Bos edelachtbare slaan werkelijk nergens op. De suggestie dat ik zijn rolodex met visitekaartjes gekopieerd heb slaat nergens op. Bos is onbetrouwbaar'
'Meneer Bos, u mag niet onderbreken, het is hier geen tweede kamer'
'Maar meneer de rechter, hij noemt mij onbetrouwbaar. Terwijl we in de kroeg afgesproken hadden dat we de uurtarieven van onze diensten nooit onder de 1.200 Euro zouden laten zakken is juist hij aan het prijsstunten bij mijn klanten'
'Niet waar, Draaikont! Jij bent begonnen door je niet te houden aan die prijsafspraak bij dat Ministerie. Ik zou nooit iets doen wat jouw bonus in gevaar brengt, jaloerse macho'
'Macho? Ik? Ik hoefde niet in een F16 boven Afghanistan te stunten, jij wou per sé nog een keer'
'Oh, gaan we zo beginnen. Jij durfde niet eens Bush te bellen, ik ben een paar keer in de Oval Office geweest! En ik verdien nu lekker toch meer dan jij'
'Oh ja? Dan heb je mijn optiepakket ABN AMRO nog niet meegerekend. Als Gerrit die straks naar de beurs brengt, ben ik multimiljonair!'

enzovoort.

Dromen gaan toch over de toekomst?

2011-01-26T15:20:00.000+01:00

... wat valt u op aan miljardair Zuckerberg van Facebook? Een donslipje, hij hoeft zich nog niet te scheren...

Ik slaap de laatste tijd slecht. Ik heb geen last van boze dromen, noch van slaapgebrek of andere ongemakken, maar ik lijd wel aan 'pas-encore-vu's'. Deze lijken op 'deja-vu's' met dit verschil dat je bij de laatste zeker weet dat je iets al eerder meegemaakt, gezien of gevoeld hebt, terwijl je bij een 'pas-encore-vu' ervan overtuigd bent dat dit een unieke eerste keer is. Ik ben weer te vaag en geef twee voorbeelden:

- In mijn studententijd hield ik mijn huisgenoten voor dat het een goed idee zou zijn om allemaal kleine camera'tjes in huis op te hangen en de beelden uit te zenden op een TV kanaal. Mijn huisgenoten verklaarden me voor gek, wie zou er interesse hebben in de katers en kalverliefdes van een stelletje kutstudenten? Toen Big Brother werd bedacht en John de Mol miljardair werd was ik te laat, ik had mijn 'pas-encore-vu' moeten omzetten in actie.
- Toen internet opkwam zei ik tegen mijn e-broertje dat al die websites niets dan brochures op beeldschermen waren en e-mail was electronische post. Het zou pas leuk worden als iedere wereldburger een eigen site had, waarop staat wat hij die dag eet, werkt en met welke andere website-eigenaren hij bevriend is of zaken doet. Facebook, Linked In, Twitter, ik had ze allemaal als 'pas-encore-vue's' en ik had ze moeten omzetten in actie's.

Achteraf is het makkelijk kletsen, zo zult u zeggen. En terecht, ik kan wel zoveel beweren. Maar de afgelopen tijd heb ik weer een aantal 'pas-encore-vue's'. Hele concrete ditmaal en nu ga ik ook echt actie ondernemen. U hoort binnenkort hoe u kan voorintekenen op de IPO! Maar eerst even bijslapen.

Waaraan herken je genialiteit?

2011-01-24T18:24:00.000+01:00

Sommige illusies moet je in stand laten. Wat heeft het voor zin een stervende te vertellen dat de wederopstanding van Jezus verzonnen is door een concilie van vroeg christelijke priesters? Laat zo iemand lekker sterven, gun hem of haar het genot van de bijna aanschouwing Gods. Wat boeit het?

Zo heb ik een jeugdheld, Roed Goeliet. Als twintigjarige zat ik in het PSV stadion. Waar tot op dat moment boerenknullen als Berry van Aerle (us Berry) of Harry Lubse (us Harry) toegejuichd werden presenteerde directeur Ploegsma uit het niets Roed Goeliet. Hij viel direct op door een Jamaicaanse muts over zijn Rastakrullen te dragen. Dat hadden we in Eindhoven nog nooit gezien, hoewel eerder al Stanley Menzo er een blauwe maandag rond had gelopen. Goeliet bleek de voorloper van menig ander Eindhovense wereldburger (Ronaldo en ook Romario, die ik ooit stomdronken op het Stratums Eind aantrof, waarover in een latere posting meer) en hij trok mijn geboortestad op in de vaart der volkeren. Een Amsterdamse Rasta koos voor Eindhoven, hij maakte een tegendraadse keuze.

Later wilde hij naar Milaan. Om op een breuk met de Philips SV aan te sturen gaf hij een vuil interview in Nieuwe Revu, waarin hij de PSV fans 'bioscooppubliek' noemde. Niet leuk als je maar een paar jaar jonger dan multi-miljonair Goeliet bent en van je kleine studentenbeurs drie tientjes lapt voor een staanplaats. Maar goed, er moest meer gebeuren voordat mijn held van zijn sokkel viel. Bovendien vingen we 33 miljoen voor hem en dat was zo'n beetje de rekening voor het nieuwe stadion. Goeliet vertrok naar Milaan en maakte weer een tegendraadse keuze.

Hij werd in Milaan voetballer van het jaar. Voor het eerst sinds Cruijff weer een Nederlander. Hij droeg zijn prijs op aan Nelson Mandela, voetbal en politiek? Hij bedankte voor de eer vlak voor het WK in de USA, waar hij volgens mij kans maakte om de bokaal als aanvoerder boven zijn hoofd te houden. Hij ging weg bij AC Milan en ging naar Sampdoria om later bij Milan terug te keren. Hij is aan zijn derde vrouw toe. Alles wat hij doet is tegendraads.
'Waarom moeten we bij de BBC eigenlijk Nederlandse voetbalanalisten hebben?' werd er gevraagd nadat Goeliet zijn actieve carrière had beëindigd en op de BBC de ene tegendraadse analyse na de andere liet horen.
'Die spreken beter Engels dan de Engelse voetballers' antwoordde zijn BBC baas.

Ik volg Goeliet al heel lang. Zelf ben ik een eikelig burgerknulletje en vind het een persoonlijke revolutie dat ik in mijn vrije tijd ben gaan schrijven. Mijn meest tegendraadse keuze was ooit om het loondienstverband vaarwel te zeggen en hetzelfde te gaan doen als wat ik al deed, maar dan voor eigen rekening. Tjonge wat een lef. Ik spiegel me aan mensen als Gullit die in het Casino alles wat ze hebben op het cijfer 17 zetten. Die de held worden als het lukt, maar veel vaker met niks naar huis gaan. Ik zet zelf een klein bedragje op rood of op zwart, 50% winkans, 50% verlies, want ik heb ook nog een gezin, een hypotheek, een bedrijf, verantwoordelijkheden etcetera. Een glaasje champagne? Nee dank u, daar kan mijn maag niet tegen.

Met enige verbazing en toch ook weer niet lees ik dat Goeliet naar Grozny gaat. De Zwarte Tulp zet niet alleen alles wat hij heeft op het spel, hij neemt ook nog een krediet op de rest van zijn leven. Zijn baas wordt een afschuwelijke dictator, zijn club een Tsetjeense middenmotor. Tsetjeens is een taal die lijkt op Russisch, maar dan uitgesproken door iemand met een hap grind in zijn mond. Goeliet, wat doe je nu? Blijf lekker in Amsterdam, vermaak jezelf met Estelle, columpje in een leuke krant of een voetbalanalistenjob en elke maand de rente van je geld natellen, wat is daar mis mee?

Ik droom dat Tsetsjenië over vijf jaar een mooi Democratisch land is geworden met een heerlijke bevolking en een voetbalclub die de Champions League heeft gewonnen, allemaal dankzij Goeliet. Wilt u mij alstublieft niet van een van mijn laatste illusies beroven? Dank u.

Hup Goeliet, Hup Roed Goeliet.

Soms kan de waarheid zo ongeloofwaardig zijn dat je die met gerust hart kunt vertellen.

2011-01-17T18:32:00.000+01:00

Vanaf een bepaalde leeftijd ontstaan er als vanzelf gaatjes in de communicatie tussen jou en je kind - we hebben het dan over 10-13 jarigen - , om uit te groeien naar grote communicatiekloven - 13 tot grofweg 21 jaar - en weer te krimpen tot aanvaardbare communicatiemisverstanden - 21 jaar en verder.

'Dan kocht ik kant- en klaarmaaltijden, of patat, of ik ging bij Oma eten' legde ik dit weekend aan mijn dochter (13 jaar) uit. Haar vraag was wat ik at voordat ik haar moeder - die bij ons thuis doorgaans de maaltijden bereidt - leerde kennen. De vraag kwam niet zomaar op, eerder die dag, op weg naar de hockeywedstrijd (uit tegen 't - Gooische) had ik in de auto luid meegeblerd op 'stiekem met je gedanst' van 'Toontje Lager'.
'Pap, jij kan helemaal niet dansen en zeker niet stiekem' had ze me voorgehouden.
'Voordat ik je moeder leerde kennen zat ik elk weekend in de discotheek, op zoek naar een leuk meisje' legde ik haar uit. Soms kan de waarheid zo ongeloofwaardig zijn dat je die met gerust hart kunt vertellen. Ze geloofde me niet.
'Ja, ja' zei ze 'en toen kwam mama in de disco en leefden jullie nog lang en gelukkig zeker'
'Nee' legde ik uit 'want ik wist heel goed dat je de echt leuke meisjes nooit in de discotheek ontmoette'. Zo, deze opvoedkundige tip, waar geen woord van was gelogen, slingerde ik er nog even uit en dochterlief was stil. Ze geloofde me niet en broedde er blijkbaar op door en terwijl we die avond gezamenlijk voor het aanrecht stonden - mijn vrouw lag ziek op bed, vandaar - en ik de veel te kleine lettertjes op de onderkant van de Honig verpakking probeerde te lezen en haar uit probeerde te leggen dat Honig die lettertjes expres zo klein maakt in een complot met Pearle, want beiden zijn grootkapitalistische monopolisten en ik dus geen leesbril hoef, stelde ze haar vraag. Weer antwoordde ik naar waarheid, maar ze geloofde me niet, wilde me niet geloven of dacht dat ik haar in de maling nam.

Hoe dan ook, met mijn dertienjarige schattebout hoef ik de komende acht jaar ff niet meer serieus te communiceren, we begrijpen elkaar niet meer. Ze werd boos.

Met wat oude babyfoto'tjes op schoot nestel ik mij weemoedig op de bank.

ja, ik voel het.

2011-01-14T20:30:00.000+01:00

Belachelijk, dit gevoel. Is het echt? Ja, het is echt, het is zelfs oprecht.

Een half uur geleden liep ik met mijn hond naar de hei. In mijn jaszakken zaten plastic opvangzakjes voor de poep, een hondenriem, een fluit, een bal, een tiental hondensnoepjes en een mobiele telefoon die afging waardoor de hondensnoepjes in het zand vielen omdat ik hem uit mijn jaszak trok. Terwijl ik mijn hond wegduwde bij de snoepjes vertelde ik mijn klant dat zijn project mijn niet aflatende attentie had en ik momenteel voor hem onderweg was, wat zeer strict genomen geen leugen was, maar toch zeker een fantasierijke interpretatie van mijn activiteiten op dat moment.

Maar toen, het kon beginnen. Ik liet mijn hond kauwen op een stok, riep los, trok de stok uit zijn bek en verving het door een hondensnoepje, precies zoals ik het las in het boek van Martin Gaus. Hij at zijn snoepje en wilde zich weer wijden aan zijn stok, maar die wierp ik weg. Mijn hond haalde de stok, ik riep 'los' en gaf hem weer een snoepje. Een half uurtje duurde de training en het resultaat was een perfect apporterende hond, die met veel plezier over slootjes sprong en door het bos rende om voor mij stokken terug te brengen.

En nu dit gevoel, ik loop met mijn borst vooruit, mijn hond is inmiddels weer aangelijnd en ik realiseer me dat ik trots ben. Trots, het moet niet gekker worden mensen, we hebben het over een hond! Een SMS van mijn klant: 'krijgen we nog resultaten voor het weekend?' Ik SMS terug. 'terug in je hok jij!'.

Wat is er leuk aan fietsen?

2011-01-12T10:38:00.001+01:00

Behalve bloggen, mailtjes naar mijn personeel sturen dat ze door moeten werken, mijn gezin lastig vallen en met de hond wandelen, houd ik me bezig met fietsen. U vraagt zich af waarom en dat doe ik zelf ook. Waarom ga ik op zondagochtend, notenbenen de enige ochtend waarop ik met toestemming van mijn omgeving uit mag slapen, bij 1 graad boven nul op een fiets zitten, vier uur lang door de bagger en de smeltende sneeuw achter mannen aanfietsen die veel harder kunnen om bij drie graden boven nul weer thuis te komen.
'Het lekkerste moment van de fietsochtend is je fiets weer in de garage zetten, die modder van het gezicht afdouchen, de hele zondagmiddag naar de 10 km schaatsen kijken en daar dan een beetje bij in slaap vallen' zei een fietsmaat, toch een ontwikkeld man met vele interesses.
'Dat kan je toch ook doen zonder eerst te fietsen?' hield ik hem voor.
'Jij denkt teveel na' zei hij.

Ik denk dat hij gelijk heeft. Ik fiets gewoon, vind het zwaar maar leuk. Waarom? Geen idee.
Bijgaand een plaatje van de trip van afgelopen zondag. Als je erop klikt zie je nog meer info, waaronder mijn hartslag. Niet schrikken, ik vind het leuk. Echt heel leuk. Echt waar. Echt.

En de Oscar gaat naar ... het testbeeld

2011-01-06T23:52:00.000+01:00

Waarom moet alles nuttig zijn? Waar is de tijd gebleven dat een mens nutteloos, onderuitgezakt, beweging- en gedachtenloos onderuit mocht hangen? Politie-agenten zijn te druk om het Boerkaverbod te handhaven, de strooidienst is te druk met de snelwegen om mijn straat schoon te houden en er zijn maar liefst 49 kanalen op mijn TV waar ik uit kan kiezen, maar op geen enkel is het stilstaande testbeeld te zien. Mijn enige ontsnapping uit het eeuwig maar bezig zijn is het wandelen met een hond over de hei. Maar ook daar wordt aan geknabbeld, want dat beest heeft ontdekt dat hij stokjes voor mijn voeten moet leggen, zodat ik ze weggooi en hij er achter aan kan rennen. Ook hij wil bezig zijn, iets nuttigs doen, besmet als hij is door ons mensen. Als zelfs een hond niet meer nutteloos durft te zijn, waar moet dat dan heen in 2011?

Ik pleit voor een uur per dag testbeeld kijken, verplicht voor iedereen, mens en dier. Ik ben ervan overtuigd dat niemand zich dan meer druk maakt over boerka's, gladheid op de weg of andere bijzaken. Als je geen idee hebt wat de hoofdzaak is, is alles bijzaak. En je weet pas wat de hoofdzaak is als je een uur per dag (minimaal) in rust met jezelf doorbrengt. Een testbeeld is daarbij een nuttig hulpmiddel, maar als voor jou het aanschouwen van de wolkenhemel of het groeien van het gras ook werkt, kan dat natuurlijk ook. Misschien is het uur rust per dag dan opeens de hoofdzaak.

Naarstig op zoek.

2011-01-04T18:10:00.000+01:00

Op nu.nl lees ik dat mijn club PSV 'naarstig' op zoek is naar geld. Het bericht blijkt overgenomen uit het NRC en is gebaseerd op het allang gepubliceerde jaarverslang van de Philips Sporters. Oud nieuws dus, blijkbaar heeft men in Rotterdam de smaak van het schrijven over voetbalclubs in financiële problemen te pakken en die ervaring zet men nu breed in. Als ik zelf naar de cijfers kijk zie ik geen reden waarom PSV dringend, gehaast, met extra ijver of in een andere betekenis van het woord naarstig op zoek moet naar geld. Ja, als het zo door gaat, dan is de kas ooit leeg, analyseert de NRC heel knap. Als je die redenering doortrekt is elke voetbalclub naarstig op zoek. Sterker nog, elk bedrijf en elk persoon zou dan naarstig op zoek moeten naar geld. De kas van PSV is nog voor een jaar gevuld, terwijl de bank en sponsor Flipse al hebben toegezegd door te willen gaan. Menigeen die nog niet naarstig op zoek is naar geld staat er minder rooskleurig op lijkt me.

Ik ben op het verkeerde been gezet door het woord 'naarstig'. De premier van Pakistan is 'naarstig' op zoek naar bondgenoten om de Taliban uit zijn land te jagen. Daar worden dagelijks mannen koppen kleiner gemaakt en het geweld neemt toe. Ok, dan ben je naarstig op zoek. Kun je, behalve zoeken, ook iets anders 'naarstig' doen? Stel, je krijgt onverwachts bezoek, kun je dan 'naarstig' je huis opruimen? Stel, het is bijna 1 april, kun je dan 'naarstig' je belastingaangifte invullen? Deze twee voorbeelden klinken mij niet logisch in de oren, maar zijn dat geldige argumenten om het woord 'naarstig' in dit verband als foutief te kwalificeren?

'Naarstig' - je kan er zomaar heel druk mee zijn. De oneindige mogelijkheden van het woord worden niet ten volle benut en dat is jammer. Waar is de Roman, getiteld 'De naarstige man', het café 'De naarstige dorst' of voetbalclub 'de naarstige trappers'?

Story of my life

2011-01-03T16:33:00.000+01:00

Hoch-tief, hoch-tief, de benen zo gebogen dat de knieen boven de tenen staan, het bovenlichaam strak en de schouders evenwijdig aan het dal. Ooit haalde ik de zevende plek van een slalomwedstrijd met dertig deelnemers, mijn finest hour in de sportwereld, naast uiteraard het behalen van het kampioenschap met Jongens C3 van de hockeyclub HTCC aan de Oirschotsedijk te Eindhoven. Zoals gebruikelijk ben ik als eerste beneden en sta te wachten tot de rest van mijn gezelschap zich bij mij meldt onderaan de stoeltjeslift. Terwijl ik kijk hoe de rest naar beneden skiet, heb ik tijd om na te denken. Onderwerp van gedachte is de keuze of we nogmaals omhoog gaan met de lift, of dat we, ook leuk, ons melden aan de bar voor een mok warme choco of een glas gluhwein. Nogmaals omhoog levert een heerlijk rustmoment op, met een beetje mazzel zit er niemand naast je en is er stilte, sporadisch afgewisseld door het zachtrollende geluid van je stoeltje over de geoliede kogellagers. Direct naar de bar rennen heeft ook voordelen, niets is zo lekker voor je voeten als het uittrekken van je schoenen na een dag skiën. Ongeveer zoals roken alleen maar lekker is omdat je je ontwenningsverschijnselen opheft als je er weer een opsteekt. Of zoiets, daarvoor verwijs ik naar Allen Carr, die er een heel boek over doet om deze ene gedachte uit te leggen. Op zich knap, een heel boek wijden aan een enkele gedachte. Ik heb dagelijks, pak hem beet, vijftig orginele gedachten, maar nog geen enkel boek op mijn naam staan. Ik zal nu snel moeten beslissen, of nog een keer omhoog, of naar de choco-gluhwein-bar. Lastig dillemma. Misschien moet ik een boek over het maken van keuzes gaan schrijven.
'Hé slome, word eens wakker' wordt er naar me geroepen. 'We gaan nog één keer met de stoeltjeslift en dan naar de bar. We hebben je allang ingehaald'
Ik ski naar ze toe.
'story of my life' geef ik direct toe.

Oh ja, gelukkig nieuwjaar allemaal!

Een kerstverhaal

2010-12-22T15:21:00.000+01:00

'Meneer Cooge, u werkt niet mee. Mag ik u er op wijzen dat het Kerstmis is?'
Ebemichiel Cooge wreef over zijn ongeschoren kin. Kerstochtend was de enige ochtend in het jaar dat hij zijn kin niet schoor. En waarom eigenlijk? Waarom was kerst niet een dag als alle anderen? De mensen slapen uit, geven elkaar cadeau's, eten zich tot boerens vol en zuipen zich lam. Wat ze ook doen, ze zijn economisch niet productief en Cooge heeft geen andere keuze dan zich erbij neer te leggen. Zijn enige daad is dat hij zich niet scheert deze ochtend. Eigenlijk is dus zijn kerstactie dat hij iets niet doet. Het afwezige benadrukt het volgens de verwachting wel aanwezige. Zijn aanwezige baardstoppels zijn de schaduwen van zijn afwezige scheermes. Maar laten we niet te filosofisch worden.

Cooge is bezocht door de geest. Een nacht lang is hij meegevoerd langs het verleden, het heden en de toekomst. Hij heeft de voedselbanken gezien, hij heeft geluisterd naar de klaagzang van de hongerige weeskinderen, hij bezocht het kerstdiner van zijn familie, waar met minachting over hem werd gesproken.
'Kerstmis, meneer Cooge' drong de geest aan 'de bedoeling is dat u nu zo'n beetje tot inkeer zou moeten komen.'
De geest keek op zijn horloge en trommelde ongeduldig met zijn vingers op de leuning van het houten ledikant.
'Ik moet nu weer zo'n beetje wieberen' voegde de geest eraan toe 'dus graag een tranendal inzetten en begin maar vast met uw geld weg te geven'.
'Mijn geld weggeven?' riep Cooge. 'Geen denken aan. Dat hulpje van mij, die Cratchit, die zal ik maandagochtend direct ontslaan. Blijkbaar ben ik een slechte baas en zijn alle andere bazen veel beter voor hun personeel. Ik zal een warme referentie voor hem schrijven en een vervanger aannemen die wel blij is dat hij door mijn salaris niet in het armenhuis zit. En mijn klanten? Betalen zullen ze, godverdomme. Ja ik weet dat het kerst is. Betalen zei ik. Als ze dat niet kunnen gaan ze maar failliet, daar heb ik meer last van dan zijzelf. Ik steun ze al veel te lang. Als je mij mijn geld laat weggeven, dan is volgend jaar kerst iedereen aan de bedelstaf. Ik ben een van de weinigen die de economie draaiende houdt en zijn belasting betaalt. Waarom moet ik meer doen? Ik doe al genoeg, dat stelletle lamlullen moet maar ... uche, uch,chh...'
Cooge verslikte zich en de geest schonk een glaasje water voor hem in.
'Als ik het goed begrijp bent u geheel voor de vrije Economie en vindt u het betuttelend om de armen te helpen en bovendien contraproductief. En als er iemand dankbaarheid verdient, dan zijn het juist de hardvochtige, keiharde zakenmensen?' concludeerde de geest.
'Inderdaad, en de uitkeringen moeten omlaag en het ontslagrecht? Waarom is daarover niks opgenomen in het regeerakkoord? Zachte heelmeesters maken stinkende wonden' aldus Cooge, die het gevoel had dat die opmerking wel pastte in zijn betoog, al wist hij niet precies hoe.
'Tsja, ik zal met mijn superieuren, God, Petrus en de engelen overleggen en dan meld ik me volgend jaar weer. Ik zal wel een negatieve aantekening krijgen tijdens mijn functioneringsgesprek en mijn Persoonlijke Ontwikkelings Plan kan naar de prullenbak' verzuchtte de geest.
'Ze zouden je moeten promoveren' zei Cooge. 'En neem volgend jaar een nieuw scheermes voor me mee. Dit is al het vijfde jaar dat je zonder kado aankomt'.

Ho Ho Ho, merry X-mas!

2010-12-21T08:30:00.007+01:00

Personalize funny videos and birthday eCards at JibJab!

Oproep

2010-12-18T12:23:00.000+01:00

Wat is de definitie van vriendschap? Mijn poging: vriendschap houdt in dat twee mensen elkaar allereerst goed kennen, elkaar vertrouwen en bij elkaar zichzelf kunnen zijn, de maskers mogen af. Sterker nog, je zet geen masker op, je gedraagt je bij een vriend zoals je gevoel dat ingeeft, wars van conventies of van oordelen over je gedrag. Een wind laten bij een vriend? Ja dat kan, net als een compliment geven dat hij 'een lekkere stinkerd' heeft geproduceerd. Een succesje melden en om een complimentje vragen? Ja, kan ook, maar belangrijker nog, als het minder met je gaat moet je bij een vriend om advies of heel concrete hulp kunnen komen. Vriendschap moet ook expliciet uitgesproken zijn, je moet elkaar ooit als vriend hebben benoemd en dat ook niet meer ter discussie stellen. En ten laatste maar niet onbelangrijkste punt, een vriend laat je niet vallen. Nooit.

Beetje lange definitie, weinig empirisch van opzet, maar ik lees hem nog eens door en ik denk dat ik er wel zo'n beetje ben met deze beschrijving. Valt je op dat van een mininale contactfrequentie in mijn definitie geen sprake is? Al zie je iemand jaren niet, dan nog kan een vriendschap in tact blijven.

Iemand die zelfmoord pleegt is definitief geen vriend meer, maar misschien zelfs nooit geweest. Of jij was geen goede vriend, want je had niet door dat die ander toneelspeelde. Hoe dan ook, de vriendschap was er eigenlijk niet. Of hij was er wel, maar wordt zonder opzegtermijn beeindigd, zonder mogelijkheid tot herkansing. Of klopt mijn definitie niet? Ik kom er niet uit, zeer frustrerend.
Het afgelopen jaar heb ik tweemaal meegemaakt dat iemand die ooit voor 100% in bovenstaande definitie van een vriend viel een einde aan zijn leven maakte. Met 2011 voor de deur hierbij een oproep: ben je een vriend van me volgens welke definitie dan ook, sta je met een strop om je nek en op het punt de keukenstoel onder je weg te trappen? Bel me. Het mag midden in de nacht (niet bij voorkeur) en ik neem je niks kwalijk. Maar ik wil dit volgend jaar niet nog eens meemaken.

Deze oproep klinkt bij nalezen zakelijk maar geloof me, het komt voort uit verdriet, woede, wanhoop en bovenal frustratie. Ik weet dat ik (in beide gevallen) veel minder bedonderd ben dan diegenen die echt dicht om de persoon heen stonden, maar ik wil hier oprecht een, al is het maar klein, steentje bijdragen aan de overtuiging bij iedereen dat ook geestesziekten eindig zijn en dat er licht is als je denkt volledig in het donker te leven. Oproep geldt ook voor vage kennissen, trouwens voor iedereen.

al dat geblog

2010-12-16T17:16:00.001+01:00

Als je veel schrijft ben je ijdel. Harry Mulisch was niet ijdel, die was überijdel, elk bestaand woord dat ik zou gebruiken zou onrecht doen aan de hoeveelheid ijdelheid in het karakter van de man. Ik ontdek dat elke kunstenaar ijdel is, van de karikaturentekenaar die op het Rokin in de zomer voor een tientje een kwartiertje met houtskool in de weer is, tot de best betaalde acteurs, schilders en uiteraard schrijvers. Zeker schrijvers, dat zijn de grootste ijdeltuiten. Ik merk dat ik de laatste tijd terugval in de behoefte om elke dag een gedachte te verwoorden op dit blog. Word ik minder ijdel? Of ben ik uitgeluld? Is mijn midlife crisis voorbij? Ga ik weer volledig terug naar de wereld van het snelle geld en de witte wijn lunches?

Begin van dit jaar schreef ik over een dispuutsgenoot die een einde aan zijn leven maakte. Ik kon er pas wat mee nadat ik exact opschreef wat het met me deed en hoe het voelde. Zonder blog vooraf had ik niet naar de begrafenis gekund.
Vrijdag heb ik weer een begrafenis, weer een zelfdoding en weer een oude vriend. Hij was een geniaal mens, ik heb nog nooit iemand gekend die zo belezen en tegelijk zo humoristisch als ongekend adrem was. Die durfde te confronteren, ten koste van alles. Met oud en nieuw liet hij bijna bij zijn kind van 9 een sigaret roken, omdat de daaropvolgende misselijkheid de ultieme leerervaring zou zijn. Ok, ik zei bijna. En we waren dronken.
Gaat dit blog nou over mij, of over hem? Was hij maar wat ijdeler geweest, volgens mij is ijdelheid de redding van je ziel. Wie nog wil scheppen en wie nog wil vermaken, die wil gezien worden door anderen. Die heeft bewijsdrang, is ijdel, pakt door en stopt niet.
Ik las zijn boeken, ik bewonderde hem. Mijn verstand, maar ook mijn hart staan stil. Mijn conclusie: ik zal weer wat vaker bloggen. Adieu Rolph.

Een rapportcijfer

2010-12-06T13:44:00.001+01:00

Opeens wordt mij gevraagd het leven een rapportcijfer te geven. Een veel intiemere vraag dan dat kun je iemand niet stellen en degene die er een workshop mee opent en met deze vraag aftrapt om zijn toehoorders een beetje interactief te krijgen zou van mij geen antwoord krijgen. Maar degene die het me vroeg heeft daar wel alle recht toe en ik zal mijn rapportcijfer ook delen met het publiek op mijn blog. Die kennen mij beter kennen dan wie ook.

Welnu, ik splits het cijfer op in onderdelen en kom dan met een eindcijfer.
Allereerst eten en drinken, dat geef ik een tien. Slechts zelden is het bedorven, slechts zelden wordt het zo laat opgedient dat ik te veel honger heb om er echt van te genieten en slechts zelden is het anders dan de dag er voor, iets waar ik een hekel aan heb. Een keer in mijn leven ben ik van eten verandert, het beviel maar matig.
Dan mijn huisgenoten. Die geef ik een acht, geen tien, omdat ze me soms wakker maken of opsluiten en daar ben ik niet van gedient.
Dan andere beesten. Een zes. Maak het gemiddelde een acht.
Ik licht het toe. Eerst gaf ik andere beesten een 10, maar na vandaag is daar een slechte ervaring bijgekomen, kijkt u maar.

En de wereld? Er gebeurde niets met de wereld.

2010-12-04T12:24:00.000+01:00

... hierboven: een triceptie met hulpmiddelen, met uitsluitend lineaal en passer is dit 'aantoonbaar' onoplosbaar. Ga niet bedenken hoe wiskundigen weten dat een probleem aantoonbaar niet op te lossen is. Sonde van uw tijd ...

Ik heb bijna een week niet geblogd. Terwijl er genoeg voorvallen zijn voorgevallen, want dan doen voorvallen, ze vallen voor, je kan ze niet opzoeken, dan ga je erop af en dan is het strict genomen geen voorval vind ik. Nee, ze vallen voor: voor je voeten, je wielen of in je hoofd. En wel in de volgende vormen:

- Een buitengewone fietsprestatie: afgelopen zondag had Gooische fietsclub Venga Venga haar openingsmarathon van het All Terain Bike (ATB) seizoen, met een opmerkelijk knappe, zonder doping uitgevoerde opvallend sterke prestatie van deze blogger. Ik had een leuke gedachte over de relatie tussen lichaam en geest kunnen schrijven.
- Een bazinnetje van een makker van onze hond heeft het tijdens de puppycursus steeds over haar partner. Wij zagen al voordat ze een woord had gezegd dat ze een pot was, wat is dat toch voor krampachtig gedoe?Ik had een lans kunnen breken voor meer vrijheid over het uiten van sexuele voorkeuren, waarbij ik de aftrap had gegeven door te bekennen dat ik geil word van de geur van verse sneeuw op een gletsjer of van het geluid van een windloze woestijn.

- Mijn zoon vraagt een ezelsbruggetje om het latijnse woord 'gero'(= dragen) te onthouden. Ik suggereer dat Gero op Giro lijkt en omdat je je Giropas in je portemonnee stopt en je portemonnee in je zak van de spijkerbroek die je 'draagt' is dat makkelijk te onthouden. Hij wijst mijn voorstel af en blijft een kwartier naar een ander ezelsbruggetje zoeken, wat mij weer irrititeert. Ik had een blog over opvoeding en pedagogiek kunnen schrijven.

- Een cassiere bij de Albert Heijn heeft een neuspiercing. Ik had daar wel drie blogs aan kunnen wagen, bijvoorbeeld met de onderzoekssuggestie of er meer zakdoekjes verkocht zouden worden als impulsartikel bij haar kassa.

Maar nee, ik bleef stil. Ben ik getemd? Is de behoefte om te pas en te onpas mijn mening te ventileren verdwenen? Of ben ik er achter dat mijn mening er niet toe doet? Heb ik eindelijk vrede met mijn middelmatige leven en de middelmaat waarmee ik het voer? Ik ben er van overtuigd dat als ik een beroemd schrijver was, of lid van de Quote 500, of juist een schuld had van 100 miljoen bij de bank of als ik met een lineaal en een passer een hoek in drie gelijke delen zou kunnen verdelen (lijkt simpel, maar de geleerden proberen het al sinds Archimedes en het lukt ze maar niet) dan zou men naar me luisteren en hadden er meer protesten geklonken over mijn blogvakantie.

Mijn dilemma: ga ik eerst proberen een geloofwaardig zender te worden, of blijf ik ongevraagd boodschappen de wereld insturen? Gelukkig is het morgen zondag, dat is een dag om te reflecteren, vandaag is het zaterdag, pakjesavond. Gesneden koek zou je zeggen, voor een amateurschrijver en dat klopt. In kleine kring worden mijn gedachten goed ontvangen, mijn moeder vindt mijn stukjes 'erg geestig, zo gelachen weer'. Maat wat heb ik eraan? Wat heeft de wereld eraan? Een week niet geblogd en er gebeurde niets met de wereld.

Ik word out, herstel oud.

2010-11-22T11:14:00.000+01:00

Als je in goede gezondheid 65 wordt is je levensverwachting 92, of als je vrouw bent zelfs 94. Ga nou niet lopen checken hoe dit is onderzocht, of het klopt, wat er verstaan wordt onder 'gezond' of waarom die dekselse vrouwen er toch weer twee jaar bijkrijgen hoewel ze dankzij de emancipatie ook roken en stressbanen hebben. Zo'n gegeven vang je op in een gesprek - in jouw geval lees je het in een of ander vaag blog - en je onthoudt dat en in een volgende discussie scherm je met deze feiten en zal men je bewonderend aankijken. Achter je rug om wordt bewonderend over je gesproken als erudiet en geinformeerd mens.

92 of 94, dat is echt heel oud. Ik had een tante, die werd 97 en daar werd in de familie over gesproken als een soort wereldwonder. Een aantal andere tantes beweerden dat ze zo oud werd omdat ze non was. Getrouwd met Jezus en die deelt graag wonderen uit aan hen die hem liefhebben. Trouw je met een vleselijk aanwezige, aardse man, dan scheelt dat zomaar 15 jaar of meer.

94, dat betekent dat ik na het verkrijgen van AOW (ik gok dat ik op 70 jarige leeftijd aan de beurt ben) nog 22 jaar door moet. Vandaar dat ik dit weekend een video-editor aanschafte en een nieuwe hobby nam om alvast wat tijd te doden. (zie: lezen is voor ouden van dagen). Als een echte oude van dage heb ik de hele fucking zondagmiddag geprobeerd mijn videoknipseltjes youtube klaar te krijgen. Mensen, ik ben pas 45, hoeveel tijd heb ik nodig als ik 90 ben en de techniek wil bijhouden? Pfff, gelukkig ben ik niet met Maria getrouwd, anders had ik tot mijn 110-e alles moeten bijhouden.

Het is gelukt, bijgaand het leven van een 9-jarige, die een camera bedient alsof het een extra zintuig is. Het filmpje dat zaterdag op dit blog stond dus verwijderd, excuses voor het ongemak, ik ben sclechts amateur.

Lezen is voor oude van dagen

2010-11-20T14:31:00.000+01:00

Lezen is voor ouden van dagen. Het was hip in de jaren vijftig, hooguit zestig van de vorige eeuw. De jeugd anno nu, ik kan het weten, filmt iets, zet het meteen op youtube en speelt met de moderne techniek zoals wij vroeger met een balpen een leuk gedichtje schreven.
'Weet je wat mij leuk zou lijken? Als ze douchen naar de meiden kijken!' schreef ik ooit in de kantlijn van mijn schrift. Zou ik anno nu op de middelbare school zitten, dan zou ik een Nerd zijn en een heftige ook nog. Dat wil ik niet, ik ben weliswaar 45, maar jong van geest en volledig in staat mee te doen. Oud? Rot lekker op, je bent zelf oud!. Ik kan het ook, kijk maar naar het filmpje van Lidewij, en let vooral op de aftiteling. Daar sta ik! Mocht mijn carrière als schrijver definitief mislukken, dan kan ik altijd nog naar Hollywood!

Adviesaanvraag

2010-11-17T10:15:00.000+01:00

Het betreft een adviesaanvraag die slechts beantwoord kan worden door hondenbezitters in het Gooi of uit een andere nette buurt.

De situatie: Je loopt met je hond een stukje rond. De hond poept en je pakt je meegenomen plastic zakje, stopt je hand erin en raapt de drol op. Vervolgens vouw je het plastic zakje binnenstebuiten om de drol. Je krijgt er zelfs enige handigheid in. De drol voelt aangenaam warm door het zakje heen en stinkt niet. Tot zover geen probleem en geen behoefte aan advies.

Maar dan, het volle zakje. Optie 1 is om het zakje dicht te knopen en in je jaszak te stoppen. Optie 2 is om met het zakje in je hand door te lopen. Aan beide opties zitten voor- en nadelen. Met een zakje poep in je jaszak loop je niet lekker over de hei. De poep koelt af en verandert in ijskoude modder en het zakje is dan wel verkocht als water- en luchtdicht, maar hoe lang geldt zo'n claim? Maar een zakje met poep in je hand houden is dat een fijne optie? De Marlboro man had een hond die naast hem lag als hij, na een dag lang stevig doorcowboyen, een sigaret aanstak met een gloeiend kooltje uit zijn kampvuur. Liep hij ook rond met een boterhamzakje bruine klei? Ik ben bang dat ik mijn lachen niet kan inhouden als ik met een buurtgenoot klets over onze honden en we allebei een zakje hondenpoep in plastic meezeulen, bungelend tussen de vingers. En als je hond al aan het begin van de wandeling poept (wat ik altijd adviseer) dan neem je die poep lang mee. Straks in de winter bevriest een drol en hou je een koude steen in je hand. Stel je stopt die koude harde knikkers in je zak en je vergeet het op te ruimen als je je jas lekker te drogen hangt bij de kachel?

Graag een gedegen, grondig advies. Optie 1 of Optie 2? Of vergeet ik een optie, zoals de Doody Dangler, iemand daar ervaring mee?

Een kleine theorie

2010-11-09T15:27:00.000+01:00

... nest wijgers - kruisingen tussen wolven en tijgers - uiterst zeldzaam en helaas onvruchtbare beesten -

Ik vind het vreemd dat wetenschappers zich erover verbazen dat de hersenen van Neanderthalers op de hersenen van onze eigen baby's lijken. Ik lees wel eens wat, hoor wel eens wat en denk wel eens wat na en dan ontwikkel je zo je eigen gedachten over de zin van het leven, over Darwin, over de evolutietheorie en meer van die dingen. Een van mijn - door luiheid en gebrek aan echte inhoud nooit onderzochte - theorieen is dat de evolutie noch schoksgewijs noch gelijkmatig verliep, maar een gevolg is van de kruising tussen dieren. Ooit, we praten hier over luttele jaren na de oersoep, waren er slechts eencellige wezentjes die uit elkaar en uit hetzelfde niets ontsproten. Sex en vermenigvuldigen was er niet bij in die tijd. Die eencelligen vloeiden af en toe samen en er ontstonden ingewikkeldere meercellige organismen, waaronder de moderne huishond. (voor het begrip sla ik een stukje over in de tijd). Maar uiteindelijk komen we allemaal voort uit diezelfde eencellige organismen en zijn we allen gemaakt van dezelfde bouwstoffen. Spontane foutjes in die bouwstoffen stuurden experimentele wezens de wereld in, slechts een zeer klein percentage overleeft. Een klein foutje kan bijvoorbeeld zijn een lilliputter, of een mens met het syndroom van Down, of iemand met een afwijking waardoor hij of zij zich sexueel aangetrokken voelt door andere soorten. Een cheetah met een afwijkend sexgen paart met een hyena met een al even afwijkend gen en voila: het zadelbekdier, de dwergkangaroe of de gnoe ontstaat. Meer recent: de labrador is ontstaan door kruising van een Barbet met een reeds uitgestorven, inferieure hondensoort, luisterend naar de naam 'moddergeval'. De theorie is te lang om in een blog uit te leggen, dat geeft niet, hij is ook nog in ontwikkeling. Ik puzzel nog met name op de vraag welke diersoorten gepaard hebben om de mens te kweken, iemand enig idee?

Gezien deze theorie kunnen die wetenschappers toch niet verbaasd zijn? Die moeten dat toch ook weten? Een tweecellig wezen, enkele seconden na de bevruchting, moet alle fasen van zijn ontwikkeling nog door en ontvouwt zich stap voor stap tot wat hij bedoeld is te zijn, danwel tot een al of niet levensvatbaar verassinkje, maar allemaal opgebouwd uit dezelfde oermaterie.

Ook de huishond. Vandaag zag ik er een die zijn eigen poep op wilde eten. Hij had er zelfs lol in. Die behoefte zou dus ook, diep verborgen, nog in mensen kunnen zitten? En in sommige mensen door een foutje der natuur, actief aanwezig kunnen zijn? Ik word een beetje misselijk, wie eet er nou poep? We zijn toch geen Neanderthalers?

Die eikel interesseert me geen bal

2010-11-08T10:00:00.000+01:00

'Nee he, daar loopt ie. Woensdag bij wiskunde ging hij ook al een rij achter me zitten. En toen zei ik tegen Chantal, die dus naast me zat, wat niet eens mag van die eikel van wiskunde, maar hij had het niet door dus deden we het gewoon, maar toen zei ik dus tegen Chantal dat ik niet wist wat een hypothanusius was'
'Een hypothenusam bedoel je? Wist ik ook nooit, tot ik bijles wiskunde had'
'Dus wat doet die eikel, die had dat natuurlijk gehoord, dus hij steekt zijn vinger op en vraagt aan die eikel van wiskunde wat de hypodinges is. Ik schaamde me kapot natuurlijk.'
'Ja natuurlijk. Kijk nou, hij kijkt het hele veld af, hij heeft niet door dat jij in de dug-out zit. Volgens mij heeft hij speciaal op de website gekeken waar jij speelt want C2 hoeft pas over een half uur te verzamelen, ik heb namenlijk even gekeken hoe laat Peter moet hockeyen, niet dat het me een bal interesseert hoor, die eikel. Weet je wat hij op het schoolfeest deed, hij zei tegen Eveline ...'
'Hou je kop! Hij komt eraan, hij loopt gewoon deze kant op, djiezus, wat een trieste sukkel. Wist je dat hij al twee dagen een puist onder zijn kin heeft? Hij kan beter eens in de spiegel kijken, in plaats van de hele dag hyven met die stomme vriendjes van hem. Ik trek een trainingsjack over mijn kop, anders ziet hij me en zegt hij wat'

'Is hij weg?'
'Ja hoor, trek het jack maar van je kop. Hij heeft hier de hele tijd gestaan, zogenaamd een beetje naar het spel kijken. Hihihi ...'
'Shit, ik moet wisselen. Dat wordt helemaal niks vandaag'
'Hoezo, op de training van de week speelde je hartstikke lekker'
'Jawel, maar ik heb het rokje van mijn zusje aan, veel te klein. Ik zie er niet uit. Weet je zeker dat hij weg is? Anders durf ik hem nooit meer aan te kijken'

Woef!

2010-11-05T16:21:00.000+01:00

Nog niet al te lang geleden zwoor ik dat er in mijn, herstel, ons huis nooit een hond zou komen. De nadelen zijn overduidelijk: in de ochtend moet je je bed uit om hem uit te laten, wat de kinderen ook beloven. In de middag kun je niet weg, want de hond kan niet alleen thuis blijven en 's-avonds, als je net je schoenen uit hebt en het regent buiten en de kinderen slapen en je hebt je boek bijna uit (Ceasarion van Tommy Wieringa, binnenkort een recensie op dit blog, voorlopige cijfer: een 7,5) en je schenkt nog een wijntje in en snijdt nog een blokje kaas af en je verheugt je op de herhalingen van alle doelpunten van de Europa Cup, dan Woef! uit wil hij, dat beest. Dat leek me dus allemaal niks.

Maar kijk nou eens naar dat filmpje, is het geen dolletje? Is het geen snoepie? Een lekkertje? Een hatsieflatsie floppiebeestje?

's-ochtens een goede reden om er op tijd uit te gaan, uitslapen is sonde van je tijd en je geeft daarmee het goede voorbeeld aan je kinderen. 's-middags is er eigenlijk toch altijd iemand thuis en het is goed voor me om even het hoofd 'leeg' te maken, na al die flauwekul 's-avonds op TV. Hoewel mijn hoofd toch wel leeg is, alles wat ik denk schrijf ik op, dus dan weet u als geen ander: dat is niet veel. Ongeveer net zo veel als die poepiepoepiehond van ons. Woef! Woef!

Bluffen en je kaarten op tafel moeten leggen

2010-11-03T15:40:00.000+01:00

Ja, het is bekend, ik ben een fietser. Ik ben tegenwoordig zelfs zo fanatiek dat ik op de dinsdagavonden met enkele andere fanatieke fietsers in een sportzaaltje verzamel om onze spieren te trainen, vandaar woensdags bijna geen blogs meer. Trainen kan namenlijk niet op de fiets, zo vertelde een van de leden van het fietsclubje waar ik lid van ben. Hij is toevallig wel fysiotherapeut en fietst ook nog eens een stuk sneller dan ik, dus hij zal wel weten waarom ik mijn armspieren, buikspieren en mijn quadriceps drie maal drie keer vijftien maal moet aanspannen om sneller te kunnen fietsen. Overigens, quadriceps bestaan niet, die heb ik verzonnen.

Ik ben ook zo fanatiek dat ik een nieuwe fiets moet hebben, lees mijn vorige blog hierover nog maar eens. Wie in 't Gooi woont, te veel geld en geen fantasie heeft, die gaat naar de Specialized winkel in Bussum. Ik ben daar eenmaal geweest en werd bijna verleid tot de aankoop van een carbon-fully met braindemping, de kleurenbrochure ligt nog bij ons tussen de Cosmo's en een boek met kleurenfoto's over Van Gogh op de salontafel, mocht u interesse hebben. Maar 7.499 Euro voor een stuk carbon, wat kabels en een paar stukjes rubber is mij te gortig, hoewel ik het de verkoper in de winkel, een combinatie van een poeet en een psycholoog, van harte gunde.

Wat doe je in zo'n geval? Juist, marktplaats. Ik trof er een twee jaar oud geval, spik en span, van een brave Limburger die hem elke keer in de olie zette na het fietsen en er zat geen krasje op. Op 100 euro na waren we het eens, de dag voor mijn retraite in de pyreneeen. 100 lousy euro's zou Beau van Erven Dorens zeggen.
'Ik ben een weekje weg en bel je daarna wel' zei ik tegen de Limburger, in een ultieme poging de onderhandelingen los te trekken.
'Oe niemt doar zieker woel een risico' brabbelde de Limbo. 'As iech hem kan verkoepe, dan verkoep ik hem'
'Verkoep hem gerust' blufte ik 'ik spreek je over een week wel. Mijn familie is origineel Limburgs, dus dat spelletje van jullie dat ken ik wel.'
en zo liet ik mijn a.s. zakenrelatie een weekje in onzekerheid achter, dacht ik. Om die laatste 100 lousy Euro's in mijn zak te kunnen houden, dacht ik.
U raadt het al, zie het plaatje hieronder..... wat een kutsport is het eigenlijk ook.

Doodgaan in de herfst

2010-11-02T12:47:00.000+01:00

Stel: het einde is in zicht. Het einde is voor iedereen in zicht, iedereen heeft een einde, maar in zicht betekent dat een erkende geneeskundige u een datum heeft gegeven. Een vrij specifieke datum, laten we zeggen minder dan een jaar. Of laten we zeggen minder dan twee jaar, mits u zelf onder de zeventig bent, met voor elke vijf jaar dat u jonger bent een jaar optel. Volgt u het nog? Stel u bent vijfennegentig en een erkende geneeskundige houdt u voor dat u, gezien zijn bevindingen, minder dan vijf jaar te gaan hebt, dan valt dat dus niet onder mijn definitie van einde in zicht. Maar stel u bent 20 jaar en u krijgt de mededeling dat lijf en leden het nog maar maximaal tien jaar vol gaan houden, dan betekent dat dat het einde wel degelijk in zicht is.

Voor de wat meer technisch georienteerden onder u, even in formulevorm:

Waarbij u op de verschillende logo's de verschillende variabelen kunt invullen. Probeert u het zelf maar eens en u weet of uw einde in zicht is. Kleine tip: de kale man rechts in de noemer staat voor de professionaliteit van uw erkende geneeskundige, waarbij u een punt aftrek moet tellen indien hij brildragend is, want dat beinvloedt zijn oordeel. Blijkbaar, want deze formule heb ik niet zelf verzonnen.

Harry Mulisch moet dit geweten hebben. Hij zal elders nog wel een formule hebben bezeten waarmee hij de kans kon berekenen dat hij de Nobelprijs zou winnen en die berekening kwam te laag uit. Toen hij zich dat realiseerde en hij bovenstaande formule zag, wist hij dat zijn eind in zicht kwam en heeft hij zijn eigen datum geregisseerd. Met het varieren van eten, drinken, de kleur van de muren van zijn huis (de noemer!!) en het veranderen van arts (met of zonder bril!!) heeft hij vervolgens heel nauwkeurig zijn einde gekozen.

Voor deze theorie heb ik twee bewijzen: allereerst koos hij de periode rond de uitbarsting van de vulkaan rond de Borobudur, zoals hij geboren werd rond de uitbarsting van de Vesuvius. Een veel sterker bewijs vind ik dat hij het begin van de herfst heeft gekozen. Noemt u mij eens één genie die in de lente of de zomer vertrok. Niet opzoeken, uit het hoofd!! Nou? U weet het niet? I rest my case.

'zo, u kunt nu uw kantoor wel gaan schoonmaken'

2010-10-29T21:30:00.001+02:00

Mijn lijstje is weer iets korter geworden, 'De Prooi' over ABN AMRO kan eraf. Mijn lijstje is een verzameling titels van boeken die ik wil lezen. In drukke tijden is het lijstje frustrerend lang, irritante collega's en gezinsleden houden mij van het wegwerken van titels af. In vakantietijden kan ik een mooie hap uit het lijstje nemen, maar leeg is het lijstje nooit. Een leeg lijstje, het gevoel moet zijn als toen ik nog fanatiek rookte en geen sigaretten onder handbereik.

'De Prooi' over ABN AMRO nam een aparte status in op mijn lijstje. Het stond erop, maar ik was al begonnen hem door te strepen. In sommige boeken lees ik tien pagina's, gooi of leg ze weg ('Over de liefde' van Doejska Meijering), streep ze vervolgens van mijn lijstje en neem me voor om nooit meer iets van de schrijver op mijn lijstje te zetten. Andere boeken komen erop op aanraden van een ander (Herman Brusselmans, op aanraden van Viktor Frolke) en na een avond lezen al van mijn lijstje gestreept want uitgelezen en een volgend werk van de schrijver verschijnt op het lijstje. Wat bij Brusselmans overigens tot een probleem leidt, want hij schreef wel verrekes veel.

'De Prooi' had een status aparte wat inhield dat ik er enkele hoofdstukken in las, het weglegde en er weer in verder ging, maar tot de ontdekking kwam dat dat een onmogelijke opgave was. Als je het in etappes wilt lezen heb je een buitenmenselijk geheugen nodig, dus verhuisde het naar de eerstvolgende vakantie om ononderbroken uitgelezen te kunnen worden. Tijdens een aantal vakanties kon het de concurrentiestrijd met andere boeken niet winnen en nu pas heb ik het gelezen. Eindelijk kan het van mijn lijstje.

Ik ben na het lezen tot de conclusie gekomen dat ik in de Raad van Bestuur van een groot concern wil komen. Beetje bedrijfjes kopen, leningkjes van een paar miljard afsluiten, in een privé jet naar Milaan voor een vergadering en dat alles in een sfeer alsof je nog dagelijks aan de bar van het studentencorps hangt. En het betaalt ook nog leuk, dat helpt.

Rijkman Groenink is daarbij mijn voorbeeld. De winnende anecdote uit het boek is volgens mij hoe hij in New York na een vergadering met een Aziatische dame die een fonds vertegenwoordigd dat $ 200 mln in ABN AMRO heeft zitten een stofzuiger ziet staan. RG zegt tegen haar 'Zo, u kunt nu uw kantoor wel gaan schoonmaken'. Dat de dame vervolgens haar aandelen in je bedrijf dumpt mag de pret niet drukken. Wel gelachen namenlijk.Ook leuk is hoe hij tijdens de bezichtiging van het nieuwe, volledig gerenoveerde huis van een ondergeschikte het vermoeden uit dat de gloednieuwe plavuizen 'zeker nog vervangen moeten worden'.

Heerlijk toch? Volkomen terecht dat hij met 25 miljoen bonus naar zijn kasteel aan de Vecht is weggepromoveerd. Dat is de reden dat ik het ook ambieer: eindelijk tijd om mijn lijstje leeg te lezen.

'Je m'appelle Délano'

2010-10-23T18:23:00.000+02:00

Het is rustig in de bakkerij in het dorp. Het is rustig op het plein, rustig langs de rivierbedding waar in de zomer dikke rijen toeristen lopen. Oktober in Frankrijk, een trui aan maar geen jas, de dopjes van de eikenboom knallen hard onder je voeten.

De bakkersvrouw herkent me niet. In de zomer ben ik een van de toeristen die staand in een rij croissants en baguettes komt halen, in het voor- en naseizoen ben ik een van de vele étrangers die hier hun centjes in een vakantiehuis hebben geinvesteerd. Het is de eerste keer in al die jaren dat ik haar zie lachen. Kleine bakkerijtjes in Frankrijk hebben het moeilijk. In de grote Carrefours en Champions die aan doorgaande wegen liggen koop je voor minder geld net zulk lekker brood. En je kan er parkeren, handig.

Met mijn kapitalistisch gevormde natuur dacht ik altijd dat haar slechte humeur een gevolg zou zijn van de economische vooruitzichten van haar winkeltje. Het is zaterdagochtend, de winkel is rustiger dan ooit, maar ze is vrolijk. De vitrines zijn leeg, de lokale fransen kopen flûtes en baguettes, croissants en pains chocolats worden in Oktober nauwelijks verkocht. Wat zou er aan het eind van zo'n zaterdag in de kassa zitten? Toch is ze vrolijk, wat mijn theorie bepaald niet bevestigt.

Dan verschijnt de oorzaak van haar vrolijkheid. Een jochie, zijn hoofd steekt net boven de toonbank uit, vraagt me mijn bestelling en helpt me met een enthousiasme dat je zelfs in Amerika waar het winkelpersoneel voor 100% op fooien leeft, niet aantreft. Het gaat langzaam en het wisselgeld wordt verzorgd door zijn moeder die glimt van trots. Ik had het ventje van de zomer ook al eens gezien, maar toen zat hij op een krukje bij de ingang. Zou hij ook bakker worden of zijn geluk in Montpellier of zelfs Parijs gaan beproeven? Als hij advocaat wordt verdient hij 450 stokbroden per uur. Hij lijkt me nog te jong om daar een volwassen visie op te hebben dus vraag ik hem maar naar zijn naam. Niet dat ik iets met deze informatie moet, maar de trotse blik van de moeder als het ventje keurig 'Je m'appelle Délano monsieur' zegt is mijn beloning.

Deze zomer, als ik weer na lang wachten aan de beurt ben zal ik aan haar vragen hoe het met haar zoontje Délano is. Kan ze ook eens 's-zomers lachen. Tenzij het te rustig wordt in de bakkerij en de deuren voorgoed worden gesloten.

De geheimen van het leven zijn voor mij voorgoed ontraatseld

2010-10-21T13:00:00.000+02:00

Waar ik mijn hele leven al op hoopte is deze week eindelijk gebeurd: het leven kent voor mij geen geheimen meer, dankzij Ben, ik bedoel Dan Hill. Dan Hill leest gezichten en kan de werkelijke emoties van zijn gesprekspartner lezen op basis van gezichtsuitdrukkingen: Facial Coding. Zo hield hij het Amerikaanse publiek via CNN dagelijks op de hoogte van de werkelijke gemoedstoestand van de Amerikaanse presidentskandidaten. Hij noemde Obama - 'no drama Obama' gezien zijn ontspannen houding ten opzichte van kritiek en McCain was 'stiff and fearfull' en aan een enkele opgetrokken wenkbrauw kon Hill zien of de kandidaat verbaasd, teleurgesteld, gefrustreerd of blij was. Ook voor de Nederlandse TV - zie filmpje hieronder - komt hij opmerkelijk snel tot haarscherpe analyses. Handig zo'n vaardigheid, zeker voor iemand als ik die keer op keer de werkelijke bedoelingen van mensen niet doorheeft en dientengevolge als kluizenaar in het leven dreigt te staan.

Ik verdiepte me in zijn boek, interviewde - als bijbaantje - de man zelf en leerde hoe wetenschappelijk onderlegd zijn methode is en ik zag wat moderne bedrijven met zijn adviezen konden bereiken. Fantastisch, de geheimen van het leven zijn voorgoed voor me ontraatseld. Het werkt voor alle rassen en niemand kan zich eraan onttrekken want het brein is niet gesocialiseerd en de spieren in het gezicht zitten direct aan de huid vast.

Voor mijn omgeving zal het wellicht even wennen zijn. Ware bedoelingen komen nu direct uit. Een klant die zegt dat hij enthousiast is maar er een nachtje over wil slapen?
'Lulkoek' roep ik 'je linker ooghoek krult diagonaal richting je wang, dus je liegt'.
Een bakkersvrouw wenst mij 'nog een fijne dag'. Ik lees haar gezicht en zie dat ze me helemaal geen fijne dag wenst omdat ze teleurgesteld is over het 'nee dank u' op haar vraag of 'er anders nog iets was'. En dat ze nu met tien onverkochte roomsoezen blijft zitten en het was toch al een slappe dag. De kassa is leeg en haar man gaat vreemd met het meisje dat altijd achter de croissants staat. Haar kijk ik in het voorbijgaan trouwens ook nog aan en wat zij denkt, dat meld ik maar niet. Dat zo'n meisje daar zin in heeft op klaarlichte dag...

Vrienden, het leven heeft geen geheimen meer!

Keuzes, keuzes, keuzes, pffff

2010-10-19T20:20:00.000+02:00

De onderlinge concurrentie en het gevecht om de felbegeerde status van alpha mannetje zitten zo diep in onze genen, daar kunnen wij mannen niet vanaf, al zouden we nog zo graag willen. Het wordt niet geaccepteerd om de macho uit te hangen of te pochen over je prestaties. Ik denk dat de moderne man hierdoor sociaal gecastreerd is geworden. Wat zou het lekker voelen als je als rijk zakenman het autoportier van je Jaguar omlaag zou mogen laten glijen om de armoedzaaier naast je in een tien jaar oude Toyota Corolla effe lekker uit te lachen. 'Hé lul, wat rij jij in een kut stukje blik. Kan je niet meer betalen?'

Wat moet het heerlijk zijn om als twintigjarige, twee meter lange sportman een dikke vadsige sukkel in de patatzaak zijn frikadel af te pakken, er een hap vanaf te bijten en hem met een harde klap in de mayonaise terug te kwakken. 'Hé dikzak, je wilt me slaan maar je durft niet he?'

Dat zouden heerlijke momenten zijn, louterend voor de moderne mannengeesten, die door alle sociale conventies geworden zijn tot wat ik nauwelijks anders kan beschrijven als: 'slappe zakken'

Maar moderne mannen hebben daar wat op gevonden. Ze organiseren zich op zondagochtend in fietsgroepjes van tussen de tien en twintig slappe zakken bij elkaar. Dan stappen ze op fietsen en trappen elkaar helemaal de vernieling in, net zolang tot de rangorde bepaald is. Voor die ene week dan, want de volgende zondag zijn ze er weer. U vindt zo'n fietsgroepje bij 't Bluk' op de hei bij Hilversum en verder door heel Nederland. Vindt u ze daar niet, kijk dan eens op voetbalvelden, tennisbanen of hardloopcircuits.

Dit alles bedacht ik mij omdat ik een nieuwe fiets aan het kopen ben. Het liefst ben ik natuurlijk een fietser die op een twintig jaar oud stalen geval iedereen op flinke achterstand rijdt, maar daar heb ik helaas de conditie niet voor. Dus moet ik kiezen uit carbonnen frames, intelligente dempingsachterveren en titanium derailleurs, ontwikkeld met de nieuwste NASA inzichten. Ik wist niet dat ze op de maan ook fietsten. Keuzes, keuzes, keuzes, pfff. Wat wil ik? Het beste materiaal en nog steeds gelost worden? Dat nooit. Of inferieur spul en mindere fietsers bij me weg laten demarreren? Never!

Dan valt mijn oog op een prachtige advertentie. 'Deze fiets heeft een moderne retrovormgeving. U rijdt op een rank model, standvastig in de modder, wendbaar in de bochten en krachtig als u even aan moet zetten om snelheid te maken. De fiets van kampioenen, een zakelijk uiterlijk, een fiets die door kenners met respect bekeken zal worden. Hogere prijsklasse, al zal dat voor een ander altijd gissen blijven'

Ik beloon mijn medeschrijver (sinds een paar dagen doe ik ook betaalde schrijfopdrachten, dus de copywriter die bovenstaand stukje heeft verzonnen is eigenlijk een soort collega) door direct een fiets van zijn principaal te bestellen. Hoera! Ik trek mijn credit card en dat doet even pijn, maar die zal snel verdwijnen. Hoort u a.s. zondagochtend een Tarzanbrul, dan ben ik dat omdat ik als eerste de Soesterberg beklim, enkele zwetende en hijgende Gooische fietsers op ruime achterstand latend.

Nina

2010-10-15T17:27:00.000+02:00

Ik lees het boek Nina van Eric Smit. Er zijn in Nederland weinig boeken in dit genre. 'Kortsluiting' over Philips, 'De Prooi' over ABN AMRO, en 'Het drama Ahold' uiteraard over Ahold. Een ander vindt dit een hele oogst, ik zou er nog wel tien lusten.

Het is knap hoe je tijdens het lezen van Nina een indringende karakterschets krijgt over Nina, zonder dat ze ook maar een woord, buiten de rechtszaal om dan, gewisseld heeft met de auteur. De feiten zullen zeker kloppen en die zijn op zich al om te smullen. Je weet gewoon zeker dat een zin als 'You refuse to answer my e-mails, why?' die ze aan een ondergeschikte stuurde die niet snel genoeg een eerder mailtje beantwoordde letterlijk van Nina moet zijn. Smit, ik zag een interview met hem, lijkt me een aardige, vriendelijke journalist die ongetwijfeld een spaarrekeningetje en een pensioenpolisje zal hebben. Hij zal verstandig genoeg zijn geweest om zijn bezittingen veilig te stellen en alle feiten door zes bronnen drie keer te laten controleren, de reputatie van Nina kennende. Een foutje in het boek en ze procedeert hem de voedselbank in - een eerste kort geding bracht hem al bija zo ver - zoveel is duidelijk als je het boek leest en haar eerste reacties hierop kent.

Mooier dan de feiten is het beeld van het karakter van Nina dat naar voren komt. Smulwerk en herkenbaar voor iedereen die in het bedrijfsleven werkt, waar ondemocratische, ongecontroleerde miljonairs nou eenmaal de dienst uitmaken. Dat Nina zo dol is op procederen is voor de schrijver van het boek ook een zegen, veel van zijn werk komt uit rechtbankverslagen. Nina communiceert overigens met andere mensen per definitie op een wijze alsof ze voortdurend dossiers aan het opbouwen is om sterk te staan in rechtszaken. Jaloersmakend goed dit noeste stuk werk van Eric Smit. Chapeau en zo nog een paar complimenten. Het leest vlot, het klopt en de spanning blijft, ondanks de bekende afloop, groot.

Al lezend kreeg ik een idee. Ik wil een slothoofdstuk worden in deze saga. Een extra anecdote voor bij de volgende druk. Daarom hier de ultieme provocatie aan het adres van Nina. Advocaat, schrijft u mee? 'Nina Aka-Brink-Storms-Vleeschouwers is lelijk.'

Zo, dat is eruit, laat de claims maar komen, ik verheug me op mijn moment of fame. Heb ik haar niet genoeg beledigd om gesued te worden? Ok dan, kom ik nog een keer: Nina Aka-Brink-Stroms-Vleeschouwers is foeilelijk, dom, irritant en te laf om mij aan te klagen. Zo dat is eruit, de dagvaarding kan binnenkomen. Binnenkort ben ik failliet en wordt er beslag gelegd op mijn laptop. Kan eindelijk dit blog dicht...

We liggen vooral goed bij homo's en lesbo's

2010-10-11T15:10:00.001+02:00

Uit jalouzie heb ik een grenzeloze bewondering voor kunstenaars. Oprechte kunstenaars zijn mensen die, alsof ze Van Gogh zelf zijn, om materiele bezittingen niet geven en wiens hoogste doel het is om kunst voort te brengen. Ik ben er van overtuigd dat de oprechte kunstenaar het dichtst bij zijn echte emoties staat en zichzelf beter kent dan de niet-kunstenaar, of de onoprechte. De hang om kunstenaar te worden, zoals de mijne, komt voort uit de spanning tussen de dagelijks verplicht te tonen emotie en de werkelijk gevoelde emotie. Mensen willen weer zichzelf zijn, ze gaan schrijven, schilderen of zingen en zij die er echt wat van kunnen en hun emoties ook nog herkenbaar weten over te brengen kunnen er populair en rijk mee worden. Voor de oprechte kunstenaar is geld en roem overigens bijzaak en dat maakt me zo waanzinnig jaloers.

Dit weekend mocht ik een kunstenares ontmoeten en voor iemand zoals ik die steeds meer moeite heeft met de onoprechte emoties van de mensen in zijn omgeving is dat een feestje. De meest herkende emotionele uitingen van deze kunstenares zijn objecten die voortgekomen zijn uit oude gebruiksartikelen en die door haar kunstig en met smaak opgekalefaterd worden (haar eigen woorden) . Ze laat me wat plaatjes zien, een feest voor het oog.

'Dus dit is van porselein?' vraag ik, omdat me geen betere vraag te binnen schiet, wat overigens een hele goede reden is om een vraag te stellen.
'Jazeker' zegt ze 'we liggen vooral goed bij homo's en lesbo's'.
Het verband ontgaat me volledig. Haar objecten lijken op groot uitgevallen fallussymbolen, maar zo simpel kan het toch niet zijn? Houden hetero's daar niet van? Of heeft het te maken met de kleuren?

Weer realiseer ik me hoe onmetelijk diep de wereld van de kunstenaar is en hoe weinig ik er eigenlijk van begrijp, tot ze uitlegt dat veel mensen met kinderen voorzichtig zijn met het aanschaffen van haar spullen omdat ze bang zijn dat het sneuvelt.
'Zo praktisch zijn mensen toch niet?' vraag ik. 'Als je het mooi vindt en je kan het betalen, dan doe je het toch'.
Ik wend me tot mijn partner, die overigens van het andere geslacht is, en ik laat haar de plaatjes zien. 'Schat, wat vind je hiervan?'

'Hmm' zegt ze 'Niet handig. We hebben binnenkort een hond in huis'

Hoera, ik ben vanaf vandaag officieel schrijver

2010-10-07T11:52:00.000+02:00

'Jij schrijft toch geregeld wat?' wordt mij gevraagd door C., medewerker van het blad SalesExpert, voor wie ik ooit Mark Rutte mocht interviewen.
'Ja, hoezo?' is mijn antwoord. Twintig jaar in het commerciële bedrijfsleven krijg je er niet zomaar uit, ik herken een goed koopsignaal op kilometers afstand.
'Nou, volgende week komt Benny Hill naar Nederland en we willen graag een interview met hem plaatsen. Onze vaste freelancer kan niet' zegt ze.
Benny Hill? Die dikke Engelsman die achter blote meiden aanloopt? Die was toch allang dood? Of is hij tegenwoordig managementgoeroe? Zou kunnen, iedereen die zijn eigen vak verlaat wordt vanzelf goeroe.
'Kun jij?' vraagt C.
'Ja hoor' zeg ik 'ik kan' en al tien minuten later rolt in mijn mailbox een persbericht, een bevestigingsafspraak en, leuk, een bevestiging van een vergoeding. Klein detail, het gaat om Danny Hill, niet Benny. En het tarief? Bij een beetje consultancy club kost het precies zo'n bedrag om de factuur te typen en te verwerken.

Echter, maar, niettegenstaande: Vinkt u even mee: ik moet iets opschrijven (vinkje een), het gaat gepubliceerd worden (vinkje twee) en ik krijg er voor betaald (vinkje drie). Zijn er nog meer criteria die bepalen of je schrijver bent? Nee toch? Mijn bibliografie kan geopend, de eerste, echte, publicatie komt eraan.

met trots,

Michiel Cobben, beroep: schrijver.

p.s. dit blog blijft wel 'schrijver worden' heten. Het gaat pas dicht als er een roman in de winkel ligt en de rijen voor mijn eerste signeersessie tot op straat staan.

Ach ja, dierendag

2010-10-05T00:18:00.000+02:00

Ik schenk geen aandacht aan dierendag, want het is bij ons sinds kort elke dag dierendag. Wij hielden al van een dier dat nog geboren moest worden en nu wij al twee keer bij de fokster op bezoek zijn geweest is onze liefde onvoorwaardelijk en alom aanwezig. Geert Wilders zou er van stotteren, zo veel liefde als wij in onszelf ontdekken. En dat allemaal voor een dier.

Een boekbespreking, toch al zelden aan te treffen op dit blog, zult u voorlopig van mij niet krijgen. Eerst las ik 'De puppyfluisteraar' en nu ligt er 'Toepoels - puppylessen' op mijn nachtkastje. Weinig verheffende lectuur waar ik eerst doorheen moet voordat ik me weer aan ander leeswerk mag bezondigen.

Ook geen tirade over Wilders, ook geen stichtend woord tot Maxime Verhagen die op het CDA congres huilend volhield 'van het CDA te houden met heel zijn hart'. Maxime, toe nou, van het CDA? Van een hond kan je houden, niet van een politieke partij. Ik kan er verder weinig over zeggen, want probeer ik iets van de kabinetsformatie of andere actualiteit mee te krijgen om u, volgers van mijn blog, daar een woordje over mee te geven, dan zappen mijn kinderen door naar 'The Dog Wisperer' op National Geographic Channel. Een man die op een hond lijkt legt aan onzekere, vaak eenzame mensen uit, hoe je een hond moet behandelen. 'You got to feel the boss, to be the boss' vertelt hij elke aflevering. Hij doet me erg denken aan een management trainer, zo een die in een Van der Valk zaaltje boven de zure koffie uit probeert te schreeuwen.

Nee, het zijn slechte tijden voor u, volgers van dit blog. Noch de actualiteit, noch de literatuur bereikt mij deze dagen, het is hond voor en hond na. Misschien moet ik morgen een 1000-tal woorden wijden aan de hond die binnenkort in huis komt. Dan ben ik het maar kwijt en is er weer ruimte voor andere gedachten. Of anders haal ik Jacques Rudolph weer van stal, dat kan natuurlijk altijd nog. Het schijnt dat die dierenbeul aan de Gemenebest spelen meedoet nu. Ik hoop dat hij gebeten wordt door een olifant.

Een ongeinspireerd blogger groet u van harte, woef woef!

Flarden van de achterbank (geanonimiseerd)

2010-09-29T16:56:00.000+02:00

'Ik vind ook dat Carlien heel goed kan keepen en dat als ze het wil, nou dan wordt ze vaste kiep maar ze wil niet want ze wil verdedigster. Dat vind ik ook ok, maar als we geen vaste kiep hebben is het wel lastig want de meeste tegenstanders hebben vaste kiep en als wij dan niet, dan is dat wel jammer. Ik wil zelf aanvalster worden hoewel ik ook wel wil keepen als echt niemand anders het wil maar de coach heeft het nog niet aan oiedereen gevraagd. Maar als hij het echt aan iedereen heeft gevraagd en niemand kan, dan wil ik wel vaste keep worden maar dan train ik op maandag, maar dat kan niet want mijn vader woont vanaf vandaag ergens anders want hij heeft vrijheid nodig, maar dat is het beste voor iedereen, maar dan kan hij me niet op maandag brengen naar de training zegt mama, maar wel op woensdag en dan kan ik geen vaste kiep worden, maar als Carlien het wil moet zij maar vaste kiep worden, want ze kan echt heel goed kiepen.'

Politiek op zijn Nederlandst

2010-09-24T12:26:00.001+02:00

Goed nieuws, uw favoriete blogger gaat in de politiek. Mijn levensgezellin A. is er op tegen, ze beweert dat ik het hart op de tong heb, te weinig diplomatieke vaardigheden bezit en dat ik tijdens vergaderingen alleen maar naar buiten zou kijken. Wat kent ze me toch eigenlijk slecht, geen wonder dat we al vijftien jaar getrouwd zijn.

U, als blogvolgers, zult herkennen dat dit een goede ingeving van mij is. Ik kan u geruststellen, ik ga dan wel de politiek in maar blijf bloggen, misschien wel meer dan ooit tevoren.

Ik ga voor de functie van Minister van Sociale Zaken & Werkgelegenheid, Onderwijs en Overzeese gebiedsdelen. Dat laatste omdat ik nog nooit op de Antillen was en het daar erg prettig schijnt te zijn. Degene die dan plaats voor mij moet maken is Hirsch Ballin en dat wordt dan maar tijd ook. Wat zegt deze CDA-bijna-mastodont vandaag?
“Er geldt nu ‘wait and see’. Maar dat is voor mij niet gelijk aan ‘wait en er verder geen opvatting over hebben’”. - zo liet hij optekenen. Hij houdt zijn mond tot aan het congres en daarna trekt hij zijn gereformeerde bek pas open.

Nederland op zijn politiekst. Welke buitenlandse politicus zou zoiets ooit zeggen? Behalve dan dat het tweede deel van de zin in het Nederlands is en er dus maar weinig mogelijkheden overblijven is dit toch Nederland op zijn Nederlandst? Het is polderen, maar onder protest. Het is knarsetandend polderen en misse steken onder water in de krant laten zetten.
Die Hirsh Ballin kan blijkbaar zijn bek niet houden, hij is a-diplomatiek en praat niet eens mee.
Nou, dat kan ik toch ook allemaal?

Landgenoten,

2010-09-21T10:13:00.000+02:00

We leven in angstige/uitdagende/inspirerende tijden. Nog niet zo heel lang geleden werd Europa overschaduwd door terrrorismedreiging/fascsime/inquisitie. Velen hadden het zwaar en bleven hoop/moed/inspiratie houden. Laten we een voorbeeld aan ze nemen en de problemen van deze tijd, zoals werkloosheid/terrorisme/klimaatproblemen/ontkerkelijking/religieus fanatisme/onverdraagzaamheid/.... beetpakken/oplossen/uit de wereld helpen en vooruit kijken/moed verzamelen/plannen maken.

Ook aan Nederland gingen deze internationale ontwikkelingen niet voorbij en de regering maakt zich op om met wetgeving de problemen van deze tijd aan te pakken/de normen en waarden van onze cultuur te herstellen/de maatschappij op haar verantwoordelijkheden te wijzen.

Het valt daarom niet mee een troonrede te schrijven die zowel heer als meester bevalt/op een breed draagvlak steunt/iedereen bekoort en toch de problemen van deze tijd benoemt. Het is daarom mijn idee geweest/mijn ghostwriter was het zat en bedacht om/het slaat nergens op maar we experimenteren eens door/ een troonrede uit te spreken waar u zelf uw eigen invulling aan kan geven door weg te strepen wat u niet zint.

Concreet, de regering kondigt de volgende maatregelen aan: Alle Marrokanen het land uit/Alle Marrokanen het land uit, behalve zij die broodjeszaken hebben/ Alle Marrokanen het land uit behalve zij die broodjeszaken hebben met echte shoarmasaus en dus niet uit een potje/Alle Marrokanen het land uit, tenzij ze een broodjeszaak beginnen en beloven echte shoarmasaus te serveren.

En verder een kleine stimulans voor de belastingbetaler. De BTW wordt afgeschaft op afhaalpizza's/race- en ATB fietsen en toebehoren/voorzetdildo's/broodjes shoarma. Verder wordt er per jaar één Nederlander geloot die nooit meer belasting hoeft te betalen. De winnaar van dit jaar is ... Michiel Cobben/Michiel Cobben/Michiel Cobben. Gefeliciteerd.

Hoe graag zou ik uw weekend verluchtigen

2010-09-17T09:51:00.000+02:00

met een nieuw stukje op mijn blog, maar helaas, het ontbreekt mij aan inspiratie. Met veel plezier zou ik een vers ontdekte site becommentarieren, of een gedachte die me op de fiets inviel uitwerken, of u mee laten delen in een rake opmerking van een klant of collega of gewoon een voorvalletje bij, pak hem beet, de Albert Heijn beschrijven. Maar helaas, al mijn vrije tijd en dat van mijn gezin gaat op aan één onderwerp: zie beneden en u begrijpt, het gaat bij de Cobbentjes te Hilversum nergens anders meer over. Ik vrees dat dit binnenkort een hondenblog wordt. En dat ik een hondenboek ga schrijven. Martin Gaus kan wel naar huis of is die al binnen?

Scene 1: juli van dit jaar.

Scene 2 - vorige week:

Stand by your man

2010-09-15T11:02:00.000+02:00

Heeft u even niks te doen? Die kans is groot, anders was u niet aan het verpozen op dit blog. Stel u bent hier uitgelezen (dat duurt wel even hoor, surf maar eens goed rond) en u heeft u ook alvast ingeschreven voor mijn te verschijnen boek (dat kan hier rechts, maar realiseer u dat geduld een schone zaak is. Ik heb een speciale garantieregereling bedacht: mocht mijn boek pas verschijnen na uw overlijden, dan zijn uw erfgenamen niet tot afname verplicht. Mocht mijn boek pas verschijnen na mijn overlijden, dan kunt u de winst die u maakt op uw 'collectors item' gewoon houden, geen Stieg Larsson toestanden), mocht u dat allemaal gedaan hebben, dan wordt het wellicht tijd om eens door te surfen.

Dan zou u kunnen doorklikken naar http://www.sidetaker.com/. Dit is een site, uiteraard Amerikaans, waar mensen hun geschillen kunnen voorleggen en waar dan anderen een kant kunnen kiezen en commentaar kunnen geven. Dolkomisch, ik koos ervoor me te verdiepen in het conflict tussen 'Radical71' en 'Makecents'. Ze zijn elkaars geliefden, maar wonen in New York en San Francisco. Radical71, de vrouwelijke helft van het stel, klaagt dat Makecents niet naar Frisco wil verhuizen, ondanks een aantrekkelijke vacature die ze voor hem heeft gespot en ze plaatst haar klacht op Internet. Een lieve mail. Wat bezielt zo'n man om moederziel alleen in New York te blijven vraag ik me af. Makecents reageert en schrijft 'Schat, je vergeet zoals gebruikelijk het belangrijkste. Ik heb een zoon in New York en kan niet zomaar verhuizen'.
Ik kies daarmee de kant van Makecents, in gedachten zie ik een huilend jongetje voor me dat voortaan met zijn stiefvader naar de Yankees moet. Als het er al uberhaupt van komt, want die is te druk met zijn eigen kinderen en dat zijn meisjes. Wat een trut die Radical71, snapt ze dat dan niet?
'Een zoon?' reageert Radical71. 'Het is niet eens je zoon. Het is de zoon van je ex en een andere man. Je bent gewoon bang om commitment aan te gaan, net als al die anderen lapzakken (vrij vertaald)'.
Aha, denk ik, dat verandert eerlijk gezegd wel een beetje de zaak.

Het leuke is dat je niet alleen kunt kiezen aan wiens kant je staat (65-35 voor de vrouw in dit geval), je kunt ook commentaar leveren. Je kunt het vuurtje daarmee aardig opstoken en weer commentaar van anderen op jouw commentaar krijgen. Leve het internet! Ik reageer als volgt:

Dear West Coast Lover,

This guy is great! If he loves a non-biological son this much, realise how much he will love your children. Besides, 80% of women, especially in NYC, eventually accept a careerbreak after they start a family. So get a life and move to New York. Stand by your man!

Die statistiek heb ik erbij verzonnen, doet het altijd goed. Ik hou jullie op de hoogte, of surf zelf naar http://www.sidetaker.com/

Meestal ben ik best wel vaak consequent.

2010-09-14T10:39:00.000+02:00

'Pap, mag ik wat vragen?' vroeg mijn dochter, altijd al een type van de daad bij het woord. Toen ze een dag oud was hingen we boven haar wieg en zeiden bezorgd tegen elkaar 'wat zal daar van terecht komen?' Ze kon nog maar net lopen of ze liep al van huis weg, want ze ging bij een vriendinnetje wonen, want daar kreeg ze wel twee koekjes. Zo'n kind dus.
'Nee' antwoord ik en ik surf verder op het web. Een bezigheid waarbij ik in het algemeen niet gestoord wil worden.
'Weet je wat een SMS tegenwoordig kost?', vraagt het daadbijhetwoordvoorgalgenradkind.
'Ik zei toch nee' antwoord ik 'Ik weet trouwens niet eens wat het vroeger kostte, laat staan tegenwoordig. Dat komt omdat het me niet interesseert. Ik SMS nooit, vandaar.'
Nu leg ik het toch uit, zo komt er nooit wat van de opvoeding terecht.
'Pap, ik denk dat het tijd word dat we het eens over mijn zakgeld gaan hebben' zegt ze.
'Nee' antwoord ik weer. Waarom ze denkt dat ik na twee keer 'nee' toch antwoord zou geven is mij onduidelijk. Meestal ben ik best wel vaak consequent. En ik pieker er niet over om haar meer geld te geven, we hebben het hier over een kind dat met haar allerlaatste twintig cent naar de speelgoedwinkel gaat, aan de dienstdoende verkoopster vraagt wat ze daar allemaal voor kan krijgen en dan gaat stampvoeten omdat een Barbie buiten bereik is. Zakgeldverhoging? Nevernooitniet.
'Het is belangrijk dat je met je ouders onderhandelt over je zakgeld en wat je ermee doet' krijg ik nu te horen.
'Wie zegt dat?' vraag ik.
'Maxima' zegt het kleine stuk tuig, wetend dat ik een zwak voor onze bijna koningin heb.
'En bovendien', voegt ze eraan toe 'heb ik erg lang gespaard voor een digitale camera en als ik nog één Euro heb, kan ik er eentje kopen.' Ze kijkt me aan, knippert twee keer met haar ogen en tuit haar lippen.
Ik geef toe. Ik vind dat ik het moet belonen als een kind zo spaarzaam is. Ik vouw een Euro in haar hand en tien minuten later is ze terug van de winkel.
'Waar is de camera?' vraag ik.
'Kijk' zegt ze ''Hier istie! Ze laat een tegoedbon zien die ze bij de speelgoedwinkel heeft gekocht.
'Met deze bon kan ik op internet een virtuele digitale camera kopen voor Habbohotel', legt ze uit.
'Wat kost die camera?' vraag ik.
'Eén Euro' zegt ze en ze zet de PC aan.

Ik ben het, voor deze ene keer, wel met Wilders eens. Afschaffen dat koningshuis!

Punt 3 van de agenda.

2010-09-09T17:27:00.000+02:00

Hoe stel ik me de directiekamer van AJAX voor? Ik stel me zo voor dat de Raad van Commissarissen, grote sigaren in de mond, dikke buiken in driedelige kostuums, dagelijks vergadert over het wel en wee van de hoofdstedelijke beursgenoteerde voetbalclub.
'Ter zake is punt drie van de agenda' zegt de dikste buik en het wordt stil aan tafel. Ieder concentreert zich op punt drie en probeert zich te herrineren welke slimme vragen ze in de voorbereiding op deze vergadering hadden bedacht. De voorzitter houdt een korte inleiding, slechts af en toe onderbroken door de penningmeester die met een paar cijfers het betoog van de voorzitter onderbouwd. Als hij is uitgesproken zijn de andere bestuursleden aan de beurt. Eerst rustig, maar allengs met meer emotie worden gedachten geuit, argumenten uitgewisseld en dan, de zon is al achter de hoogste tribunes verdwenen, is er eindelijk consensus over punt 3.
'Ik stel voor dat we even schorsen' zegt de voorzitter en hij verdwijnt naar het toilet. De heren strekken de benen, vegen het zweet van de voorhoofden en laten verse koffie aanrukken, blij dat het punt is afgerond, zonder advies van Cruijff, Swart of wie dan ook.
'Joop, dit is je kans om je als secretaris van je beste kant te laten zien' zegt de voorzitter na terugkomst. 'Aan jou de taak om ons gezamenlijk genomen standpunt over te brengen.'
Joop, nog maar pas een half jaar in functie als secretaris, knikt verheugd.
'Laat het me nog wel even lezen voordat het eruitgaat' zegt de voorzitter en hij gaat verder. 'Punt 4 heren, de begroting voor volgend jaar en de plannen voor het jubileum'.
De stropdassen gaan los en de ontspanning die er in de vergaderruimte ontstaat nu het hekele punt is opgelost lijkt bijna voelbaar. Het resultaat valt enkele uren na de vergadering in mijn mailbox:

'Beste Ajax Fan,
Het spijt ons dat je door een plotselinge verandering in het programma niet in staat bent de wedsrijd AJAX-Willem II bij te wonen. De wedstrijd was, immers, onder voorbehoud vastgesteld.
Met vriendelijke groet,
namens Ajax,
Joop Krant, secretaris RvC

'Neem een ander in de paling!'

2010-09-07T19:34:00.000+02:00

In tijden van nood richt je je tot je vrienden. Ook Job ging te rade bij zijn vrienden, nadat zijn vrouw, kinderen, landgoederen en andere rijkdommen door toedoen van God verdwenen waren. Niet dat ze hem echt hielpen overigens, of vind je 'ga na welke zonden je begaan hebt waarvoor de heer je nu straft?' een prettig advies voor iemand die eenzaam en failliet op een vuilnisbelt woont? Ik niet.

Ik zit in nood en dus wend ik me tot mijn vrienden. In deze 'web-twee-punt-nul-tijd' heb je, dankzij Facebook en LinkedIn altijd alle informatie over je vrienden gewoon bij je op je I-phone. Ik blijk een vriend te hebben die, te oordelen naar zijn prachtige CV, precies de man is die ik zoek. Hij studeerde Bedrijfskunde en doceert nu zelf, part-time, Business Development Practices aan een managementschool. In de andere part van zijn time is hij consultant op het gebied van ontwikkeling en integratie van e-commerce ventures. Hij is Key Note Speaker op een conferentie geweest, alwaar hij een voordracht hield over 'best practices in webbased proposition building'. Dit is mijn man en ik bel hem op.

'Jo gast' open ik 'Hoe gaan de zaken?'
'Goed' zegt hij 'ik ben bezig met een buitenlandse investeerder die de Europeese markt wil verkennen en mij de eerste stappen laat zetten. Kom net van Heathrow, morgen naar Hamburg, vrijdag de States, volgende week Peking. Machtig mooi.'.
'Dan ben jij precies de zakenman die ik op dit moment nodig heb' zeg ik. Dat de States en Peking niet in Europa liggen vertel ik hem niet. Ik wil zijn declaraties niet ter discussie stellen, zeker niet nu ik hem hard nodig heb.
'Ik heb een urgent probleem aan de afzetkant' leg ik uit. 'Lullig, maar ik zit er privé wel vet in'
'Hmm' zegt hij. 'Is je probleem Bisdev, Marketing of Sales?'
'Alledrie' antwoord ik hem, hoewel ik geen idee heb waar hij het over heeft. Maar dat hebben geen van zijn klanten, zo heeft hij me wel eens toevertrouwd in een zwak moment.
'Lunch volgende week, zeg woensdag, Jantje Tabak?' nodigt hij me uit.
'Volgende week fucking woensdag!' repleer ik. 'Man, dat is veel te laat. De wedstrijd is zaterdag al.
'Wedstrijd?' vraagt hij. 'Wat voor wedstrijd?'
'AJAX tegen Willem II' roep ik door de hoorn. 'Ze hebben de wedstrijd verplaatst en nu zijn mijn kaartjes waardeloos, want ik kan niet. Iemand moet die kaartjes van me overnemen. Help me alsjeblieft.' Hoort hij de paniek in mijn stem?
'Jo, gast' roept mijn vriend. 'Neem een ander in de paling!' en hij hangt op.

Wel verdomme. Ik was nog wel eerstelijns connectie met hem op LinkedIn. Ik begrijp nu Job beter. Waar is de vuilnisbelt?

Ajax, immers.

2010-09-06T18:26:00.000+02:00

Beste heren en dames van Ajax,

Ik heb tickets gekocht voor AJAX-Willem II voor a.s. zondagmiddag. Nadat ik mijn tickets kocht en afrekende, hebben jullie zonder met mij te overleggen, de wedstrijd verzet naar zaterdagavond. Dan kan ik niet. Ik investeerde in drie kaartjes a 56 Euro per stuk, is 168 euro. Ik kan niet beter voetballen dan Suarez, maar wel beter rekenen dan jullie penningmeester. Omdat ik zaterdagavond niet kan, zullen jullie het zonder mijn aanmoedigingen, zonder de aanmoedigingen van mijn fanatieke zoon en zonder de aanmoedigingen van onze nog fanatiekere buurjongen moeten stellen. Desondanks heb ik er wel vertrouwen in dat het goed komt tegen Willem II.

Ter zake. De reden van deze mail is dat ik tot mijn grote verbazing op jullie website lees dat ik mijn geld kwijt ben. ‘Wedstrijden worden immers altijd onder voorbehoud vastgesteld’ staat er. U zult wel gelijk hebben, maar ik vind dat u van een argeloze voetbalsupporter niet kunt verlangen dat die de kleine lettertjes op uw website allemaal gaat lezen. Het is al moeilijk genoeg om het spel te volgen.

Ik ga tegen u geen zaak beginnen, hoewel ik vermoed dat ik sterk zou staan in de rechtszaal. Ik meen dat u het zelf ook een belachelijk standpunt vindt en dat maak ik op uit het woordje ‘immers’ dat uw afdeling voorlichting in bovenstaande zin heeft opgenomen. Stel dat het inderdaad doodgewoon is dat je dan je geld kwijt bent, dan zou dat woordje ‘immers’ ook niet nodig zijn geweest. Dan had er gewoon gestaan: ‘wedstrijden worden onder voorbehoud vastgesteld’. Het toevoegen van ‘immers’ suggereert een eerdere tegenwerping.

’Ik krijg toch wel mijn geld terug?’.
‘Nee, wedstrijden worden immers altijd onder voorbehoud vastgesteld’

Degene die het woordje ‘immers’ heeft toegevoegd aan de zin, wist drommels goed dat er protesten zouden komen. Dus heeft hij of zij het woordje ‘immers’ in de zin geperst omdat hij heel goed snapt dat het argument weliswaar juridisch klopt, maar het feitelijk een nare streek is.

Graag een reactie, wilt u alvast mijn rekeningnummer?

TEAB: Ajax - Willem II - voorste vak - voorste rij.

2010-09-05T16:20:00.000+02:00

Ik bewaar goede herrineringen aan het bezoeken van voetbalwedstrijden. Ik noem er een paar. De allereerste was met mijn Grootvader, dezelfde die in fantasievorm de hoofdrol speelt in het verhaal Opa's rijst, hier aan de zijkant te lezen. Het was PSV versus Hajduk Split voor de UEFA Cup. PSV won met drie nul, dankzij een hattrick van good-old Harry Lubse. Sinds die tijd ben ik voetbalfan. Ik wandel door mijn geheugen en zie weer voor me hoe ik met mijn dispuutsvriendjes in de rij stond voor kaartjes voor PSV-Real Madrid (0-0, 'ha ha Sanchez' riepen we), hoe ik in Lissabon Dick Advocaat de fatale wissel met Arjen Robben zag maken tegen de Tsjechen ('Dickie rot op, Dickie rot op, Dickie rot op olé olé') en hoe ik met zoon J. aan de ene kant en aan de andere kant enkele Hell's Angels Ajax aanmoedigde tegen het Arnhemse Vitesse ('hup Ajax', ik beken het met schaamte).

Bijna ben ik een warme voetbalherrinering rijker, ik heb kaartjes voor Ajax-Willem II in mijn bezit, zondagmiddag 12 september. Met een beetje mazzel wordt dit een doelpuntenfestijn. Maar nee, Ajax heeft de wedstrijd verzet naar zaterdag 11 september, de dag dat mijn moeder, de dochter van de man die me voor het eerst mee naar een wedstrijd nam, al haar kinderen heeft uitgenodigd voor een BBQ. Ik overweeg om me af te melden, maar die gedachte verlaat ik snel. Ik zal de wedstrijd niet zien.

Dit is voor u, lezer van dit blog, een buitenkans. Ik heb drie kaartjes over voor Ajax-Willem II, voorste vak, voorste rij. Ik betaalde er 56 Euro per stuk voor. In de kleine lettertjes staat dat Ajax geen geld terug hoeft te geven. Dit blog is een blog zonder winstoogmerk, maar ook zonder verliesoogmerk, dat mag duidelijk zijn. T.e.a.b. kunnen u en de uwen een mooie voetbalherrinering krijgen.

Soms ben je blij als je niks terug hoeft te zeggen

2010-09-02T11:51:00.000+02:00

'Meneer Cobben, komt u binnen, hoe is het met de familie en hoe staat het met de tanden?'
Mijn tandarts, hedenochtend. Komt goed uit, ik sta dezer dagen in de luisterstand. Genoeg gekletst de laatste tijd.

'Ik ga nu een kapje over je tand zetten, waardoor ik schoner kan werken en waardoor de toch al beperkte communicatiemogelijkheden die we met elkaar hadden volledig zijn verdwenen' zo vertrouwde hij me ooit toe, vlak voordat hij met een wortelkanaalbehandeling begon.

De beperkte communicatiemiddelen beletten hem niet elke behandeling opnieuw er vrolijk op los te babbelen. Dat ik nergens anders naar kan luisteren en niets terug kan zeggen hindert hem niet. Hij is het zo gewend, hij weet niet beter. Zo ook deze morgen.
'Zet maar op marktplaats' zegt hij tegen zijn assistente die meedeelt dat er na de woensdagmiddag weer een kinderjasje aan de kapstok is overgebleven.
'In deze barre tijden weet je als tandarts niet waar je je inkomen vandaan moet halen. Binnenkort zet ik mijn kinderen op marktplaats, dat is twee vliegen in een klap, minder kosten en de verkoopopbrengst.'

Ik wil hem van repliek dienen, maar dat lijkt me vreemd. Stel dat ik de behandeling onderbreek, alle haakjes en beugeltjes uit mijn mond laat halen om dan te zeggen:
'daar krijg je spijt van, met de pensioenproblematiek voor de deur heb je ze straks nog hard nodig'.

Dus ik mummel wat en mummel nog wat, tot ik met een nieuwe vulling in mijn kies weer buiten sta. En de tandarts babbelt alweer rustig verder met de volgende patient. En ik kan weer door met luisteren.

'Een succesvolle visie is een construct waarmee de werkelijkheid voldoende is gesimplificeerd om haar te begrijpen'

2010-08-31T09:30:00.000+02:00

Onder mannetjes uit het bedrijfsleven die puur geld verdienen om het geld verdienen te saai vinden en daar, in tegenstelling tot mensen die wat dichter bij hun gevoel staan, pas op latere leeftijd achterkomen wordt tegenwoordig de wet van de entropie erg interessant gevonden. Ik wil u geen huiswerk meegeven, maar eigenlijk zou u dit artikel eens moeten lezen. U hoeft het niet te begrijpen, dat doe ik ook niet echt, maar u mag u wel verbazen om de hoogdravende, quasi-wetenschappelijke, new-age achtige terminologie. Heerlijk om te lezen en zit u zelf in het bedrijfsleven en wilt u zichzelf een wetenschappelijk toontje aanmeten, neem dan enkele begrippen over. Zeg bijvoorbeeld tijdens een vergadering:
'Een succesvolle visie is een construct waarmee de werkelijkheid voldoende is gesimplificeerd om haar te begrijpen'. Deze zin, dat kan niet anders, komt uit de koker van een hooggeleerde dichter, jammer dat ik hem niet zelf geconstrueerd heb.

De kans dat u na deze vergadering bij de directeur geroepen wordt en u een aanzienlijke promotie wordt aangeboden is reeel. Het tegenwoordige Nederlandse bedrijfsleven is afhankelijk van grootheden die het zelf niet in de hand heeft, de ene wereldwijde crisis na de andere laat ons landje meedeinen en geen hond die het begrijpt. Hoewel ik laatst een hond tegenkwam waarvan ik vermoed dat zij een generatie honden gaat baren die zomaar slimmer zouden kunnen blijken dan hun bazen (zie foto). Vermoedelijk in latere blogs meer hierover.

Ter zake. Vandaag geen campingles, maar gewoon een aloude, beproefde tip om u staande te houden in deze barre tijden. Leer tien dooddoeners uit uw hoofd, zet ze stuk voor stuk op een tegeltje en deel ze zo vaak en zo veel mogelijk met iedereen die behoefte heeft aan een succesvolle visie. U zegt dat u niet kan bluffen? Dat hoeft ook niet, u moet de werkelijkheid simplificeren zodat hij begrepen wordt, dat is heel wat anders. Lukt u dat niet, dan werkt u niet, of niet lang meer, in een commercieel bedrijf.

Leren van de camping - 5

2010-08-30T10:24:00.001+02:00

Neem ik ook iets mee van al die campinglessen?

Jazeker, zo leerde ik al van de Pizzaman op de camping dat je product best rotzooi mag zijn, als je het met een lach uitserveert maakt dat alles goed. Maar dat wist ik allang, sterker nog, aan die kennis dank ik mijn banksaldo. Een tweede les is dat geluksgevoel bestaat bij de gratie van contrast.

Dat zit zo. De eerste avond lag ik op een luchtbed dat niet goed was opgepompt, schuin tegen een hellingkje aan. Ik heb, afwisselend in stints van een half uur tot een uur, ongeveer vijf uur geslapen die nacht. De andere nachten ging het, na trial and error, langzaamaan wat beter, maar de vreugde die ik ervoer toen ik thuis mijn electrisch verstelbare, met de nieuwste inzichten van NASA en TNO gebouwde matras onder mijn rug voelde, was groot. Heel groot.

Wat heb ik daarvan meegenomen? Nee, ik ga niet een keer per week op een luchtbed in de tuin liggen, maar ik ga wel wat vaker voor contrast zorgen. De top van een berg is hoger als het dal diep is. In plaats van hogere toppen ga ik me de komende tijd richten op het vinden van diepere dalen.

Afgelopen zondag ben ik begonnen. Terwijl u de regen op uw ramen hoorde slaan en dacht dat het maar goed is dat u geen hond als huisdier heeft dat op een dergelijk tijdstip buiten wil wandelen, zat ik al op mijn fiets. Op de Mountainbike om precies te zijn, te scheuren over ruiterpaden en andere Gooische moerasgebieden. Thuisgekomen smaakte de koffie nog nooit zo lekker, zeker niet nadat ik het zand uit mijn mond had gespoeld. Contrast mensen, het gaat om contrast.

Leren van de camping - 4

2010-08-27T17:44:00.000+02:00

We zijn alweer twee weken terug, maar de wijze lessen die ik op de camping heb geleerd blijven terugkomen in mijn gedachten en ik deel ze graag. Zo dacht ik vandaag terug aan de pizzaman. Van hem leerde ik hoe het komt dat mensen iets bij iemand kopen, toevallig een onderwerp waar ik me zakelijk ook wel eens over buig.

De eerste avond op de camping - de avond waarop onze kinderen de belofte dat zij voor ons zouden zorgen nog vers in het geheugen hadden - gingen de kinderen Pizza halen. Ik at Pizza's in Milaan en in Genua, ik at Pizza's van de Albert Heijn en van New York Pizza en ik at handgemaakte, met de allerverste ingredienten bereidde Pizza's tijdens een Italiaans bruiloftsdiner in Toscane (tijdens die avond leerde ik in één avond vloeiend Italiaans, daarover in een later blog meer). Je kunt dus wel zeggen dat ik wat betreft het eten van Pizza's enig referentiekader heb ontwikkeld. Ik zou mezelf geen Pizzaspecialist willen noemen, verre van, maar ik heb er toch, al schrijf ik het zelf, enige kijk op.

De pizza's die wij op de camping aten waren, naar mijn bescheiden mening, de smerigste, walgelijkste Pizza's die er in heel Frankrijk en omgeving te krijgen zijn. Ze smaakten naar frituurvet. Het meest opmerkelijke was nog wel dat alle ingredienten naar frituurvet smaakten. De kaas, de tomaat en de olijven, het was allemaal frituurvet. Het enige onderscheid tussen de ingredienten was de kleur, maar ook dat was tijdelijk. Als je de Pizza op je bord legde en een beetje roerde, namen de ingredienten zonder aarzeling dezelfde kleur aan, die van de grijsbruine kartonbodem.

De volgende avond stelde ik voor om in het dorpje bij de camping een restaurant te zoeken.
'Tegen' riepen mijn kinderen, in de veronderstelling dat een gezin een democratie is.
Uiteindelijk gaf ik toe en werd er toch Pizza gekocht.
'Wat wil je erop pap?' vroegen ze.
'Maakt niet uit, smaakt allemaal hetzelfde' was mijn antwoord.

Ook de avonden erna wilden mijn kinderen Pizza eten. De pukkeltjes op onze neuzen en de diarree werden voor lief genomen. De laatste avond liep ik mee en ontdekte ik het geheim. Een dikke Fransoos met rode bolle wangen bakte de Pizza's. Hij zong luid met de radio mee, draaide de pizzabodems met grote armzwaaien in zijn hand (wat compleet zinloos was, het waren voorgekookte plakken deeg die niet van vorm veranderden, wat hij ook draaide) en hij jongleerde met de ingredienten als een circusartiest.
'Hello bjoetiwoel sjieldren, watjoewant?' vroeg hij in zijn beste Engels.
'Five Pizza's' was het antwoord en daar ging hij weer. Zingend en jonglerend voerde hij een show op, waarbij hij ook regelmatig een olijf op een pizza kopte onder het uitroepen van 'Olé'.
De kinderen betaalden en terwijl hij wisselgeld zocht zei hij 'senk you very very very very very very (etc) much, waarbij het laatste much pas gezegd werd bij het uitdelen van het laatste centje wisselgeld.
We liepen naar buiten.
'Cool he?' zeiden mijn kinderen, nog nagenietend van de Franse malloot. 'Morgen weer Pizza pap?'
'Nee, morgen gaan we naar huis' zei ik opgelucht.

Leren van de camping - 3

2010-08-24T10:45:00.000+02:00

Tien meter voor me spelen de kinderen in het meer. Ze hebben weinig aandacht nodig, liggen op een luchtbedje, zwemmen naar de overkant van het meer en weer terug. A. leest een boek, de nieuwste Nicci French. Anders dan koffie en stilte heeft ze geen behoftes. Een hond hebben we niet, dus ik heb absolute rust.
'Kan ik nog iets voor je doen?' vraag ik volledigheidshalve aan A.
'Nee hoor, het is prima zo' bevestigt ze.

Oftewel, ik ben vrij. Vrij om te doen waar ik ooit dit blog om begonnen ben: schrijver worden. Ik droomde van een ultiem vrij leven, slechts gestoord door een uitgever die af en toe wat schrijfseltjes wil ontvangen, levend van de royalty's die maandelijks op mijn bankrekening gestort zouden worden. Zover is het (nog) niet.

Hoe doen anderen dat? Een succesvol schrijfster is Karen Slaughter. Haar boek 'Verbroken' breekt het ene na het andere verkooprecord. Ik laat me vallen in een campingstoel en ga lezen. Bij mij is dat een proces met een logaritmisch oplopende snelheid. Stel, ik lees de eerste bladzijde in drie minuten en de tweede in twee-en-een-halve minuut, dan neemt de snelheid bij elke verdubbeling van het aantal bladzijden dat ik lees met eenzelfde percentage toe. Ik dwaal af, excuses.

De snelheid komt er niet in bij deze Karen. Ik dwaal voortdurend af. Waarom is dit boek geschreven, gepubliceerd en wordt het verkocht? Vergeef me mijn onprofessionele, korte commentaren, maar hierbij enkele kwalificaties van 'Verbroken': Het is ongeloofwaardig, dom, slecht geschreven, slecht vertaald, totaal niet verassend, oppervlakkig, irritant, kortom een KUTboek. Naar mijn bescheiden mening. Het antwoord op de vraag waarom míjn eigen boek dan niet wordt uitgegeven is dat het dus nog slechter wordt gevonden.

De kinderen blijven zwemmen, A. heeft Nicci French weggelegd en leest in de brochure van de camping.
'De weg rond dit stuwmeer is 30km lang en voert over drie heuveltoppen' vertelt ze me.

Ik pak mijn mountainbike en ga fietsen, moe worden, energie verspillen. Misschien had ik dit blog 'wielrenner worden' moeten noemen. De overeenkomsten tussen deze twee ambities zijn duidelijk.

leren van de camping - 2

2010-08-20T00:01:00.001+02:00

De tweede campingles die ik wil delen is de les om je negatieve emoties richting je medemensen niet te snel te uiten. Houd je in.

Mijn zoon en ik gingen vissen, op de camping inderdaad. Ik legde hem uit hoe je de hengel monteert, hoe de haak aan de draad moet en hoe de dobber en het lood daartussen gemonteerd dienen te worden. Ik zou graag zeggen dat dit kennis is die van vader op zoon wordt overgedragen, maar in mijn geval klopt dat niet, ik heb het uit een boekje.
‘Gaan we dan echt die vis vangen en opeten?’ vraagt hij achterdochtig.
‘Jazeker’ zeg ik ‘laat dat maar aan mij over’ en ik deel al de kennis over het vangen van vissen met hem, waarbij mijn diepere inzicht in de vissengeest goed van pas komt. ‘Te grote brokjes brood, daar houdt de vis niet zo van’ en ‘als je te veel aan de hengel beweegt wordt hij achterdochtig, sta stil en sla op het juiste moment toe’

Nadat ik drie keer de lijn heb moeten doorknippen omdat er iets scheef zat staan we eindelijk langs de kant en werpen uit. Een uur, anderhalf uur, we vangen niets, nop, nada. Dan komt er een dikke Fransman met stinkende Gauloise sigaretten, blote buik en een onoogljjk klein hengeltje naast ons staan. Hij en zijn zoon leiden aan ADHD in het kwadraat en de concentratie van onze vissen wordt danig verstoord. Logisch dat ze nu niet bijten.

Tot mijn stomme verbazing haalt de man de ene baars na de andere uit het meer. Hij gooit ze terug en ik denk dat ze ons uitlachen. Eigenlijk weet ik het wel zeker. Dan vangt hij een grote, zilveren, vlezige vis en hij biedt hem me aan. ‘Pour votre dejeuner’ zegt hij erbij. Ik gaf hem geen klap voor zijn bek en brak zijn hengel niet doormidden. Ik hield me in, knap he?

leren van de camping - 1

2010-08-19T00:01:00.000+02:00

Ik probeer in het leven te staan met een nieuwsgierig karakter, een onderzoekende instelling en een geest die elke dag wat wil leren. Ook op de camping? Jazeker, ook, of misschien wel juist op de camping. Daar waar je teruggeworpen wordt op het koken op een butagasstel, waar je met een wc-rol richting pleehokken moet lopen zodat iedereen weet: daar gaat er eentje poepen, daar waar je op de grond in slaap moet zien te komen terwijl meters naast je een dikke man luid aan het snurken is en nog wat verder een stel tieners dronken achter elkaar aanrent, daar leer je het meest over jezelf. In een gepolijste, luxe omgeving kan iedereen zich staande houden, in een basale camping wordt je pas geconfronteerd met jezelf en je eigen tekortkomingen.

De eerste campingles die ik wil delen is : pluk het geluk, voor je het weet is het uitgebloeid.

We parkeerden onze auto naast onze campingplek, een ideaal spotje voor een Hollands gezin op vakantie: loopafstand van de afhaalpizza's en de flipperkasten, direct aan het meer, paar mooie bomen om onder te schuilen tegen de brandende zon. Mijn vrouw en ik konden gaan oogsten. Jarenlang hebben we luiers verschoond, hebben we weekenden in sauna-achtige omstandigheden zwemlessen afgewerkt en zijn we praktisch failliet gegaan aan alle clubjes waar onze kinderen op moesten. Tijd dus om te oogsten, want onderdeel van de onderhandelingen met onze kinderen was dat we een week naar de camping zouden gaan, maar dat papa en mama dan 'niks hoefden te doen'. 'Deal' hadden wij gezegd en dus gingen wij zitten, schonken wij twee, helaas warme, glazen rosé in en keken toe hoe onze kinderen de tent gingen opzetten.

Met een mengeling van trots en verbazing zagen wij voor ons waarempel een tent omhoog komen. Het was een heerlijk moment. Zoals een boer die bij het eerste graan dat hij in zijn kar laadt zich realiseert dat de oogssttijd is begonnen, zo zaten wij daar met onze glazen wijn. Te oogsten en te genieten.

Het duurde ongeveer drie minuten. Toen sloeg er een met een hamer op zijn duim in plaats van op een haring, viel er een stuk tent om en bedachten de kinderen dat ze eigenlijk liever eerst naar het zwembad gingen om daarna verder te gaan met tentopzetten. Of wij zolang op de spullen wilden letten.

Het waren drie heerlijke minuten. Ze zijn geplukt en geoogst.

Avé Maria - deel 2

2010-08-15T13:51:00.000+02:00

Mijn knieen zijn geschaafd, mijn ellebogen liggen open en ik heb dorst. Mijn kleren zijn vies en gescheurd. De laatste 100 meter ben ik door het struikgewas gekropen om niet gezien te worden. Ik hoop dat het allemaal de moeite waard zal zijn en dat ook het offer van mijn lieve dochter niet vergeefs zal zijn.
'Auw' riep ze middenin de nacht. 'pappie, het doet pijn, boehoehoe ... '
'Stil maar liefje' zei ik tegen haar. 'Je bent gestoken door iets raars. Pappie haalt een pleistertje voor je en dan mag je in mijn bedje verder slapen.' Een leugentje om bestwil. Achter mjn rug hield ik de injectenaald met haar bloed, maagdenbloed, verborgen. Zou het genoeg zijn?
'ik ben even weg' riep ik tegen de rest van het gezin. Hoe ik mijn afwezigheid van deze ochtend later verklaar zien we nog wel, mijn missie moet geheim blijven.

Honderd meter achter me ligt mijn mountainbike, verscholen achter een rotsblok. Straks zal ik al die kilometers weer bergop moeten trappen, is al die training (zie veel van mijn eerdere blogs) toch nog ergens goed voor geweest.

De zon komt op. De kastelein van De Coral (zie twee blogs geleden) loopt richting de kapel. Ik wacht een minuut en ja hoor, het 'Avé Maria' galmt door de kapel. Het is even stil en hij heft opnieuw aan. Ik sluip de kapel binnen, hij hoort niets, verzonken als hij is in gebed en gezang. Dan hoor ik hem mompelen 'Moeder van God. Ik heb uw oproep beantwoord en in deze uithoek voed ik de hongerigen en laaf ik de dorstigen. Maar het gemeentebestuur, heilige maagd, ze willen huurpenningen zien. En de electriciteitsrekening kwam gisteren, hoe ga ik die betalen?' De man huilt en zet opnieuw het 'Avé Maria' in. Nu komt het eropaan. Gaat mijn plan slagen of gaat mijn goede daad in rook op? Ik sta nu twee meter achter hem, hij heeft me nog steeds niet opgemerkt. Ik sprenkel wat chloroform op een doek en het werkt veel beter dan ik had durven vermoeden. De nog nuchtere herbergier valt al flauw bij de eerste geur en ik kan ongestoord mijn gang gaan.

Met drie stappen ben ik bij het Mariabeeldje en ja hoor, het glazen huisje waar ze in bewaard wordt gaat open met de sleutel die de herbergier om zijn nek heeft hangen. Ik pak de injectienaald met het bloed en drup het buisje leeg, drup drup drup op haar linkeroog. Snel zet ik het beeldje terug, sluit het hokje af en hang de sleutel terug. Ik bewonder nog even het resultaat, maar dan hoor ik dat de herbergier wakker wordt.

Op het moment waarop ik op mijn mountainbike stap en de bergpas wil opfietsen hoor ik de herbergier de kapel uitkomen. 'Un miracle, c'est une vraie miracle'. Tevreden zet ik mijn fiets in de bergversnelling.

Het nut van een camping

2010-08-05T22:13:00.000+02:00

Als eerstejaars student ontmoette ik een niet onbemiddeld man. Geen Quote 500 materiaal, maar rijk genoeg om er hobby's als het verzamelen van Old Timers op na te houden en een privé jet te huren voor zijn vakanties.
'Op een gegeven moment kom je erachter dat er altijd iemand in een groter huis woont' vertelde hij me.
Tenzij je zelf in het grootste huis op de wereld woont, bedacht ik toen, maar ik was nog jong en hield mijn momd. Nu zou ik de discussie aangegaan zijn, toen niet. Ik had ook niet door dat dit inzicht het leven van de man drastisch had veranderd. In plaats van nog meer geld verdienen ging hij het opmaken. In plaats van in files staan, ging hij het chroom van een vijftig jaar oude auto poetsen.

Ik denk weer aan dit gesprek terug nu wij met ons gezin op het punt staan om een week te kamperen op een middelmatig bekend staande camping in Midden Frankrijk. In een tent. Zonder electra of stromend water. Ik vraag me sterk af waarom ik aan dat gesprek van destijds moet terugdenken. We zullen ons realiseren dat als we in een tent slapen we jaloers kunnen zijn op een gezin in een caravan. Of als je in een caravan slaapt je jaloers kunt zijn op mensen in een vakantiehuisje. Zoals de man destijds zei 'Er woont altijd iemand in een groter huis'.

Maar voorafgaand aan deze campingweek merk ik een ander effect. We verheugen ons op de ontberingen.
'Pap, hebben we echt geen licht in die tent?' vraagt mijn dochter.
'Nee lieverd, alleen een zaklamp, maar die mag niet altijd aan, want dan gaan de batterijen op'
'Oeh, leuk!' roept ze.

Er woont ook altijd iemand in een kleiner huis, bedenk ik me. Tenzij je in het allerkleinste huis van de wereld woont natuurlijk...

O ja, volgende week check ik geen mail, ik blog niet en bel beperkt om batterijtijd te sparen. Benieuwd voor wie de campingweek het meest heilzaam zal werken.

Warempel, een 12-e eeuws Mariabeeld.

2010-08-04T00:57:00.003+02:00

Niet iedereen heeft een even groot zakelijk inzicht. Verschil moet er zijn, het leven is één grote survival of the fittest. Was iedereen even fit, dan zou het gevecht om de schaarse middelen die deze planeet ons biedt een uitzichtloze lange strijd zijn en zou iedereen even rijk eindigen.

Vandaag kruistte ons gezelschap het pad van een man die wat zakelijk inzicht betreft redelijk slecht bedeeld is. Stel, u rijdt vanaf de kust van Zuid Frankrijk anderhalf uur het binnenland in, bergop. En stel u ziet dan een zandpad en rijdt daar een half uur naar beneden. En stel u ziet daar een verlaten klooster. Dan vraagt u zich toch een beetje af wat die monnikken ooit op deze van God verlaten plaats gedaan hebben en wat u er zelf eigenlijk doet, toch? Zo niet de minst zakelijke man van Frankrijk die wij vandaag hebben ontmoet, hij is hier namenlijk een restaurant begonnen. Op zich al een ongelukkige keuze, maar hij is ook nog eens vergeten zich aan te melden op het internet, bij de Pages Jaunes of bij de Guide Michelin. Eigenlijk weet niemand van zijn bestaan, het is aan mijn zusters oneindige vernuft te danken dat wij er voor de lunch gereserveerd hadden.

Je voelt aan alles dat de man volgend jaar volslagen failliet is. Hij voelt het zelf ook, want na de lunch (9 man voor en hoofd, cola en wijn, minder dan 120 Euro) vertelt hij dat zijn spaargeld er inmiddels doorheen is en de zaken niet zo best gaan. Mijn Frans is te slecht om te suggereren dat een bord langs de kant van de weg zou kunnen helpen om eens een voorbijganger de tien kilometer lange, onbestrate oprit naar het klooster te laten inslaan. Zelf wijt hij zijn zakelijke mislukking aan de gemeente: de huur is te hoog en men heeft hem vals voorgespiegeld dat het een toplokatie zou zijn.

Na de kwartier lange klaagzang van de man over de huichelachtige gemeente Prats de Mollo, bezoeken de volwassenen in ons gezelschap (incluis mezelf) de kapel. Weinig soeps, kappelletje van veertien in een dozijn. Dan verschijnt onze man weer die ons wijst op een 12-e eeuws Mariabeeld en uitlegt dat het een Romaanse kapel is en geen Gothische, wat te horen is aan de akoestiek. We hopen op clementie, maar we moeten eraan: een Avé Maria uit volle borst wordt aangeheven ter ondersteuning van zijn stelling. Hij voegt er nog aan toe dat hij iedere ochtend voor zonsopgang het Avé Maria zingt.

Hopenlijk zal Maria hem een beetje helpen als hij straks aan de bedelstaf is.

... de kapel van de Notre Dame du Coral met een uitmuntende akoestiek. Linksmidden tegen de achterwand het 12-e eeuwse Mariabeeld...

Management by Pyrenee

2010-07-30T22:23:00.000+02:00

Wie denkt dat je niks leert van het liggen naast een zwembad, het plamuren en schilderen van een muur, het couperen van een uitzichtbelemmerende tak, het met je kinderen vissen op zee (oogst dit jaar: twee oneetbare vissen...) of het fietsen naar de top van een pyrenee, die zit ernaast.

Neem mijn buurman. Van hem leerde ik vandaag ‘Management by Pyrenee’. Deze moderne management theorie is zo nieuw dat hij in geen enkel managementboek staat, noch wordt hij onderwezen op enige business school. Het komt erop neer dat je als manager vindt dat je boven op een berg staat (een pyrenee) en dat degene die het werk voor je verrichten diep in het dal op jouw instructies wachten. Deze week maakte ik voor het eerst kennis met de praktijk. De buurman en ik stonden over het tuinhek wat te babbelen over het kabbelen van de 100 meter lager gelegen rivier, toen hij aanbood om het slot van mijn tuinhek open te slijpen. Dit slot gaat open met een reeds lang vergeten cijfercombinatie en het was hem opgevallen dat wij het hek nooit opendeden. Ik nam zijn aanbod aan en toen begon de show. Hij riep ‘Henríííí!!’ en daar kwam Henri aangerend. Na een korte, geschreeuwde instructie sleep Henri mijn slot open.

‘Merci’ zei ik tegen Henri, maar mijn buurman zei niets. Onderdeel van zijn ‘savoir de patronage’ legde hij uit. Ik vroeg door, doorvragen is feitelijk de enige echte vaardigheid die ik bezit, management van mensen is mijn zwakke plek. Onderdeel van zijn wijze van leidinggeven, begreep ik, is het zorgvuldig vermijden van complimenten. Men snauwt, schreeuwt en scheldt naar het personeel, dat is voor iedereen, knecht en patroon, het duidelijkst. Hij somde de voordelen van zijn managementstijl, die ik ter plekke doopte tot ‘management by pyrenee’ voor me op:

- Uw bedienden mompelen en u hoort ze. Als u mompelt verstaan zij niets, geluid draagt slechts naar boven. Wilt u iets terugzeggen, dan gaat u schreeuwen. Mijn buurman schreeuwt de hele dag naar zijn personeel, met verbluffend resultaat.
- U hoeft zich aan geen enkele regel te houden. Er gelden weliswaar wetten bovenop een berg, maar handhaving is onmogelijk. U ziet de politie van verre aankomen en kunt op tijd verdedigingslinies aanleggen. Mijn buurman houdt zich al jaren niet aan regels en niemand maakt hem wat.
- Als het personeel niet doet wat u zegt, kunt u gemakkelijk een steen pakken en gooien. Teruggooien is moeilijker vanwege de op een pyrenee alom aanwezige zwaartekracht. Als het personeel wel doet wat u zegt, maar het pakt verkeerd uit kunt u ook met stenen gooien.

Ik bewonder mijn buurman mateloos. Terwijl ik de afgelopen jaren half werkloos een boek probeerde te schrijven is hij een geslaagd manager geworden, dankzij zijn verbluffend scherpe visie. Hij is al na zeven jaar bouwen zover dat zijn huis bijna af is en weldra zal hij toekomen aan het opruimen van het bouwmateriaal, dat hij voor een deel op mijn terrein heeft geparkeerd.

‘Kent je stijl ook zijn schaduwkanten?’ vraag ik hem. Ik doel op de twee vrouwen die hem de afgelopen jaren hebben verlaten.
‘Nou, ik moet opeens wel hard doormanagen’ legt hij uit. 'Zaterdag komen er mensen mijn huis huren voor de vakantie en links en rechts ligt er nog een detail’

Maakt buurman een grap? Zijn tuin, afgeladen met bouwmateriaal, loopt af in een gevaarlijke afgrond, uit elk raam hangen buizen, draden en andere ondefinieerbare materialen en binnen staan bouwsteigers. Vertrouwt hij niet iets te veel op zijn managementvaardigheden?

Vanavond lag ik naast het zwembad en hoorde ik hem vloeken en tieren. Was dit bewust beleid of liep het uit de hand? Ik keek op van mijn boek, het oersaaie ‘confetti op de dorsvloer’ en zag twee werklieden wat spullen in de achterklep van hun auto smijten en wegrijden. De buurman liep er omheen en schreeuwde ‘plus de sou, comprends? Plus de sou, merde!’. ‘Geen cent meer, begrepen? Geen cent meer, verdomme’.

Terwijl ik dit schrijf is het tien uur ’s-Avonds. De buurman is bezig aan het hek rond zijn tuin. Onder een bouwlamp in de woonkamer zie ik enige onuitgepakte IKEA meubeltjes staan en tussen de emmers opgedroogde stuc staan twee, in doorzichtig plastic verpakte, matrassen. Morgenochtend komen de huurders. Geen probleem, hij heeft zijn onvolprezen managementstijl om op terug te vallen.

De Catalaan

2010-07-24T01:00:00.051+02:00

Halverwege de helling stond hij: de Catalaan. Niet verwonderlijk, ik ben in Catalonie en dan kan het gebeuren dat je iemand tegenkomt die hier geboren en getogen is en dus als Catalaan aangemerkt kan worden. En zeker als je een eindje gaat fietsen door dorpjes waar geen toerist komt, dan neemt die kans toe. Dit was echter niet een Catalaan, dit was dé Catalaan besloot ik. Ik baseerde dat op het stokbroodje onder zijn arm en de langzame doch zelfverzekerde tred waarmee hij zich over de stoep voortbewoog. Ik schatte hem in de tachtig, donkere ogen, doorgroefd gezicht, een sigaret tussen de lippen. Zo’n Catalaan waarvan je achteraf zegt dat je er een foto van had moeten maken. Wat je toch niet durft, want je wilt zo’n Catalaan niet in verlegenheid brengen.
Ik kneep in mijn remmen en vroeg de weg naar Llauro. Ik wist exact waar Llauro ligt. Op mijn fiets heb ik een apparaat gemonteerd dat om de seconde een signaal ontvangt van zeven satellieten, dit vertaalt in een centimeternauwkeurige plaatsbepaling en deze informatie, naast mijn hartslag, snelheid, aantal pedaalslagen per minuut en afgelegde afstand toont op een displaytje dat aan mijn stuur vastzit. Ik wist beter dan wie ook waar Llauro ligt maar wilde in gesprek komen met de Catalaan. Een vuurtje vragen leek me wat vreemd overkomen, de zweetdruppels bungelden aan mijn neus en mijn hartslag was al 42 minuten niet onder de 150 geweest. Dus dan maar de weg.

‘Pardon Monsieur, ou est Llauro?’
‘Hun, sepah millofrang spero?’ antwoordde de Catalaan.

Oeps, ik was vergeten dat echte Catalanen uitsluitend Catalaans spreken en laat dit nou net een van de weinige Europese talen zijn waar ik geen woord van beheers. Ik pakte mijn bidon en nam een paar slokken water.

‘Llauro?’ vroeg ik en ik wees met mijn vinger de verkeerde kant op. Zo gaf ik hem de kans mij de juiste weg te wijzen. Dat zou hem een goed gevoel geven deze Catalaan. Na jaren van onderdrukking door Madrid en Parijs gun je dat zo’n man.
“Auoh?’ vroeg hij.
Ik besefte dat de dubbele L van Llauro in het Spaans en dus waarschijnlijk ook in het Catalaans, uitgesproken wordt met een J.
‘Jauro?’ vroeg ik en ik spelde ‘El, El, A, U, Erre, O.’

Hij keek me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Zou deze man eigenlijk wel kunnen spellen? Hij riep nu een andere Catalaan erbij die, tergend langzaam, vanaf de andere kant van de straat kwam aanwandelen. Ik zag dat mijn hartslag terugzakte en ik voelde dat mijn beenspieren afkoelden. Mijn fietsritme was ik kwijt en dat was lastig, want ik moest nog een eindje. Naar Llauro om precies te zijn.

De tweede Catalaan kwam aangelopen, hoorde mijn vraag, wees op een verkeersbord en zei in het Engels.
‘Sir, look at the sign. Llauro is to your left, eleven kilometers after Fourques’

De twee mannen keken elkaar aan en begonnen wat te lachen, om zoveel domheid. Welke gek gaat er in deze hitte in een belachelijke ballenknijper op een fiets zitten en kent de weg niet eens? Ik stapte op en probeerde mijn ritme weer te vinden. Stomme kutcatalaan.

Eindelijk terug uit Spanje

2010-07-21T00:11:00.000+02:00

Er viel even niks te bloggen. Nadat ik de mannen van Oranje had voorbereid op de strijd met de Spanjaard en mij iets te serieus van deze taak had gekweten (ik was het die Mark van Bommel aanzette om de noppen van zijn voetbalschoenen te slijpen tot spijkers en ik heb Nigel de Jong uitgelegd hoe je door een voet op het borstbeen van je tegenstander te planten een wedstrijd kan winnen) was ik even uitgeluld.

We hebben verloren en dat komt door mij. Excuus, ik heb die jonge gasten van het Nederlands Elftal op lopen fokken en het resultaat is bekend. We hebben verloren en erger nog, de hele wereld spreekt schande van ons. 'Niet oranje maar rood' stond er Nota Bene in een Duitse krant. Kan het erger?

Enige bescheidenheid dus van mijn kant, maar vanaf vandaag verandert dat. Mijn pen is geslepen, de inspiratie borrelt weer als vanouds. Dit blog is weer open! Al zal het niet dagelijks zijn, de stukjes komen er weer aan. Een verzoek: ik blijf op de been door commentaar, dus reageer!